Naastenliefde is gewoon een té grappig woord. Niemand kent het nog, naastenliefde. Als ik kijk naar mijn appartementsgebouw, daar wonen in totaal 10 mensen verdeeld over vier appartementen, maar je moet niet denken die ze dat woord kennen hoor. Nee, kuis 10 dagen de trappenhal niet en er hangt een briefje op je deur. Mr Oohlala, die nu al bijna twee maand bij mij woont was het allemaal een beetje beu en wou de buren een confronteren. Resultaat: "wij praten niet tegen u, gij woont hier niet, gij hebt hier niets te zeggen." Enneuh...hoe oud zijn jullie? Het enige wat wij vragen is dat die domme briefjes ophouden, beetje volwassenheid, is dat zoveel gevraagd?
Nog geen uur later staan de bovenburen aan mijn deur. Weer was het Mr Oohlala die open deed en bijgevolg oog in oog stond mr de flik. Wat rustig begon escaleerde al rap tot een heuse scheldpartij. Mr en Mvr de flik stonden in de gang, Mr Oohlala in de deuropening, met mezelf mooi tussen de twee kemphanen in. Ik die dacht dat een flik altijd een voorbeeldfunctie had heb me duidelijk vergist. Het ging er persoonlijk aan toe, heel persoonlijk. Verwijten werden naar mijn hoofd gesmeten en oude koeien werden uit de gracht gehaald. Alles wat mijn ex ooit misdaan had kreeg ik nu voorgeschoteld. Woorden zoals 'puber' waar ze niet schuw van 'gij zijt niet proper' kwam er ook uit, 'uwen bovenkamer wilt precies niet volgen' waren ook mooie wijze woorden. Geen idee waar ze het lef vandaag haalden maar dit kreeg ik allemaal te horen. Sinds kort deden ze de deur van het gebouw op slot, wat eigenlijk de enige ingang en dus ook nooduitgang is. Dit is dus compleet tegen de regels in, maar daar had mr de flik geen oren naar. Alsof het hier zou branden, Mr is duidelijk waarzegger.
Na een halfuur (denk ik, maar het duurde in ieder geval lang) van roepen en schelden had ik de deur eindelijk dicht gekregen. Voor mij was het genoeg geweest, ze hadden mij gekraakt. In de zetel ben ik ingestort en dat was voor Mr Oohlala de druppel. Hij ging naar boven in de hoop van een punt te zetten achter deze idiote burenruzie en om tot een volwassen punt te komen. Opnieuw werd er geroepen, maar dan zonder mij, mijn tranen mochten ze niet zien, dat gunde ik hen niet. Onderbuurvrouw is na een tijd naar boven gekomen, afgaand op het lawaai. Zij is de enige waar ik geen problemen mee heb en ook de enige die onpartijdig is. Uiteindelijk bleken ze het tot een compromis gebracht te hebben, de deur beneden zou niet meer op slot gaan en er zou een deftige regeling komen voor de gang te kuisen. Beginnen met een propere lei!
Met goede moed beginnen aan de volgende dag, een feestdag, ironisch is het niet. Om mijn goede wil te tonen had ik mijn moeder een nieuwe lijst laten afdrukken voor de kuisbeurt, Een lijst zonder opmerkingen. Daarna vertrekken naar een optreden van mijn broertje voor de Wushu. Benden gekomen stond toevallig de huisbaas daar met een ladder in zijn handen.
'Wanneer gaan we eens praten over wat er hier gisteren gebeurd is'. Ah! Wanneer wij hem bellen krijgen we antwoordapparaat, maar blijkbaar kan één van de buren hem wel bereiken. Zouden we hier te maken hebben met een partijtrekkende huisbaas?
Als even later mr de flik beneden staat zijn we er wel zeker van. Daar gaat ons moment om eens rustig met de huisbaas te spreken. Nog geen minuut staat hij er of ik sta weer met tranen in mijn ogen. 'Wa staat gij daar nu weer te bleiten!' Dat zijn de momenten waarop ik mijn kalmte verlies, behalve deze keer, aan hem maak ik mijn handen niet vuil. Of mijn moeder er nu bij staat of niet, dat maakt hem niet uit, zijn machtsspelletje is weer begonnen. Even later staan de seuten van naast ons ook beneden, met de nieuwe lijst in hun handen. 'Dit kan niet, zomaar de lijst wegnemen en een nieuwe hangen.' Ik krijg zelf geen tijd om mij te verantwoorden of om een menselijke uitleg te geven. Ons schooljuffrouw staat meteen met haar vinger te wijzen alsof ik een kleuter ben dat niet wil luisteren.
De heksenjacht was weer open. Nog nooit in mijn leven heb ik zo tegen mensen geroepen die ik eigenlijk amper ken. Na een paar minuten was het voor mij al duidelijk dat ik nooit zou winnen. Wij waren de jongsten dus hadden het automatisch gedaan! Iemand die de deur beneden dichtslaat om half zeven...dat moeten Maïté en haar vriend wel geweest zijn! WTF mensen, wij vertrekken altijd na kwart voor zeven. Maar nee, geen mogelijkheid tot verdediging. In tranen, over mijn toeren, met een aangeslagen moeder en een nog op zijn benen trillend vriendje hebben we het uiteindelijk opgegeven en zijn we naar het optreden van mijn broertje vertrokken.
Vanaf nu kunnen ze niet meer rekenen op vriendelijkheid, gedaan ermee! Vanaf nu zijn ze stront voor mij en de gang kunnen ze zelf kuisen! Wij gaan op zoek naar een nieuw appartement/huisje en voor we vertrekken geven we een groot afscheidsfeest en maken we de trap vuil bij het vertrek. En als er nog één iemand met zijn/haar vinger wijst dan draai ik die persoon zijn pols om en de eerste die Mr Oohala nog één keer verwijt valt mysterieus van de trappen. En dat is, zoals ik het altijd zeg, geen dreigement maar een belofte.
IK HAAT MIJN BUREN!
Nu was het dus tijd voor het meest gevreesde werk! De kam eraf halen de haartjes rond oren en nek afwerken. Als ik hier zou falen zou iedereen het zien. Uiteraard deed ik het verkeerd en algauw smeekte ik aan Mr Oohlala om het zelf te doen. Ik vertrouw mezelf niet met zo'n dingen. Het grote keukenmes van Mr Oohlala is daar een mooi voorbeeld van, nog nooit heb ik iets met zoveel voorzichtigheid afgewassen. Mijn vloer was ondertussen omgetoverd tot een bruin graspleintje waar de katen rustig door liepen, rap de borstel nemen en kijken hoeveel lokken van Mr Oohlala er liggen. Hmmm, net niet genoeg om een kussen te vullen.