Tribute to my king

You once were the king of everything and you were happy. Then came the others. The attention got devided, the king left his throne. Everywhere you went there were others, you weren't happy anymore. Now we've set you free. Free to be a king again, with the servants you deserve.

Go rule, my king.

Zout op de wonde

Kerstmis staat voor de deur en net zoals ieder jaar is het afwachten of het een witte kerst wordt of niet. Allemaal goed en wel, ik ben hevige fan van sneeuw, behalve als je met de wagen de baan op moet. Blijkbaar is het geen noodzaak om op de wegen te strooien, toch niet in Oost-Vlaanderen. Nee, daar laten ze de mensen tegen geparkeerde wagen aanglijden. Waarom? Geen idee, ze hebben het geld voor andere dingen nodig zeker? Misschien gebruiken ze het wel voor nieuwe verkeersborden 'pas op, wegdek glad'. Want in België geven ze liever geld uit aan zo'n verkeersborden, kijk maar naar de 'wegdek in slechte staat' bordjes. Ipv dat budget over te houden om wegenwerken te doen. Of ligt het nu aan mij, ben ik weer te logisch? Ik spreek dus uit ondervinding hé!

Zaterdag zouden we naar West-Vlaanderen gaan omdat mijn oma op sterven lag, dus weer of geen weer, wij moesten buiten want het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat ik mijn oma zou zien. Net bij het binnen rijden van mijn moeders straat kregen we de wagen niet meer onder controle. Gevolg: *boem patat* tegen een (fout)geparkeerde wagen. Wat krassen en een scheur in de achterbumper van de andere wagen, bij ons lag de voorbumper er rechts bijna volledig af. We hadden nog niet genoeg kosten denk ik, Murphy heeft ons duidelijk nog niet genoeg gestraft. Uiteraard heeft het 'slachtoffer' reden tot klagen, want ja zo'n kras is toch wel héél erg! Politie werd erbij gehaald en argumenten als 'mevrouw stond verkeerd geparkeerd' hebben geen invloed op het ongeval. De Belgische wetgeving zeker... Ik weet dat als mevrouw haar wagen volgens de regels gezet had dat we tegen het trottoir gereden waren en niet tegen haar auto. Maarjah, dat zal weer aan de verzekering worden om het uit te vechten. De foto's zullen het wel bewijzen (ja, ik trek overal foto's van, van mij gaan ze niet meer profiteren).

Eenmaal we dan in West-Vlaanderen waren werd ik gewoon razend. Elk boerenwegje is voorzien van een goede laag zout! Waarom kan Aalst dat dan niet? Is het geld op door het stomme dronkenmansfeest dat ze Carnaval noemen?! Hoe kan er nu zo'n verschil zijn in mentaliteit en beleid door een uurtje te rijden. Ik vind het gewoon ronduit belachelijk en beschamend. Ik wil hier weg!!

Wat al een zware dag beloofde te worden werd dus nog zwaarder! Wij kunnen tegenwoordig niet meer positief denken. Als je zo hard in de shit zit (ja, ik heb shit gezegd) zoals wij, dan lukt het je niet meer om dingen positief te bekijken. Het enige wat je dan nog wilt is vluchten, gewoon alles achterlaten en vluchten! Alle schulden die we hebben laten we achter en we verhuizen naar Amerika. Uit ondervinding weten we dat ze ons daar niets kunnen maken. Amerika heeft geen banden met België dus je zou zot moeten zijn om het niet te doen. Helemaal opnieuw beginnen zonder vooroordelen, zonder schulden, heel je geschiedenis gewoon wissen! We zijn gewoon alles zo beu, er moet geen druppel meer bijkomen, onze emmer blijft gewoon overlopen.

Mijn oma is ondertussen overleden. Het is alsof ze nog gewacht heeft tot ze iedereen gezien heeft alvorens ze de strijd wou opgeven. De dood komt altijd met drie, ik wil niet weten wie de volgende is...

Man vs woman

Ooit al zo'n meningsverschil gehad met je partner waarne je beiden te trots of te koppig zijn om naar elkaar toe te stappen en het uit te praten? Juist ja, herkenbaar. Wel in zo'n situatie zitten wij hier nu. Gisteren het 'verlossende' nieuws gekregen dat ik met twee cystes zit op mijn eierstokken, eentje links en rechts. Eindelijk een oorzaak gekregen voor de pijn die ik voel. De ene is zo groot als de helft van mijn baarmoeder. Nooit gedacht dat mijn eerste echografie zou zijn om naar cystes te kijken. Tot in het kleedhokje en zelf nog tot op de stoel/tafel hoopte ik dat ik iets anders zou zien, een klein lief wezentje. Maar niets was minder waar.

Terwijl ik in wss de meest hatelijke situatie voor een vrouw zat was Mr Oohlala nog boodschappen gaan doen met de melding "bel als je buiten bent". Traantjes hebben ik kunnen inhouden toen ik buiten kwam, maar ik had nood aan liefde. De cystes zorgen ervoor dat ik minder vruchtbaar wordt, wat dus verklaard waarom er nog geen klein lief wezentje in ons leven is. Normaal gezien is het te verhelpen met medicatie. Een maand lang op hetzelfde tijdstip pilletjes nemen en daarna terug op de stoel/tafel gaan liggen en hopen dat ze weg zijn. Zoniet...opereren.

Eenmaal buiten werd het vechten tegen tranen moeilijker en nog nooit wou ik hem meer horen dan toen op dat moment. Eerste poging, geen antwoord. Zou hij nu in de winkel zijn en zijn gsm in de auto hebben laten liggen? Zou hij onderweg zijn en dus niet opnemen. Foert, ik moet hem horen, ik probeer het nog ene keer. Weer voicemail. Uiteindelijk zag ik de auto verschijnen en viel er al een deeltje van de last van mijn schouders. Hij was er nu, hij kon mij geruststellen.
NOT... Hij heeft er een hekel aan dat ik twee keer bel, want het wil altijd zeggen dat hij aan het rijden is (de keren dat hij zijn gsm gewoon boven of beneden had laten liggen tellen duidelijk niet mee). Nog voor ik de deur dicht deed wist ik dus dat hij geïriteerd was. Great, geen compassie dus, ik blijf dus zelf met de schrik en de zorgen zitten.

Het moment dat ik hem het meeste nodig heb, bokt hij liever over het feit dat ik twee keer bel. Go figure.
Resultaat: een avond in stilzwijgen, een nacht in stilzwijgen en een ochtend in stilzwijgen. En ik zit hier, mezelf zorgen te maken, op zoek naar steun bij mensen van wie ik het eigenlijk niet wil krijgen, liefde vragend van de katten omdat ik zelf te trots en te koppig ben om de eerste stap te zetten.

He doesn't get it, it's about me, not him! Ik ben diegene die deels onvruchtbaar is, ik ben diegene die schrik heeft dat de cystes gaan groeien ipv verdwijnen, ik ben diegene die schrik heeft voor het resultaat van een kankerstrijkje (of hoe ze het ook noemen) volgende maand, not him! Hij moet naar mij komen.

Doubts

Ik begin er stilletjesaan genoeg van te krijgen! Van mijn job wel te verstaan..
In januari zal het drie jaar zijn dat ik hier werk en net zoals bij Mary Poppins vind ik dat het tijd is voor verandering. De grote schuldige hierbij is toch wel mijn betere wederhelft. Ik zie hem zo graag dat het pijn doet om hem elke morgen te moeten verlaten, hoe kinderachtig dat ook klinkt. Een week en een half ben ik nu thuis geweest wegens ziekte (wat weten we nog altijd niet, maar het doet pijn!!) en het is verdomd moeilijk om te blijven werken en niet gewoon terug naar huis te gaan.

Binnenkort zal ik eens beginnen met jobsites af te schuimen op zoek naar verandering. Tegenwoordig denk ik er veel aan om terug naar de verkoop te gaan, daar is zeker genoeg variatie in het werk want elke dag kom je andere mensen tegen. Af en toe eens een 'klapke' doen en de mensen (en ik ook ja) zijn weer gelukkig. Het zal alleen veel moed kosten om dan effectief hier mijn ontslag te geven, ik stel de mensen namelijk niet graag teleur. Als je de verhalen mag geloven is het blijkbaar enorm moeilijk om een geschikte kandidaat te vinden voor mijn job (waarom snap ik niet). Maar langs de andere kant zou ik het mij geen reet (pardon my french) mogen aantrekken, maarjah ik ben ook maar menselijk zeker...

Enfin, ik heb duidelijk nog veel om over na te denken. Lots to think about, nothing to worry about!

Phoney

Mensen zijn narrow minded. Ik wist het al, maar heb er onlangs nog een wat extra bevestiging op gekregen.
Iedereen onder ons heeft wel één of ander profiel op de één of andere sociale netwerksite. En iedereen heeft ook al eens een vals profiel gemaakt, voor welke reden dan ook. Neem je dan een profiel met als profielfoto een knap meisje dan duurt het niet lang voor je gecontacteerd wordt door verschillende mensen (lees: mannen). En wat nog meer opvalt is hoe leuk ze je wel niet vinden. Allemaal kennen ze "haar" niet maar toch weten ze dat het een leuke en spontane meid is. Ik bedoel, hoe shallow kan je zijn. Geef dan toch gewoon toe dat ze er verdomd (pardon my french) goed uit ziet, maar kom niet zeggen dat ze een leuke meid is.

En de oneliners waarmee ze je aandacht proberen te trekken zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Zij die er dan wel in slagen om haar aandacht te trekken, verliezen die algauw als ze komen vragen om gsm nr of emailadressen. Eerlijkheid duurt toch nog altijd het langste dacht ik? Probeer het allemaal eens, je zou er nog van versteld staan welke reactie je krijgt (te zien hoe eerlijk je bent natuurlijk).

