Oud & nieuw

Het is weer bijna zover, het jaar zit er weer op. Wat is er allemaal in 2008 gebeurd? Ik denk dat 2008 voor mij een jaar van verandering geweest, grote verandering. Allereerst heb ik de keuze gemaakt om een punt te zetten achter mijn relatie van toen 4,5 jaar. Beste keuze by far, ik werd mezelf! Voor het eerst in mijn leven was ik dus volledig zelfstandig en moest ik mijn eigen boontjes maar zien te doppen. Ik vind persoonlijk dat ik daar in geslaagd ben. 3 maand later leerde ik Mr Oohlala kennen, 2 juni 2008 sprak ik hem voor de eerste keer aan op Netlog. Hij had een foto staan van hem in bloot bovenlijf, met jeansbroek waarboven je zijn boxer kunt zien. Meer heb ik dus niet nodig om een conversatie te beginnen. 4 Minuten later had ik al reactie en dat was de start voor onze dagelijkse gesprekken. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, over vanalles en nog wat. Exact één week na onze kennismaking hebben we afgesproken en de rest is history. Nu zijn Mr Oohlala en ik volgens Netlog al 119 dagen samen, gelukkig samen.

Verder is 2008 het jaar waarin ik eindelijk begonnen ben om mijn rijbewijs te halen, resultaat is mijn voorlopig rijbewijs. Ik kan haast niet wachten tot we onze eigen auto hebben en ik mijn vast rijbewijs. 2008 is ook het jaar geweest waarin ik voor de eerste keer dat ik zonder familie naar het buitenland ben geweest. Al mijn spaargeld is er wel aan op gegaan, maar het was het waard. Samen met een vriendin op reis en doen en laten wat we willen, het was een geslaagde ervaring.
2008 is het jaar waarin ik moeder ben geworden...van 5 kleine katjes.

Kort samengevat was 2008 wel een heel schitterend jaar voor mij. Nu op naar 2009, op naar onze nieuwe thuis en op naar een lange toekomst met Mr Oohlala en onze vier katten!

Prettige feesten iedereen!

The greatest gift!

Mr Oohlala en ik zijn op vlak van generositeit twee dezelfde. Geld kan ons niet veel schelen en geven het dan ook bij het minste uit, als we maar iemand gelukkig kunnen maken. Mr Oohlala ging vrijdag na het werk nog even het stad intrekken zei hij me. Ik wist maar al te goed dat hij iets zou gaan kopen, hij had namelijk net zijn eindejaarspremie gehad. Ik weet niet vanwaar ik het haalde maar zat al te denken aan een ketting die hij zou kopen. Even later kreeg ik een bericht dat hij een verrassing mee had voor mij en dat hij op weg was naar huis. Natuurlijk was ik op van de zenuwen! Hij kwam thuis en gaf mij een flesje cola 'voilà, de verrassing!' Geloof het of niet, maar ik was content. Ik had echt zin in cola maar de voorraad in onze frigo was weer op. Ik ging mij verder klaarmaken in de badkamer want we zouden 's avond nog naar de kerstmarkt gaan en mijn moeder kwam ons halen om frietjes te gaan eten.

Even later kwam hij naast mij staan en legde een oranje zakje voor mijn neus. 'Dat is de verrassing.' Mijn ogen moeten geblonken hebben op die moment denk ik. Ik keek naar het zakje en zag er een stickertje op van een juwelier. 'Damn, ken ik hem echt zo goed?' ging er door mijn hoofd. Vol spanning maakte ik het pakje open en er verschenen twee zwarte ringen. Met tranen in mijn ogen sprong ik in zijn armen. Één ring was voor hem en de andere was voor mij. Aan zijn ringvinger aan zijn linkerhand zal al een ring, eentje die hij gekregen had van zijn beste vriendin. Hij heeft altijd gezegd dat hij die nooit zou afdoen, tenzij van hand veranderen. Vrijdag haalde hij de ring van zijn vinger, veranderde hem door de onze en de andere ring hing hij aan zijn sleutels. Dat gebaar betekende voor mij veel meer dan de ring op zich. De ringen zijn zo prachtig, ik ben er zot van! Mr Oohlala heeft smaak, dat is duidelijk!