My style? What style?!

Bijna elke mens op aarde kan je indelen in bepaalde groepjes, de ene groep al duidelijker dan de andere. Muziek, kledij, uitspraken...lopen meestal parallel met anderen uit dezelfde groep. Ik behoor al jaren tot de (denk ik) grootste groep, wss omdat die groep gewoon geen idee heeft hoe zich anders te kleden. Jeans met de broekspijpen die onderaan wat breder zijn, daaronder sneakers/pumps/botten, daarboven een simpel t-shirt en een simpele pull. Een klassieker zeg maar, zoals de foto hiernaast, maar dan zonder de pruik en hoed! Eigenlijk is het maar een saaie outfit, maar wat moet je anders gaan dragen? Ik ben niet het type om kokerrokken met strakke blousjes te gaan dragen. Ik zweet ten eerste veel te rap en in zo'n blouse zie je echt alles! Ik zou me daarin helemaal niet op mijn gemak voelen. De laatste tijd heb ik dat met mijn doodnormale, saaie outfit ook. Ik voel er mij niet meer op mijn gemak in. Als ik mijn jeans draag met mijn botten probeer ik mij vrouwelijker te gedragen. Maar dat is duidelijk tegen mijn natuur in, ik ben geen vrouw (je snapt me wel).

Vorige vrijdag zijn we eens goed gaan shoppen op de Meir in Antwerpen. Bij Vero Moda gingen we zoals meestal op zoek naar een broek van mij. Dat is één van de weinige winkels waarin je grotere keuze hebt in maten, 'length' en 'waist' staan er duidelijk bij. Met een broek een paskotje in om er dan na een minuut met walging uit te komen als je ontdekt dat er weer alleen maar skinny jeans in voorraad is. Waarom is het zo moeilijk om die klassiekers in de winkel te houden? Ik moet zo'n skinny jeans niet hebben!! Dus weer op zoek naar een ander model. Wat eigenlijk bijzonder moeilijk is vind ik want het model kan je er moeilijk in terug vinden. Met een breder lijkende broek terug naar het pashokje. Voor mij was het al rap duidelijk dat het te los was, in vergelijking met mijn andere broeken. Maar Mr Oohlala was direct verkocht! Volgens hem is 'baggy' the way to go voor mij. Voor hem stond de volgende aankoop al vast: schoenen voor onder die broek. Dus hopla, op weg naar Footlocker om daar dan nike high-top sneakers te kopen. De schoen op de foto lijkt het meest op de mijne, met dat verschil dat mijn paar gewoon wit is, zonder motiefjes e.d. Mijn outfit was dus compleet en volledig geslaagd volgens mijn betere wederhelft.

Eenmaal opweg naar huis even wisselen van outfit, ja je moet toch kunnen testen wat je gekocht hebt zeker! Wat zit die broek makkelijk zeg! En ik moet mij niet forceren om extra girly over te komen want het hoeft helemaal niet! Zalig! Hing het van mij af dan was baggy voortaan mijn nieuwe look. Maar welke directiesecretaresse draagt er nu baggy broeken? Inderdaad, weer een dilemma! En dan de onzekerheid natuurlijk: sta ik er wel mee? Zie ik er niet ongelooflijk idioot uit? Is baggy wel mijn stijl? Ik weet het allemaal niet meer. Het enige dat ik wel met zekerheid weet is dat ik voortaan de baggy broek moet aandoen om meer liefde en aandacht te krijgen van Mr Oohlala. The pants has a very strange effect on him! Meer kusjes en meer knuffels! Alleen al daarom zou ik die broek alle dagen willen aandoen. Maar de onzekerheid is groter. Ik zou een derde opinie best wel kunnen gebruiken. En een vierde en wie weet zelf een vijfde.

Het is dus nog een mysterie voor mij om mijn 'eigen' stijl te vinden. Ik voel me goed in baggy kleren, heb altijd graag naar films zoals 'Honey', 'Step Up',... gekeken en zou er alles voor geven om er hetzelfde uit te zien. Baggy pants, strakke buiken, comfy shirts... Love it! Maar of het daarom iets voor mij is? Dunno...yet.

Ik heb vandaag al een grote stap gezet, ik heb de baggy pants namelijk aan. Op mijn werk dan nog! Ok, mijn collega en mijne chef zijn er niet, maar het is toch al een grote stap. Rap even een foto genomen en oordeel zelf! Baggy pants: jej or nej?!

Ziekjes zijn

Hooray, I'm sick! Ja, ik ben effectief blij dat ik ziek ben! Vorige woensdag voelde ik mij al wat minder opgewekt dan anders. Het was veel te koud buiten, ik niesde veel te vaak naar mijn goesting en mijn neus kreeg de ingeving om liquide te worden. Woensdagnacht is het dan erger geworden. Wakker geworden om vier uur in de morgen met veel moeilijkheden om te ademen. Het werd ons duidelijk dat ik zo niet kon gaan werken. Rap een berichtje sturen naar mijn collega en de wekker af zetten. Na een visite aan de dokter, met als diagnose: bronchitte, was het weekend voor mij dus wat vroeger begonnen. Jej, meer tijd om mij mijn ventje te zijn! Love it!

Donderdag eens lang geweest in MediaMarkt en onszelf verwend met nieuwe laptops. Een netbook voor mij en een groter exemplaar voor Mr Oohlala. Het is een zalig ding! Klein, wit, elegant, vederlicht (licht genoeg), kortom een netbook voor mij. Het weekend was rap gepasseerd met het uittesten van ons 'speelgoed', wat bezoek van vrienden en de alledaagse sleur. Maandagmorgen zat ik alweer op de trein, maar deze keer met de netbook en een aflevering van Gossip Girl. Inderdaad, mijn pc'tje mag mee naar het werk. Eenmaal op het werk toegekomen bleek algauw dat ik iets te rap terug aan het werk gegaan was. De beslissing om mij terug naar huis te sturen was ook rap gemaakt!

Nu ben ik een zalig weekje thuis. Tijd om lekker lang uit te slapen, hele dagen in comfy kleren rondlopen en alleen maar buiten komen als we er zin in hebben. We hebben inkopen gedaan zodat we de volgende dagen niet meer hoeven buiten komen. Ten volle genieten van elkaar en uiteraard de katten. Veel films, veel spelletjes, veel series, veel eten en veel liefde. Meer heeft een mens toch niet nodig!

Almost goodbye

Wat een spannend weekend hebben wij er weer opzitten zeg! Vrijdag zat er bij het thuiskomen een briefjes in de bus van een aangetekende brief voor Mr Oohlala. Hij had de bel niet gehoord en dus zou de brief op ons liggen wachten op het postkantoor. Maandag om 11u dan toch. We wisten met zekerheid dat het een brief van het leger ging zijn. Maar of er nu zou instaan dat hij op 5 oktober mocht beginnen of niet, dat was nog maar de vraag. Inderdaad, tegen dat de brief op het postkantoor ligt zou hij al in de kazerne moeten zijn (als de brief positief zou zijn). Zondagavond lagen we dus te plannen hoe we het zouden regelen ivm de rekeningen e.d. Ik hielp maar bij het plannen, maar het was nog niet tot mij doorgedrongen dat, als hij aanvaardt was, ik hem een hele week niet meer zou zien. Toen Mr Oohlala mij dit uitdrukkelijk zei was het alsof iemand mij een stomp in mijn maag had gegeven. Een hele week zonder hem? Vier nachten alleen slapen? Niemand hebben om tegen te praten, niemand om naast te liggen, niemand om voor naar huis te komen... Ik zou hem zo hard missen! Sinds we samen zijn hebben we nog geen dag apart doorgebracht en opeens werd het mij heel reëel dat ik hem ooit moet 'los' laten.

Maar maandag is het 'goede' nieuws bevestigd, voor oktober was het al niet. Eigenlijk is dit geen goed nieuws want dat wil zeggen dat hij dan weer een maand langer moet wachten en weer een maand langer moet thuis zitten. Maar lands de andere kant zijn we beiden zo blij dat we nog geen afscheid moeten nemen! Ik denk dat ik de komende maand niet van zijn zijde ga wijken.

Er staan ons dus spannende tijden te wachten en eindelijk zien we het lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Nog even en we kunnen opgelucht ademhalen en van dan af gaat alles beter gaan!


I love you baby, and I will miss you like crazy, but I'm so proud of you!
xoxo

3-2-1 FIGHT!

Een mens heeft verschillende manieren om zich kwaad te maken. En dus zijn er ook tal van manieren om ruzie te maken. Slaande ruzie, schreeuwende ruzie, kapot-smijtende ruzie, stille ruzie... Wij behoren tot de laatste groep. En mss ook wel een beetje van de voorlaatste groep. Als wij ruzie maken is het meestal in stilte (afgezien van deuren die dicht geslaan worden). Er wordt geen woord gezegd, maar onze acties zeggen uiteindelijk veel meer dan woorden. Ik moet wel toegeven dat onze ruzie ook een positieve noot met zich mee brengt. De afwas is gedaan en al het karton en pmd is op zijn plaats (nadat het in collère naar beneden gesmeten werd, maar soit). Na een halve dag stilzwijgen ontdooien we meestal, ofwel van 'moeten' ofwel gewoon omdat we het beiden beu zijn. Zaterdag hebben we dus zo'n ruzie gehad, waarop ik de deur achter mij in het slot getrokken heb en naar de kapper vertrokken ben. Ik denk dat ik rond drie uur vertrokken ben en ons stilzwijgen werd beëindigd rond half acht, toen we nog naar Delhaize moesten. Ruzie maken is één ding, maar ruzie maken terwijl je een metamorfose ondergaat in iets anders. Het suckt namelijk zwaar om geen compliment te krijgen als je thuis komt. Gelukkig heb ik die achteraf wel gekregen.

Wij vergeten onze ruzies ook wel rap, maar het nadeel is denk ik dat er niets aan gedaan wordt. Gisteren weer 'ruzie' over ik die mijn downloads laat verder lopen overdag, waardoor internet traag gaat. Maar aangezien er een bepaald iemand een halve dag slaapt leek het mij onnozel van een halve dag te verliezen dus liet ik het opstaan. Uiteraard was diezelfde persoon daar niet mee gediend en valt het blijkbaar niet te snappen dat hij evengoed zelf even een paar meter kan opschuiven en op pauze duwen. Dat plus al die andere kleine ergernissen en de leukste tijd van de maand (voor vrouwen) zorgt ervoor dat ik met een kort lontje loop en dus niet veel nodig heb om geërgerd te zijn. Ik 'erger' me er namelijk in dat er in het huishouden niet zo bijster veel gedaan wordt als ik er niet ben. Tenzij ik daar uitdrukkelijk om vraag natuurlijk. Alles wordt uitgesteld tot ik thuis ben, want ja, das leuker. Maar niet voor mij. Ik zit graag op mijn gemak 's avonds, ook al doe ik in principe niet veel op het werk, het is nog altijd vermoeiend. En dan die andere kleine dingen zoals vuilnis buiten zetten e.d. Als ik er niet naar kijk staan ze de volgende ochtend vaak gewoon niet buiten. Soms heb ik het gevoel dat ik met een marionet leef waarvan ik af en toe eens aan de touwtjes moet trekken voor de pop in beweging komt.
Ik ben misschien aan het overdrijven, maar ik ben een vrouw, ik heb een excuus.

Het record van stilzwijgen is ondertussen wel verbroken denk ik. Alhoewel ik de uren slaap er misschien zou moeten aftrekken. Het ergste is gewoon om naast elkaar in bed te liggen en hem niet kunnen vastpakken. Nuja, kunnen is niet echt het juiste woord, maar veronderstel dat het wel duidelijk is. Ik hoop in ieder geval dat de stilte rap verbroken wordt want ik kan er echt niet tegen. Maar jah, twee keikoppen bijeen, het kan al eens wat langer duren.

Hiep hoi

We zijn weer een jaartje ouder! Alweer een nieuwe mijlpaal in het leven; die van 23! Aangezien we geen geld hebben zat een feestje er dus niet in. Mr Oohlala kon zelf geen verjaardagscadeau kopen want het zou van mijn geld zijn en dan is het natuurlijk niet echt een cadeau hé. Ik kijk al enorm uit naar mijn verjaardag volgend jaar, eindelijk een cadeautje van mijn ventje (hout vasthouden!). Om mijn verjaardag toch iets te vieren zijn we gaan eten bij mijn zus thuis. En toen mijn verjaardag bijna om was werden we vergezeld door mijn broer en zijn vriendin. Het is uiteindelijk een nachtje Singstar geworden! Met o.a. een mooi duet tussen mijn ventje en ik! Als we geld te over hebben overwegen we toch wel om een Playstation in huis te halen!

Ondertussen zijn we al een paar dagen verder en ziet onze financiële 'status' er rooskleuriger uit dan ooit tevoren. Bij de RVA hebben ze eindelijk hun werk gedaan en de rekeningen zijn betaald. Na een kort bezoekje aan het shoppingcenter in St-Niklaas ben ik verliefd geworden. Ik heb een ring gezien van Esprit die ik nu niet meer uit mijn gedachten krijg. Hoe erg is dat wel niet?! Men beweerd altijd niet materieel te zijn, tot het zover is natuurlijk.

"I don't need a ring around my finger, to make me feel complete", zoals de Pussycat Dolls het zo mooi kunnen zingen, lijkt ineens complete bullshit. Je oog valt op de ring, het prijskaartje is super en de dagdromen beginnen je hoofd binnen te komen. Het is een ware tweestrijd want langs de ene kant kan je niet wachten tot hij DE vraag stelt, maar langs de andere kant wil je het zo romantisch mogelijk hebben. Beiden gaan spijtig genoeg zelden samen. Of wat als hij dan de ring koopt en het is de juiste maat niet? Ik heb gewoon het geduld niet om te wachten tot hij verkleind is, op dat vlak ben ik nog een klein kind, ik wil het hier en nu! Hij kan natuurlijk een andere ring meenemen van mij, maar die zijn ondertussen ook al te klein. Of wat als je dan de ring hebt en je ziet er later een mooiere. Pffff, zijn dit nu de dilemma's waar een 23-jarige mee te kampen heeft, of ligt het gewoon aan mij?

Ik zal maar het enige doen dat ik kan doen, en dat is wachten. Niemand onder druk zetten, geen onnozele ideeën in mijn hoofd steken en mij focussen op het werk. Mijn goede voornemens voor eind september!

Hoofddoekenverbod

het verbod op hoofddoeken, nooit gedacht dat er daar zo'n spel rond kon worden gemaakt. Wij, echte Belgen, mogen geen hoofddeksels dragen in school, dus waarom zouden zij hun vod wel mogen ophouden? Regels zijn er voor iedereen!! Ik snap niet dat enkel daarvoor scholen beginnen te vernielen en protestacties te houden. Wij gaan toch ook niet naar hun land met de eis om de hoofddoek af te schaffen. Dat klinkt compleet idioot, net zoals hun protest hier ook gewoon idioot is. Staat het je niet aan, keer terug naar je land. Zo ben ik van mening. Ik ben niet racistisch, maar als ze met zoiets afkomen, dan voel ik mij wel racist.

De hoofddoek heeft trouwens geen enkel religieus begrip, nee het is een teken van de onderdrukte vrouw. Als je hen zou vragen waarom ze deze dragen volgt er vaak: omdat mijn man dit graag ziet. Blablabla, wake up people! Mannen willen hun vrouwen sluieren om zo hun leven te controleren. Ahja, niemand mag hun haar zien, of whatever. Waarom niet? Bang dat ze het mooi gaan vinden? En praktisch is het toch ook niet, veel te warm en ge kunt een gsm ni deftig opnemen of naar muziek luisteren. Hoewel de kleine ettertjes daar een oplossing voor hebben gevonden, ze spelen gewoon hun muziek zonder oortjes. Dan kan iedereen toch gewoon mee genieten! Hoe vriendelijk van hen! We zouden ze eigenlijk moeten belonen ipv straffen, wat een onvriendelijke Belgen zijn we toch!

Uiteraard was dit pure ironie! Ze zouden alle ouders, van wie de kinderen weigeren naar school te gaan omdat ze geen vod mogen dragen, hun kindergeld moeten afnemen. Eens zien hoe lang het dan zou duren voor die hoofddoek af gaat! De heisa er rond is echt belachelijk. Hun vod afzetten in de klas, is da zo moeilijk? Alleen mede-studenten kunnen hun oh zo speciale haar bewonderen (face it, daar moet toch iets mee zijn dat ze het zo verbergen). Achja, zo blijven we allemaal dromen van een betere wereld; zij van eentje mét hoofddoek, wij van eentje zonder. Ben eens benieuwd wie zal winnen hoewel ik de uitslag al ken. Ik denk dat we gaan verliezen, want ja welk land wil er nu de stempel 'racist' meekrijgen?! Right?!

It sucks being white from time to time. Ik heb echt het gevoel dat je als 'buitenlander' veel rapper geholpen wordt en hier ook veel meer geld kunt krijgen. Een echte Belg in nood moet zijn laatste cent in vijf verdelen, een buitenlander krijgt er toegestoken. Oh well, time to stop whining and continue working (er moet toch iemand voor die buitenlanders betalen!).

Mensenkennis

Mensenkennis is iets wat veel mensen hebben, althans dat denken ze. "Mij gaan ze niet liggen hebben, ik zie daardoor, ik heb mensenkennis." Hoe vaak heb je iemand zoiets al horen zeggen? Inderdaad ja, redelijk vaak. Spijtig genoeg zijn het net die mensen die bedot worden door de mensen die zij dachten door te hebben. Als iemand tegen mij zegt dat hij/zij mensenkennis heeft dan glimlach ik en zeg "ik ook". Inderdaad, ik ben ook iemand die van zichzelf zegt mensenkennis te hebben en ik heb het ook. Als ik erbij nadenk heb ik enkel geen mensenkennis als het aankomt mijn partners. Misschien is dat bij anderen ook zo en is het net daarom dat ze bedot worden. Dat zou natuurlijk veel verklaren. Want ja, hoe vaak hoor je "ik wist dat het niets ging worden tussen jullie" van iemand die je kent, terwijl je zelf zeker was dat je het perfect plaatje gevonden had. Uiteraard denk je dan "waarom heb je mij dit niet gezegd?" Maar wees nou eens eerlijk, is "jullie passen niet bij elkaar, het gaat niet werken" nu echt iets wat je wil horen? Laat staan geloven? Ik dacht het niet! Dus lopen we er gewoon met onze open ogen in, denkend dat het deze keer anders zal zijn.

I'm 23 and I've been through hell!! Maar net dat maakt van mij wie ik nu ben. Net al die slechte en negatieve ervaringen hebben van mij een (min of meer) zelfzeker persoon gemaakt die met tijd en stonds egoïstisch is. Ik ben een heel gemakkelijk iemand hoor, ik doe veel moeite voor mensen maar ik ben niet naïf. Als mijn moeite niet beantwoord wordt dan stop ik er gewoon mee. Dus mensen, kom gerust naar mij met je problemen, ik ben op alle markten thuis (behalve SM, that's just nasty!) dus vraag maar. Maar weet één ding: ik hou niet van herhalen dus na een tijd geef ik het op.