Overal waar ik nu kom laat ik trots mijn ring zien, sommigen vragen zich zelf al af of ze kledij moeten zoeken voor de trouw. Maar zover is het nog niet. Hoewel ik al vaak de neiging gehad heb om het te vragen, doe ik het toch niet. We zijn nog jong en er is tijd genoeg, ik ga nergens heen en Mr Oohlala ook niet.

Dipje

Ken je dat, zo van die dagen waar je eigenlijk nergens zin in hebt? Wel, ik denk dat ik er vandaag eentje heb. Zoiets merk ik meestal al van zodra ik een voet uit bed zet. Het was vannacht weer veel te laat geworden, één uur voor we echt gingen slapen. Tot een uur of half één was ik redelijk wakker, ik had zelf zin in een stevige vrijpartij. Maar het werd later en later en mijn zin voor initiatief verdween met de minuut. Mss is dat net de oorzaak van mijn dipje, maar dat kan ik dus niet met zekerheid zeggen. In bed ben ik iemand die graag subtiliteit gebruikt, als ik zin heb zal ik het niet gewoon zeggen maar het zo goed mogelijk laten blijken. Het heeft alleen niet altijd het gewenste effect, ofwel ben ik gewoon niet duidelijk genoeg. Maar wat moet je anders doen, je partner gewoon bespringen? Volgens mij is mijn libido gewoon te groot, een geluk dat ik geen man ben want je zou het meerdere keren per dag merken denk ik. Misschien komt het ook door Mr Oohlala, hij ziet er gewoon zo goed uit! Als hij thuiskomt verandert hij altijd van broek zodat hij comfortabeler zit en van zodra de jeans uitgaat zijn mijn gedachten alweer in de slaapkamer.

Zelf nu dwalen mijn gedachten af naar de slaapkamer...Maar ik was dus begonnen over mijn baaldagje! Nergens heb ik zin in, het liefst zou ik gewoon thuis in de zetel zitten kijkend naar de één of andere bleitfilm. Heb geen zin om veel te babbelen, heb geen zin om veel te werken, heb geen zin om al te vriendelijk te zijn...noem maar op. Ik heb wel vaker zo van die dagen, maar als single kan je dit makkelijker verbergen, nu moet ik zien dat ik dit niet afreageer op Mr Oohlala. Hij merkt het meestal heel rap als ik zo één van die dagen heb, ik ben enorm kritisch en kraak alles en iedereen af dat ik tegen kom. Het enige wat je op zo'n dagen kan doen is mij gerust laten denk ik. Hoewel mij negeren natuurlijk ook niet helpt... Ja zeg, ik ben een vrouw, ik weet zelf niet wat ik wil!

Mr Oohlala weet ondertussen al hoe hij op mijn dipjes moet reageren. Sinds hij in mijn leven is gaan ze ook veel rapper voorbij. Maar bon, nu zitten we op het werk en mijn baaldagje is nog niet voorbij. Denk dat het pas voorbij zal zijn als ik Mr Oohlala straks in mijn armen kan nemen!

Gezinsuitbreiding

Gisterenmorgen zijn we gewekt door zachte piepende geluiden, dat kon maar één ding betekenen: Martini was bevallen. In enkel mijn onderbroek liep ik naar de living om algauw twee piepende jongskes op de grond te vinden. Martini had ondertussen veiliger oorden opgezocht om verder te bevallen. Ik riep Mr Oohlala uit bed die dan snel de verloren kleintjes bij de mama legde. Daar zagen we er nog twee met een derde op komst. Al vijf kittens dus! Mr Oohlala en ik deden niets anders dan verwonderlijk kijken naar hoe de mama het allemaal deed. Voorbeeldig lekte ze de jongskes helemaal proper en verzorgde ze allemaal. Indien we hadden gemogen waren Mr Oohlala en ik zeker thuis gebleven om naar dit wonder te blijven kijken, maar we moesten gaan werken. De kersverse moeder en kroost hebben we naar de badkamer verhuisd, weg van de katers in een lekkere warme kamer.