Verslaafd

Ik heb er een nieuwe verslaving bij. Nuja, echt nieuw is het niet meer want het is toch al een jaartje dat ik niet meer zonder kan. Ik kan niet meer zonder het dierbaarste in mijn leven, Mr Oohlala. Om ons 1 jaar te vieren had ik me een dagje verlof genomen, kwestie van al mijn tijd aan hem te spenderen! Ik moet eerlijk toegeven dat mijn werk onder mijn relatie lijdt. Ik wil namelijk het liefst van al bij hem zijn. Al is het maar om gewoon uit te slapen en tv te kijken, gewoon bij elkaar zijn is meer dan genoeg voor mij. Ik weet nu al dat ik het heel moeilijk ga hebben als hij zijn carrière als militair verder gaat uitbouwen. Dagen alleen zitten (alleen is relatief met 8 katten), zelf moeten koken (back to basics voor mij!), alleen slapen... Thank god dat het waterbed nergens naartoe gaat!

Op zich is een jaar samen zijn waarschijnlijk niet zo veel, maar in ons geval is het toch een beetje anders. We wonen namelijk van dag één al samen, wat dus wil zeggen dat we het nooit lang zonder elkaar hebben moeten doen. Maar vanaf oktober kan daar dus verandering in komen. Dan zit ik om te beginnen in de week alleen thuis... Ik ga er nog niet te veel proberen over na te denken, we hebben nog een maandje. Een maandje waarin ik waarschijnlijk heel aanhankelijk zal doen en mijn tijd spenderen aan het bekijken van mijn schat. Ik heb vaak van die momenten waarop ik enkel maar kan staren. Alsof iemand hem elk moment van me kan komen afnemen. Ja, ik heb nog altijd het gevoel alsof hij te goed is voor mij, alsof ik maar aan het dromen ben en dat ik elk moment kan wakker worden. Het eerste wat ik doe als ik wakker wordt is me omdraaien en Mr Oohlala vastnemen. Afhankelijk van hoe hij ligt is het makkelijker of moeilijker om hem een goed te bekijken. Zijn rug, zijn schouders, zijn armen, noem maar op, allemaal heerlijk om naar te kijken en te beseffen: he's mine. En eens ik dat door heb kan ik met de glimlach naar het werk vertrekken.

Waarschijnlijk komt dit allemaal heel klef over en toch is het oprecht. Raar hé. Zelf had ik nooit gedacht dat zoiets mogelijk was, laat staan gezond. Nuja, of het gezond is daar ben ik nog niet aan uit, maar het is in ieder geval wel mogelijk! En ik gun het iedereen toe (of toch bijna iedereen).

Tip of my tongue

Sinds een paar dagen gaat het spreken en het eten wat minder voor mij. Ik heb namelijk een tongpiercing laten steken. Mr Oohlala dacht dat ik daar wel mee zou staan en ik wou het wel eens proberen. Als het echt niet gaat kan je hem er toch uithalen, so no harm done. Pas nu besef ik waar je een tong allemaal voor gebruikt! Bepaalde woorden klinken plots hilarisch en de katten lokken lukt ineens niet meer. Eten gaat ook een pak trager, blijkbaar gebruik je je tong meer dan je denkt. Eten moet ik nu zelf tussen mijn tanden gaan steken, zonder beroep te doen op mijn tong. Zo voorzichtig mogelijk de stukje naar achteren krijgen en zorgen dat de piercing niet tussen mijn tanden blijft zitten want dat zou wel eens pijnlijk kunnen zijn.

Het plaatsen van het juweeltje op zich deed niet zoveel pijn, alleen het ongemak dat daarop volgt is minder leuk. Ondertussen gaat het eten al beter maar de tong blijft dikker dan normaal. Ik verlang al naar de tijd dat ik weer normaal (in de mate van het mogelijke bij mij natuurlijk) kan eten.

Mr Oohlala heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om in zijn rechteroor ook een gat te laten steken. Daar pronkt nu een juweeltje van 4 mm. Er is dus een naald van 4 mm dikte in zijn oor gegaan en ik moet zeggen: liever hij dan ik! Nu hebben we elk vier gaatjes in ons lichaam, besef ik net. Ik: navelpiercing, beide oren en tongpiercing. Hij: tongpiercing, lippiercing en beide oren. Don't we make a great couple. En om het in zijn woorden te zeggen: it adds a level of coolness. Hah! Ik wist wel dat ik cool was!

I do

Het was voor ons een weekendje voor familie. Zondag op restaurant met de neef van mijn vader en diens vrouw, naar jaarlijkse gewoonte nodigen ze mijn moeder + kinderen + aanhangsels uit en trakteren. Niet zomaar even een snackbar binnen gaan, maar een restaurant met een ingewikkelde menukaart waar we voor-, hoofdgerecht en dessert mogen kiezen. Daarvoor willen we ons nog wel eens optutten.

Maandag was het een trouw in mijn zoetje zijn familie. Beetje te laat aangekomen in de kerk, maar toch op tijd om de belangrijkste dingen te horen en zien. Ik weet niet hoe het komt (of eigenlijk wel) maar ik krijg altijd de slappe lach in de kerk. Chris Van den Durpel is daarvoor de schuldige met zijn "Lasagna in den oven!", uiteraard zeggen ze dit in elke mis en dus schiet bibi hier in de lach. Nog een leuke sketch van Bart de Pauw, Tom Lenaerts en nog niemand doet me lachen iedere keer ze met die belletjes rinkelen. Spontaan flitst er "Twas belle trek" door mijn hoofd. Misschien heeft het ook te maken met het belachelijke concept. Bidden tegen iemand die je niet kan zien, die geen verwarming heeft in zijn gebouwen (kerk = koud), die stoelgeld vraagt (kan hij geen geld schapen?), geliefde mensen 'meeneemt'... Ik kan zo nog even doorgaan. Hoe minder ik naar een kerk moet gaan hoe beter. Ik ben niet gelovig en kom daar voor uit ook. Ik zal dan ook mijn kruisteken niet maken en absoluut geen hosti (of hoe ge da ook moogt schrijven) gaan halen.

Trouwen in de kerk zullen wij dan ook niet doen. Ik weiger te betalen voor een half dode die daar vooraan wat teksten opzegt en die u constant doet opstaan en weer gaan zitten (de sadisten). Ook geloften klinken niet zoals ze zouden moeten klinken. Woorden als "Liefste, ik hou van jou en met jou wil ik mijn hele leven delen, tot in de eeuwigheid..." doen mij walgen. Als Mr Oohlala met zo'n gelofte afkomt mag hij direct zijn kar weer keren. Waarom zou men ineens ABN moeten praten tegen de persoon die 's morgens je adem ruikt of die trots glimlacht als de ajuin van de vorige maaltijd begint te werken. Nee, zeg ze op een manier zoals je dagelijks tegen je partner spreekt. Bij ons zouden ze wel eens in het Engels kunnen zijn, klinkt geloofwaardig en veel beter!

Ach, we zullen wel zien hoe het bij ons huwelijk zal verlopen, wie weet vergeet ik alles wat ik hier gezegd heb en vindt je mij voor het altaar, maar ergens denk ik van niet. Geef ons maar trouwen voor de wet en een (groot) feest. Mijn begrafenis zal trouwens een 'open bar' zijn! Geen trieste mensen als ik dood ben en kom aub niet jaarlijks een bloemetje leggen, drink er gewoon ene op mijn gezondheid. Bij mij moet je je tijd niet komen verspelen door aan mijn graf (als ik dat al zou hebben) te komen staan, ik heb er toch niets aan.

Amen! (LOL)!





666

Summer is in town

Jaja, wie had dat gedacht, het is effectief mooi weer in België. Ok, het is véél te warm, maar het is in ieder geval beter dan de voorbije maanden! Uiteraard gaan deze extreme temperaturen gepaard met extreem weinig kledij. Spijtig genoeg moet ik gaan werken en kan ik dus niet in mijn ultra korte short en tank top buiten komen. Nee, ik moet kleedjes of rokjes dragen. Fine by me natuurlijk, al zou het veel aangenamer zijn moest ik me niet te pletter zweten. En nee, niet zomaar last van okselvijvers, maar overal zweten! Alleen daarvoor haat ik de zomer en zou ik me het liefst opsluiten. Als ik op straat loop vraag ik me af of ik de enige ben? Mijn buik is nat, mijn rug is nat, mijn oksels zijn nat, mijn nek is nat, er is een klein vijvertje tussen mijn borsten en oh ja, het leukste deel van allemaal: mijn billen zijn ook nat!!!

Voor mij geen witte linnen broeken of rokjes in een lichte kleur en lichte stof. Één seconde neer zitten zou namelijk zweetplekken opleveren op plaatsen waar je het liever niet hebt! Ik ben dus verplicht donkere kleuren te dragen en stoffen met een laagje meer. Komt daar natuurlijk nog eens bij dat ik makkelijk flauw val van de warmte én ik loop zo ambetant als ik groot ben door de combinatie van alle bovengenoemde factoren! Ik voel de frustratie al opborrelen naarmate ik verder schrijf.

Frustratie nr zoveel zijn de blikken die je van mannen krijgt en uiteraard vrouwen die je van kop tot teen bekijken om te zien of ze nergens overtollig vet kunnen bespeuren om zich toch maar even weer beter te voelen. Mannen kijken alsof ze nog nooit een paar benen gezien hebben en vergeten wat subtiliteit is. "Mannen, het is warm, ik loop ambetant, nog één blik en mijn knie vliegt in u kruis". Uiteraard zeg ik dit niet maar denk ik het en laat het duidelijk merken aan mijn blik. Soms heb ik zin om rok omhoog te doen of mijn decolté omlaag gevolgd door: "bon, nu hebt ge alles gezien, draait aub uwe kop".
Hmmm, het valt op dat ik gefrustreerd ben.

Overal meisjes in prachtige kleedjes en beeldige rokjes en topjes en het enige wat ik kan doen is kijken. Ik kan zoiets niet dragen, het zou direct om zeep zijn. Soms denk ik dat ik geboren ben als man, want alleen bij mannen kom je zoveel zweetplekken tegen. Bij hen wordt het precies nog getolereerd ook, een vrouw met zweetplekken is gewoon 'not done'! Een mens begint er zich voor te schamen terwijl elke mens zweet! Alleen blijkbaar de één wat meer dan de ander. Nu begrijp ik vrouwen die een boerka dragen, die zweten er gewoon op los en hoeven zich niets aan te trekken van zweetdruppels die van hun benen druipen, niemand ziet het toch!

Nog een bijkomende frustratie is reizen met de trein. Hoewel reizen een positieve bijklank heeft en het in dit geval helemaal niet positief is!! De treinen zijn overbevolkt en zonder airco! Want die met airco stoppen niet in de stad waar jij dan effectief moet zijn. Bijgevolg zet ik mij in eerste klasse waar ik één dezer eens een opmerking over verwacht. Ik beklaag de controleur die die dat shift heeft want hij gaat de volle lading krijgen. Moest hun service zo goed zijn als hun regeltjes dan zou ik misschien nog in tweede klasse gaan zitten, maar nu echt niet! Zet wat meer treinen in, schaf eerste klasse af, en investeer in treinen met airco ipv die afschuwelijke, overbodige palen te zetten aan elke station!

Bon, mijn frustraties zijn er min of meer uit, ik ga mij nu weer wat verder ergeren aan de idiote, overbodige, tijdrovende, nutteloze jobkes die mijn baas mij geeft terwijl hij met congé gaat.

God I love my life! *sarcasm rules*

Varia

Het lijkt weer een eeuwigheid geleden dat ik hier nog iets gepost heb, dus laat ik mijn fictieve pen nog eens van onder het stof halen. Aangezien mijn kopke weer vol zit met allerlei hersenspinsels ga ik ze hier gewoon allemaal op zwieren. De kans is dus groot dat dit een ietwat rare update zal worden. But what the heck, ik ga er gewoon voor.

Het leven is duur! Veel te duur! En je zal niet anders zien dan dat alle grote rekeningen tegelijk in de bus zitten! Net op dat moment zijn die van de belastingen daar ook en wordt het weer bang afwachten of je moet afdokken of krijgen. In het geval dat ik weer moet afdokken ben ik wel zwaar 'gejost' zoals men zegt. Uiteraard kan mijn geluk niet op en begint mijn laptopje het ook te begeven. Series bekijken of een film moet ik niet meer proberen, want volgens mij gaat hij nog eens ontploffen. Dus in de lichte hoop dat ik morgen de lotto win (misschien moet ik daar eens mee beginnen) zijn we al eens gaan rondkijken wat dat ding (waar ik ondertussen niet meer zonder kan) me zo zou kosten. Conclusie: veel te veel, toch als je een laptop wil die je dan ook effectief mooi vind. Maar aangezien ik niet op de lotto speel zal ik nog maar even verder dromen.

**********************************

roses are red
violets are blue
our friendship was anything but true

Dat is nu eens een versje dat ze op internet moeten zwieren. Denk dat de dag van vandaag er veel te veel mensen denken dat ze vrienden hebben, terwijl het niet zo is. Op den duur vraag je je af waarom je daar ooit bevriend mee bent geweest, of hoe ze je zo kunnen kwetsen. Er zijn er hier nu een paar die waarschijnlijk denken te weten waarover dit stukje gaat. Maar ik ga die mensen moeten teleurstellen... Het gaat niet over persoonlijke ervaringen van mij of Mr Oohlala, maar over observaties bij anderen. Ik wil namelijk niet aan iemands verwachting voldoen.

Anywho, ik ben van mening dat er maar weinig mensen vrienden hebben. Er is namelijk een groot verschil tussen vrienden en kameraden/maten. Ik moet zeggen dat ik veel maten heb, misschien zelf heel veel. Maar vrienden, zeker beste vrienden heb ik niet zo bijster veel. Echte vrienden zijn die mensen die u, no matter what, altijd de waarheid zullen zeggen; je op tijd en stonds op het matje roepen; geen bijbedoelingen hebben; om twee uur 's nachts nog zouden afkomen omdat jij het niet meer ziet zitten,... Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Maten zijn mensen die je occasioneel hoort, waar je iets mee gaat drinken, en waar je af en toe je hart kan bij luchten. Maar vaak hebben maten bijbedoeling; willen ze de relatie oppervlakkig houden; gaan om twee uur 's nachts hun gsm laten rinkelen; zeggen exact wat je wil horen (discussies vermijden dus)... Maten zijn ook de eerste die je uit het oog verliest en die je soms zelf helemaal vergeet. Maar maten zijn belangrijk, het tegendeel ga je mij niet horen zeggen en ze zijn uiteraard niet allemaal zo slecht, er zijn maten en 'goei' maten.

**********************************

Ik heb het nu al over geld en vriendschap gehad, tijd om eens over de job te beginnen. Na twee jaar en een half is het namelijk zo ver: de sleur zit er goed in! Het wordt moeilijker en moeilijker om mezelf uit bed te sleuren en om met de glimlach op het werk toe te komen. Ik doe het werk wel nog graag, maar waarschijnlijk komt dit meer door de collega's. Laat mij dezelfde job doen maar met compleet andere collega's en ik was gegarandeerd al weg. De gedachte om mijn eigen krantenwinkel uit te baten wordt met de dag groter. Je eigen winkeltje onderhouden, elke dag tussen de geur van boeken zitten (ja, ik ben dol op de geur van boeken e.d.!), roddelen met de klanten, alle magazines kunnen lezen... Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik het wil realiseren. Maar uiteraard moeten daar de financiën voor zijn. Oh well, ik zie wel.

**********************************

Voilà, ik denk dat zowat al mijn grootste hersenspinsels nu op fictief papier staan. Laat ik er nog even voor de duidelijkheid bij zeggen: ik zie al mijn vriendjes en maatjes graag! <3 You rock!

Spontaniteit

Het was me weer eens een spontaan weekendje. Zaterdag zijn we gezellig met zen tweetjes wat jeugdherinneringen gaan opdoen in de Efteling. Bedoeling was van om 8u op te staan en daar dus vroeg genoeg te staan, maar de drank van vrijdagavond zat er nog een beetje in. We hadden namelijk een terrasje gedaan met een vriend en dan kruip je niet te rap in je bed. Anywho, het was bijna middag als we er eindelijk geraakt waren. Het weer was prachtig en we hebben ons weer geamuseerd! Zowel op de attracties als bij het commentaar geven op mensen. Het is gewoonweg schitterend om te zien wat sommige mensen aantrekken om naar een pretpark te gaan. Pumps! Om dan door het park te wandelen op blote voeten omdat ze pijn doen... Uiteraard zijn er ook de typische familie Flodder types. Gepakt en gezakt om zo weinig mogelijk geld uit te geven en allemaal met hun joggingbroeken aan. Weinig flatterend uiteraard. En allemaa houden ze ervan om net in het midden van het pad te lopen, liefst nog op een rij (in de breedte weliswaar).

Uiteraard loopt er ook schoon volk rond, meer meisjes dan jongens natuurlijk. Maar uitzonderlijk loopt er dan eens een knapperd rond die je even het noorden doet verliezen. En nog beter (voor mr Oohlala toch): zijn vrouw was ook knap! Partnerruil leek ineens veel interessanter! Toen ze naast Langnek stonden heb ik natuurlijk even van de gelegenheid gebruikt gemaakt om hen op foto vast te leggen. Een ware FILF én MILF, kom je niet vaak tegen! Spijtig genoeg was het rap zes uur en werd het tijd om te gaan aanschuiven om het park te verlaten.

Zondag uiteraard uitgeslapen en daarna koers gezet naar de mama. Het was weer even geleden dat we er geweest zijn en sinds ze een nieuwe vriend heeft ga ik er graag langs. Mijn moeder is opgewekter en heeft terug zin in het leven. En haar tuin ziet er fantastisch uit! Haar nieuwe vriend is iemand die 'poten aan zijn lijf' heeft. Plannen voor babyspeelgoed liggen al op tafel, net als de ontwerpen. Ze zouden maandag naar mijn grootouders gaan en daarna koers zetten naar Oostende. Mr Oohlala en ik hebben dan maar beslist dat we zouden mee gaan zodat mijn zus de auto kon lenen. Nu we een nieuwe nest katten hebben is elke gelegenheid goed voor mijn broertje om bij ons binnen te komen. De beslissing dat hij bij ons zou blijven slapen was dus rap gevallen. Wat eerst een vermoeiende avond leek te worden is nog leuk uitgedraaid dankzij S die een welgekome pauze tijdens het studeren heeft genomen. Wie zegt dat je je alleen kan amuseren als je weg gaat heeft het toch mis.

Spijtig genoeg moesten we er alle drie vroeg uit en konden we het niet laat maken. Waarschijnlijk kijken we alledrie even hard uit naar het einde van haar examens om eens een goed feestje houden.

Maandag dus vroeg uit ons bed, Lee Roy aankleden en doen ontbijten zonder dat Martini haar kop in zijn cornflakes steekt...een hele bedoening. Uiteindelijk terug richting Erembodegem en daar de mama en haar vriend ophalen. Het is al bij al een leuk dagje geworden. Het klikt goed en mr Oohlala en C (vriend van mijn mama) hebben plannen gemaakt om samen een kano/kajak te maken. Dat zal weer wat worden! Nog een van onze zotte plannen is om een hoeve op te kopen en die wat te moderniseren. Daar zouden we dan zoveel katten kunnen houden als we willen en hebben we zeker geen plaats te kort. Blijkbaar zien mijn moeder en hare vriend dat ook wel zitten dus wie weet vinden we ooit een hoeve met twee gebouwen, zij krijgen dan de stallen. Of dit natuurlijk ooit werkelijkheid zou worden is nog maar de vraag. Misschien moeten we eerst eens beginnen spelen op de lotto!