Na een hele dag werken was het crossen naar huis om te kunnen kijken hoe de moeder het stelt. Duidelijk blij van iemand te zien liet Martini merken dat ze ook wel gestreeld wou worden. Met veel 'miauw' erbij kroop ze even uit het nest om wat te kunnen eten en drinken. Één van de volhouders wou moeder maar niet loslaten en viel dus uit het nest, met gejank tot gevolg. Op momenten zoals deze zou ik dus niets liever doen dan gewoon naar die kleine pluizebollekes kijken. We denken al een naam te hebben voor de kitten die wij gaan houden, nu moeten we enkel nog de kitten vinden die bij de naam past. Het moeilijkste zal waarschijnlijk het moment zijn waarop we van vier van de kittens afscheid moeten nemen. Maar Fuzzball zal blijven! Wie Fuzzball is weten we nog niet, maar Fuzzball zal het zijn. Uiteraard gaan we lekker egoïstisch doen en de mooiste eruit halen, een meisje. Die dag zal er wss rapper zijn dan we zelf willen, maar 8 katten is echt te veel!

But for now, we enjoy every little one of them. But how can we not?

Smile

De droom van iedere vrouw is volgens mij toch om een man te vinden die haar kan doen lachen. En liefst zo veel mogelijk. Natuurlijk moet deze dan serieus zijn op de gepaste moment, maar toch moet hij de truc hebben om die glimlach weer op je gezicht te laten verschijnen. Ik ben gisteren tot de conclusie gekomen dat Mr_Oohlala mij elke dag doet lachen. Van glimlachen tot buikpijn hebben van het lachen. Ondertussen zijn we (min of meer) drie maanden samen ofwel 92 dagen.

Gisteren hebben we beiden een halve dag genomen en hebben we het appartement opgeruimd. De kleine ergernissen werden opgeruimd en de stofzuiger werd bovengehaald. We hebben elk onze kleine foutjes, zeg maar. Ik bv ben een krak in het laten rondslingeren van wat ik juist in mijn handen gehad heb. Mr Oohlala is dan weer een kei in het laten staan van drank en eten dat eigenlijk in de frigo hoort te staan. Deze morgen weer een bijne volle cola fles in de living gevonden. Maar afgezien van die foutjes zijn we perfect voor elkaar! Onze humor is helemaal dezelfde en we verstaan elkaar zonder al te veel woorden te moeten gebruiken. Zo kunnen we op een treinrit van hooguit tien minuten met de tranen in onze ogen zitten van het lachen.

Vroeger was ik jaloers op wat mijn zus en haar vriend hebben. Elke dag kan hij haar doen lachen en die twee zijn nog altijd dolverliefd! Maar niet meer, ik heb net hetzelfde gevonden! Iemand die mij begrijpt zonder woorden, iemand die mij kan doen lachen wanneer het nodig is, iemand waarbij ik in mijn droomwereldje mag leven, iemand die mij door en door kent (en dat na 'amper' 3 maanden). Het klikt op alle vlakken en dat is echt uitzonderlijk! Dat het dan in de slaapkamer ook klikt is meer dan normaal denk ik. Mr Oohlala slaagt erin om mij tot nieuwe hoogtes te brengen en blijkbaar slaag ik daar ook in. Ik heb dus helemaal niets te klagen. Ik denk dat ik er zelfs vrij zeker van kan zijn dat ik het dekseltje op mijn potje gevonden heb.

2008 zal blijkbaar toch nog een mooi einde hebben!