Weekendje weg

Ik heb een toch wel zalig verlengd weekend achter de rug. Donderdag is Mr Oohlala met het fantastische idee (het zijn zijn woorden en ik heb ze vaak mogen horen) gekomen om eens naar Durbuy te gaan. Nu het prachtig weer was moesten we er gewoon van genieten. Dus zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagmorgen de wekker gezet, een tentje gaan kopen (en slaapzakken enzo), zakken maken en de auto in! Op naar Durbuy! Daar aangekomen zijn we op zoek gegaan naar een camping, €7 pp/nacht. 'Daar kunt ge ni voor sukkelen' zoals we in de volksmond zeggen.


Tentje opgesteld en rap nog even het stad in om iets te eten. We hebben ervoor gekozen om eens goed te genieten. Apperitief (witte martini en gin tonic), voorgerecht brochette van Scampi's, hoofdegerecht mixed grill en steak, beide met champignonsaus. Uiteraard een goed flesje rosé bij gedronken. En het moet gezegd zijn, Mr Oohlala is tot nu toe de zaligste persoon om mee op restaurant te gaan. Geen enkel moment vervelen we ons!

Eenmaal terug bij ons tentje besloten we nog een avondwandeling met wat Corona die we meegenomen hadden. Rap even de limoen versnijden en hop, de natuur in. Beide al licht in het hoofd maakte het alles nog plezanter. Toen het donker begon te worden hebben we onze tent terug opgezocht, nu we hier nog capabel in waren. Uiteraard hadden we tegen dan weer wat honger gekregen dus begon Mr Oohlala de mini-barbecue klaar te maken. Patatjes met look en ajuin in zilverpapier en brochettes rond middernacht. Heerlijk! Uiteindelijk half bevroren onze slaapzakken opgezocht en veel te vroeg (vijf uur!!!) wakker geworden door de vrolijke vogeltjes. En geloof mij, in slaap vallen lukt niet meer! Dus om zeven uur was onze tent al afgebroken en alles mooi in de auto gestopt. Nog even wat rond rijden tot de bakkers open waren voor een stevig ontbijt. Om 9u stond er namelijk kajak op het programma.

Zelf het kibbelen in de kajak is leuk met Mr Oohlala, al gauw hadden we beslist dat hij zou sturen en ik foto's zou trekken. Na zo'n zware inspanning (ja, kajakken is zwaar!) hadden we natuurlijk honger gekregen. Een heerlijke spaghetti voor mij en twee grote gehaktballen voor Mr Oohlala. Om half twee stond ons een volgend avontuur te wachten, namelijk een rappel. Je weet wel eerst alle moeite van de wereld doen om boven te geraken en dan via een rots weer naar beneden. Wij hadden enkel de rappel verwacht, maar kregen een heel parcours van klimmen voorgeschoteld, gecombineerd met een rappel en een death ride. Voor de begeleiders was het een verademing om eens geen groentjes aan de touwen te hebben hangen. Uiteindelijk was het vier uur toen we weer veilig beneden stonden. Tijd om naar huis te gaan. We wouden namelijk nog wat rusten voor we naar Funky Fabric gingen!

Terug thuis waren we blij alle katjes nog levend terug te zien. De schrik dat de kleintjes van de trappen vallen zit er dik in. De katten waren blijkbaar ook blij van ons te zien, Mr Oohlala zat vijf minuten neer en er zaten al twee katten op hem. Douche pakken, tam zijn in de zetel, onszelf terug uit de zetel sleuren en koers zetten richting een geslaagd feestje. And what a party it was!

Rijk zijn

Wat zou ik er toch veel voor geven om rijk te zijn. Zomaar elke winkel kunnen binnen stappen en kopen wat je wilt! Kleren, schoenen, gadgets… Ik wil het allemaal. Maar spijtig genoeg is het bij ons het omgekeerde. Het zal nu de derde maand zijn dat we het moeten redden met één loon, dat van mij. Tot nu toe is het altijd gelukt, dankzij vakantiegeld of ongelooflijk geluk. Maar deze maand vrees ik er voor. 29 april: €1300 op de rekening. Rap alle facturen en huur betalen en hopen dat we nog iets over houden. Saldo na facturen: €358. Shit, ik ben de autolening vergeten… - €195 Reken zelf maar even uit. Gelukkig krijg ik nog een 20-tal maaltijdcheques. Maar ik zie het niet meer zitten, ik ben het vechten beu. Ik kan geen stap zetten of het kost me geld. Al maanden heb ik nieuwe schoenen nodig, ik kan niet op mijn winter botten blijven lopen en mijn ’sportschoenen’ laten water door. Maar we blijven glimlachen, we moeten wel.

Ik vrees dat mijn breek-punt nabij is. Ik kan het echt niet meer. Wetende dat er in Amerika iemand zit met dezelfde achternaam en die er warmpjes bij zit…nee, het is genoeg geweest. Je hebt vier kinderen gemaakt, zorg er dan voor!

Ik denk dat ik toe ben aan het misschien laatste redmiddel, het OCMW. God wat klinkt dat afschuwelijk. Het beeld van kleine mollige mensen met bruine tanden, groene opgeblazen jasjes en rode klakjes duikt op, de typische OCMW-gevalletjes. Niemand wil erbij horen, maar velen hebben geen keus, deze keer ik ook niet vrees ik. Ik kan geen volledige maand leven op amper €100 met 6 katten die ook moeten leven. Er zou zoiets bestaan als een eenmalige tussenkomst. Wat waarschijnlijk ook wil zeggen dat we het zullen moeten terugbetalen… weer een rekening om af te lossen. Ik denk dat ik Mr Oohlala vandaag eens om meer info ga sturen. Hij zit thuis, hij heeft niets te doen, ik zie het niet meer zitten.

Vriendelijkheid

Met vriendelijkheid kan je veel bereiken zegt men. En het is waar, ik ga het zeker niet ontkennen. Maar als vriendelijke vrouw krijg je soms veel meer dan je eigenlijk zou willen. Neem nu collega's hier op het werk. We wonen in dezelfde streek en begrijpen dezelfde taal (jaja, Aalst is een land *kuch*). Maar dan stopt het daar ook, voor mij dan toch. Ik wil niet uitgaan in het weekend, ik wil niet afspreken om iets te gaan drinken omdat zijn stamcafé net bij mij achter de hoek ligt, nee ik wil niet weten hoe je weekend geweest was via Facebook (moet echt leren om mijn status op offline te zetten). Werk en privé probeer ik nog altijd zoveel mogelijk apart te houden.

Binnen een vriendenkring is het voor mij ook vaak moeilijk om vriendelijk te doen. Er zijn nu eenmaal mensen die je graag hebt en anderen die je het liefst ziet gaan. Versta me niet verkeerd, ik probeer het wel totdat ik merk dat de maskers af vallen en de ware aarden boven komen. Dan mag je nog zoveel proberen als je wil, vriendelijkheid krijg je van mij niet meer. Alleen nog maar eerlijkheid, hoe bot of grof die ook mag zijn. Valt er iets te doen om weer in mijn 'gratie' te vallen? Ik denk het niet, er is nog niemand in geslaagd laat ik het zo stellen. Uiteraard mogen jullie het gerust proberen, maar het zal veel tijd en moeite kosten. Ik wens jullie alles succes van de wereld toe.

Mijn echte vrienden daarentegen, die worden verwend! Zij krijgen mijn onverdeelde aandacht, tijd en soms zelf geld (niet letterlijk uiteraard, het is crisis voor iedereen).

Secretaressedag

16 april staat bij de meeste secretaressen in rood aangeduid in hun agenda's. Behalve bij mij en mijn collega. Meestal vergeten we het gewoon tot we op de bureau aankomen en een plantje zien staan. Dit jaar had onze chef verlof genomen, we zouden dus niets krijgen. Maar hij zou onze chef niet zijn moest hij niet aan ons gedacht hebben (zijn vrouw eigenlijk, maar het is het gedacht dat telt). In onze inbox stond toch een kleine attentie, namelijk een kaartje van Hallmark.

Daarmee was secretaressedag dan ook voorbij. Dachten we! Deze kwamen we toe op onze bureau en stond er toch nog een attentie op ons te wachten. Tot nu toe de mooiste van mijn 2 jaar lange carrière. Hopelijk kan ik het nu iets langer in leven houden...

I love you

Sometimes your nearness takes my breath away;
and all the things I want to say can find no voice.
Then, in silence,
I can only hope my eyes will speak my heart

The sweetest thing

Liefde zit in de kleine dingen, de details. Een blik zal altijd meer zeggen dan woorden en een blik of een expressie liegt niet! Neem nu mezelf, bij mij kan je alles op mijn gezicht aflezen. Ik denk dat moest je mij op een bankje in het park zetten, terwijl het daar zwart ziet van het volk (figuurlijk) en een camera op mij richt, dat je gewoon alles op mijn gezicht kunt aflezen. Van afschuw tot verwondering/bewondering, it’s all in the expression. Op tv hebben ze nu een nieuwe serie ‘Lie to me’, heerlijk programma! Je leert de onbewuste signalen kennen die mensen uitsturen wanneer ze aan het liegen zijn. De neus, de mondhoeken, het voorhoofd, de wenkbrauwen… daaraan zie je of iemand liegt. Binnenkort is niemand nog veilig voor me! Behalve de mensen die zich laten bewerken hebben met plastiek, die hun expressie is om zeep!

Nuja, ik had het dus over de details in de liefde. Ben weer een klein beetje afgeweken. Tegen iemand zeggen ‘ik zie je graag’ is niet hetzelfde als ‘ik zie je graag’ zeggen, gepaard met een knuffel en een kusje. Geef toe. Iedereen kan zeggen dat ie je graag ziet, maar de betekenis wordt helemaal anders als het gepaard gaat met een ander gebaar. Al is het maar die kleine fonkeling in de ogen of de glimlach op het gezicht. Uitereraad let ik in mijn relatie ook op details, het zit in mijn natuur, ik kan er niets aan doen. Zo word ik instant happy wanneer Mr Oohlala even zijn game op pauze zet en zijn armen open doet voor een kus en knuffel. Of wanneer ik eerder ga slapen (ja, ik ben één van die ongelukkigen die moet gaan werken en dus vroeg op moet) en hij er later bij kruipt en mij eens goed vastpakt en een kusje geeft. (volgens mij staat er in de vorige zin veel ‘en’, nuja het zal wel duidelijk zijn).

Vannacht was ook weer een perfect voorbeeldje van liefde. Mr Oohlala kwam een uur of twee (again, denk ik) na mij slapen en had zijn laptop meegenomen om nog wat serie’kes te bekijken. Dankzij de krakende deur wordt ik wakker als hij naar boven komt dus kruip ik dicht tegen hem aan. Blijkbaar ben ik in zijn armen terug in slaap gevallen want rond vijf uur werd ik zacht gewekt door een kus in mijn nek en de andere arm van Mr Oohlala die mij vast nam. Ik lag al een uur of twee op zijn arm en die begon wat gevoelloos te worden (ja, romantiek is niet altijd even handig).

♥ I love him so much! ♥

...

Some girls have all the luck. But they don’t call it luck, they call it bad luck.
The condom riped and their pregnant.

And now I’m sitting here, bleeding … wishing it was them, instead of me.

BBQ

Eindelijk, het goede weer heeft zijn weg gevonden! Spijtig genoeg zitten we wel een hele dag op het werk, of zelfs op de schoolbanken. Gisteren was het zalig weer en Mr Oohlala had zin gekregen in BBQ. Ik ben altijd, maar dan ook altijd te vinden voor ribbetjes op de BBQ! Alleen spijtig dat wij dus geen BBQ hadden...

Met de nadruk op hadden want gisteren kregen we het zot weer in onze kop en hebben we een BBQ gekocht! Ik weet het, we zouden ons geld beter voor andere dingen houden, maar we houden ons al genoeg in! Dus gisteren stond Mr Oohlala (zoals bijna elke man in de zomer) aan de BBQ, in zijn short en t-shirt met de wapens in de aanslag. Ja, hij ziet er ongelooflijk goed uit in de zomer! Ik zorgde (zoals waarschijnlijk de meeste vrouwen) voor de groentjes en de wijn. Spijtig genoeg voor Mr Oohlala liep niet alles zonder ongelukken. Bij het uit de verpakking halen van een mes passeerde hij net iets te dicht bij zijn vinger. Resultaat: een hele diepe snee die bleef bloeden. Uiteraard zijn net op dat moment de plakkers op en de winkels toe. Dan maar naar de mama rijden. Op zich niets erg, maar ik heb mijn vast rijbewijs nog niet. Mr Oohlala moest bij het vuur blijven en dus vertrok ik met een klein hartje, maar vol goede moed voor de eerste keer met de Volvo. Ik moet zeggen dat ik dat goed gedaan heb, mede dankzij de auto wel, maar toch! Rap terug naar huis en even verpleegstertje spelen alvorens hij aan het echte werk kon beginnen.

Tegen de tijd dat de ribbetjes klaar waren had ik reuzehonger! Zelden kan ik mijn bord leeg eten, maar nog nooit was mijn bord zo rap leeg als gisteren! Daarna nog een brochette, maar die heb ik uiteraard niet volledig kunnen opeten. Maar dat leken de katten niet erg te vinden. Het was echt overheerlijk en ik kijk al uit naar de zomer! Er zullen ongetwijfeld veel BBQ feestjes gegeven worden! Allen daarheen (als je uitgenodigd bent toch)!

Automatisch

Het is weer zo'n dag waarop alles op automatische piloot gebeurt. Opstaan, Senseo aan, katten naar boven laten voor ze door de deur zitten, op het knopke van de Senseo duwen zodat ik chocomelk krijg (handig die nieuwe dingen), naar de badkamer mij aankleden, terug naar boven en genieten van een warme choco, terug naar beneden en de katten mee lokken, tandjes poetsen, vechten met de katten om ze beneden te houden, jas/pull aan, naar het station wandelen, wachten op de trein en de juiste nemen, boek lezen (Kit met peren!), op tijd afstappen, aanschuiven op de roltrap, mezelf in de metro sqeezen met vreemden die veel te dicht staan, op tijd afstappen, naar het werk stappen, badgen en beginnen werken. Elke dag hetzelfde ritueel, over and over again. Op den duur zit ik gewoon op het werk zonder te beseffen hoe ik er ben geraakt. De automatische piloot heeft over genomen.

Eenmaal op het werk veranderd alles, gelukkig. De chef komt met irritante werkjes, collega's komen met onnozele vragen waarop ze het antwoord eigenlijk al kennen en de middagpauze laat veel te lang op zich wachten. Dit alles maakt dat ik weer zo'n 'je m'en fous' dagje heb. Laat mij gewoon mijn werk, vraag voor de rest niet te veel en ik ben gelukkig. Maar de automatische piloot is daardoor wel uitgeschakeld.

Ik denk dat het weer zo'n weekje ga hebben waarin alles tegen steekt. Het is namelijk weer zover: to be or not be? Pregnant, that is. Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn, maar uiteraard lukt dat niet. En wat ik ook doe of waar ik ook ga, overal lopen er zwangere vrouwen rond, om zot van te worden! Ik begin er zelf over te dromen! Maar jah, het leven gaat verder, ik kan niet blijven stilstaan en wachten. Is het niet zo, dan is het voor volgende maand, of de maand daarna. Wie zal het zeggen? Ik blij in ieder geval goed oefenen met mijn hartedief! Geen idee wat ik zonder hem zou doen, maar hopelijk moet ik daar ook nooit achter komen!

'Kit met peren'

De fervent flair lezers en lezeressen kennen deze titel waarschijnlijk wel. Het is namelijk de titel van het boek van Flair-blogger Nele Reymen. Morgen zit er bon in de Flair waarmee je het boek mee kunt gaan halen met een korting van toch wel €8. Het is al een hele tijd geleden dat ik nog een boek heb gelezen, laat staan gekocht. Maar staat nu toch wel op mijn verlanglijstje. Nele's blog is één van de hoofdredenen waarom ik Flair koop, ondanks de prijs van nu toch al €2. Een meid die alles beschrijft op een no-nonsens manier, heerlijk gewoon. Gedaan met die stereotype vrouwen die perfect lijken, lang leve de vrouwen met een ochtend-adem, die scheetjes laten en niet bang zijn om hun mening te uiten. Kortom, een vrouw naar mijn hart!

Morgen haast ik me dus naar de Standaard Boekenwinkel in de hoop een exemplaar te kunnen bemachtigen. Hopelijk zal ik mezelf kunnen bedwingen tot het lezen tijdens de treinritten want anders gaat het boek weer veel te rap verslonden zijn vrees ik.

Inspiratieloos

De laatste tijd zit ik zonder inspiratie waardoor ik begin te schrijven over koetjes en kalfjes. Misschien is het ook omdat ik met andere dingen in mijn hoofd zit, belangrijkere dingen. Inderdaad, ik zou over die belangrijke dingen kunnen schrijven, maar dat doe ik bewust niet. Sommige gedachten blijven beter in het koppeke, moet er anderen niet mee lastig vallen.

Moest het hier dus even stil vallen, geen paniek ik leef nog! Wacht gewoon tot een moment van inspiratie om dan mijn gedachten weer om te zetten in vloeiende woorden.

Ciao Bella! *smak*

Obessions

Elke dag reizen met de trein, spijtig genoeg is dat iets wat ik dus ook moet doen. Op zich heb ik daar geen enkel probleem mee, tot er geen zitplaatsen meer zijn of tot er een irritante persoon naast over rechtover je zit. Vandaag had ik weer 'geluk'. Er komt een vrouw van 50 (denk ik) rechtover me zitten, ik kon niet anders dan ernaar te kijken want ze had een knalgele jas aan met zo'n afschuwelijke pels-kap. Tot daar ging het nog. Maar dan begint ze haar haar goed te leggen, nuja haar is veel gezegd want het is al redelijk dun begroeit. Over and over again gaat ze op dezelfde wijze door haar haar terwijl ze haar reflectie bekijkt in de ruit. Daarna checkt ze de rest en poseert ze in Paris Hilton stijl. Haar gezicht is gewoon dat van elke andere oude vrouw, met de uitzondering dat haar hoofd er echt al uit ziet zoals dat van een skelet; ingevallen kaken inclusief. Blijkbaar is dat nog een obessie van haar want constant gaat ze met duim en wijsvinger van haar kaken naar haar mondhoeken. Alsof ze alles nog dunner wil doen lijken. En hops, daar checkt ze weer haar reflectie. Inderdaad, geen verandering whatsoever met vijf minuten geleden.

Dat is dus een voorbeeldje van de dagelijkse kleine ergernissen in het leven van de werkende mens. Kunnen omgaan met rare treinreizigers: het is een gave.

Er zijn natuurlijk ook goeie dagen. Dagen waarop de mede-treinreizigers beter meevallen dan je ooit had kunnen denken. Soms, heel soms, kan je het geluk hebben dat er een knappe jongen of man in je buurt komt zitten. Onlangs had ik dat geluk! Er zat zowaar een FILF (Father I'd Like to Fuck)voor me! Dit moet natuurlijk gedeeld worden met de rest van de vrouwelijke bevolking vond ik. Speciaal voor jullie: de filf!

A new start

Gisteren was het mijn dagje niet. Deze morgen eigenlijk ook al niet, maar ik ga daar verandering in brengen. Ik ga alle negatieve gedachten ut mijn hoofd smijten en me concentreren op wat belangrijk is: mijn werk en Mr Oohlala. Ik ga verder geen tijd meer spenderen aan negatieve dingen.

Laat ik beginnen: De lente is in het land! Of dat veronderstel ik toch aangezien ik deze morgen twee lammetjes in de wei zag springen bij het vroege ochtendlicht. (Wauw, ik klink zowaar poëtisch). Dit is zo'n dag waarop je moet genieten van eerste terrasjes. Allen moet ik nog wachten tot vier uur om dan naar huis te mogen. Maar we blijven positief!

Straks naar huis, naar mijn grote liefde die ik dringend stevig moet vastpakken en een goede uitleg geven voor mijn gedrag. Nu alleen nog zien dat mijn uitleg steek houdt, wat dat zou bij mij wel eens niet het geval kunnen zijn.

Vrije meningsuiting

Vrije meningsuiting is iets waar er al sinds mensenheugenis voor gestreden wordt. Spijtig genoeg wordt er maar al te vaak van beroofd, soms letterlijk, soms via omwegen. Zelf ik. Deze blog is bedoeld om al mijn emoties en al mijn ervaringen te delen. Ik beschrijf mijn blog altijd als '100% me, no lies, no bullshit, no censorship'. Spijtig genoeg is dat laatste punt toch al een aantal keer aan bod gekomen. Ik kan namelijk niet meer vrijuit spreken, wat ook helemaal mijn fout is. Ik heb denk ik de fout gemaakt om mijn blog door te geven aan te veel mensen die ik effectief ken, of die mij kennen. Daardoor moest ik beginnen opletten met wat ik zei. Ik had het misschien niet mogen doen, maar de bevestiging moet toch van ergens komen? Wat heb je anders aan een blog als je niet weet of ze gelezen wordt of niet. Zoveel woorden en emoties die verloren gaan.

Ik speel nu met het idee om mijn verhaal ergens anders te doen, toch een bepaald deel. Op een plaats waar ik niemand ooit de link van geef. Uiteraard blijf ik deze blog volhouden, allen zal ik alles wat moeten verbloemen. Ik doe dat omdat ik schrik heb voor de reacties van de betrokken mensen. Nee, eigenlijk kan het mij geen r**t schelen wat sommigen van mij denken. Ik heb alleen geen zin meer in die eindeloze discussies achter mijn rug om. "Ze zei dit, ze schreef dat..." Wel, vanaf nu terug naar de essentie, mij en Mr Oohlala.

If you seek Amy

Wat zijn de Amerikanen toch preuts! Toch als het op de media aankomt want in het dagelijkse leven kunnen ze geen zin zeggen zonder 'fuck' e.d.

Britney Spears heeft nu een nieuw nummer uit: If you seek Amy. Controverse alom, het zou een seksuele boodschap hebben en de radiozenders weigeren het nu uit te zenden. Als je de titel bekijkt zou het 'Fuck me' spellen. Inderdaad, misschien was dat wel haar bedoeling, schande op Britney. Maar lang leve Lil'wayne met zijn 'Lick me like a lollipop' want daar zien ze natuurlijk niets verkeerd in. Racisme anyone? Tegen Britney kunnen ze op maar tegen Lil'Wayne niet ofzo? Als je echt zo kleingeestig wilt doen kan je maar beter enkel klassieke muziek op de radio spelen.

If you seek Amy is een catchy nummer en van mij mogen ze het nog vaak laten horen! Lang leve open minded people! Videoclip hier

Temptation

Ja hoor, het is weer zover: Temptation Island!! Vier koppels 'testen' hun relatie door elk op een eiland te gaan zitten, vol met lekkere jongens/meisjes. Het doel? Elkaar trouw blijven. Puur leedvermaak noem ik zo'n programma. Een jongen op een eiland zetten met 10 hete vrouwen...dat is gewoon vragen om problemen. Elke keer opnieuw zijn ze ervan overtuigd dat de partner trouw gaat blijven en elke keer opnieuw worden ze teleurgesteld. Je vriend dumpen op een exotisch eiland met bloedmooie vrouwen en verwachten dat hij braaf gaat zijn...Misschien wens je beter dat je de lotto wint, die kans is groter. Hetgeen blijkbaar geeneen van die mensen wilt snappen is dat sex niets te maken heeft met liefde. Zet mij in zo'n situatie en ik 'bedrieg' Mr Oohlala ook, al bekijk ik het niet als bedriegen. Bekijk mij nu niet scheef, Mr Oohlala zou net hetzelfde doen! Ik zou hem maar dom vinden moest hij zichzelf braaf opsluiten terwijl er schaarsgekleede vrouwen rond hem dansen.

De editie van dit jaar: een West-Vlaams koppel: hij de nerd, zij de platboerse. Hij zet één voet op het eiland en wil direct zijn status als 'coole kerel' verwerven. Wat doet hij hiervoor? "sex & tetten" roepen... Zij aan de andere kant is helemaal niet jaloers...maar als die trut nog ene keer in haar buurt dan wringt ze haar nek om. Maar ze is niet jaloers hoor *kuch* Ohja, ze is by the way afschuwelijk en ik beklaag de vrijgezelle mannen op dat eiland. Koppel 2 zijn limburgers. Haar eerste grote liefde, al zes jaar samen. Wat houdt hun relatie in? Hij aan de leiband, zij zo naïf als ze groot is. Hij mag nergens heen gaan zonder haar, is hij twee minuten later nog niet thuis dan hangt ze al aan de telefoon. Resultaat op het eiland: hij heeft op dag 1 al iemand in zijn bed (weliswaar nog braaf), zij blijft preuts. Maar hij heeft een geheim wapen mee gebracht: een verlovingsring. Wat zoveel wil zeggen als: schat, ik ga je bedriegen, maar op het einde krijg je de ring, dat is toch wat je wil. Uiteraard zal hij haar bedriegen en aanvaard ze aan het einde toch de ring.

Koppel 3, zij bloedmooi en zo braaf als het maar kan, hij chef-kok die 7 dagen op 7 werkt en erna de bloemetjes nog eens buiten zet. Hij doet vaak overuren en gaat na het uitgaan vaak bij zijn broer slapen...Ring a bell, anyone? Drie dagen op het eiland en hij heeft al iemand waarvoor hij gevoelens zou kunnen krijgen. Zij is nog altijd braaf.
Koppel 4: anderhalf jaar samen en nog altijd dolverliefd! Of dat denkt ze toch. Zij is de enige vriendin die hij nog niet bedrogen heeft. En natuurlijk zal hij dat op Temptation Island ook niet doen *kuch* Dag 1 resulteert in zware hoofdpijn en grote blackouts (voor hem toch). Dag twee: idem. Deze jongen zal voor altijd bekend staan als dronkelap. Zij geniet van alle mannelijke aandacht maar blijft al bij al bij al braaf.

Hieruit kan je dus nogmaals concluderen dat vrouwen veel te braaf zijn! Ik denk dat ik mezelf maar eens moet inschrijven voor de volgende editie. Met een libido (of is het libidos) als het mijne moet dat wel spectaculaire kijkcijfers geven. Het overwegen waard...

Weekje verlof

Wat een weekje verlof zeg, het was voorbij voor ik het goed en wel besefte! Carnaval, de verhuis van Mr Oohlala's zetel, de testen voor het leger, bezoekje aan de cinema, trouw van zijn papa, samen gaan zwemmen, etentje met de familie langs mama's kant (van Mr Oohlala)... De week was voorbij voor ik het wist!

Gisteren waren we zes maanden samen! Zes maanden van non-stop bij elkaar zijn en met elkaar leven. Zes heerlijke maanden! We hebben het gevierd door naar Sunparks te gaan. Eigenlijk stond dit al van begin deze week op ons lijstje, maar door onze hectische planning slaagden we er nooit in om daar op tijd te geraken. Tot gisteren! Nadat we bij de verhuurders van Denderleeuw zijn langsgeweest om de laatste strubbelingen uit de weg te ruimen zijn we doorgereden naar Oostduinkerke, we moesten toch tegen 18u in Middelkerke zijn om te gaan eten met zijn familie.

Het was voor alletwee de eerste keer dat we elkaar in zwemkledij zagen. Op zich is dat niets belangrijk, maar ik keek er wel naar uit om Mr Oohlala enkel in zwemshort te zien. Zoals verwacht hebben we ons kostelijk geamuseerd. Lachen met anderen, onnozel doen in het water, lachen met elkaar... Zeker voor herhaling vatbaar.

Nog een eerste keer die we de afgelopen week gedaan hebben is naar de cinema geweest. We hebben de film The curious case of 'Bejamin Button' gezien. Het was de laatste vertoning en we zaten met drie koppels in de zaal. Het eerste koppel heeft ruim voor het einde afgehaakt en het tweede koppel zat in de startblokken moest het zijn dat de aftiteling zou komen. Mensen appreciëren geen goede film meer.
Voor mij mogen er nog veel 'dates' volgen want van zodra Mr Oohlala het leger in gaat zal alles veranderen. Nu geniet ik nog zoveel mogelijk van hem.

ik ga hem zó hard missen!

Leukste valentijn ooit!

Valentijn vieren is een cliché, en aangezien ik niet van clichés hou vier ik dus ook geen valentijn. Geef mij maar een spontaan cadeautje hier en daar, dat heb ik veel liever dan op die vastgelegde 'feest'dagen. Vrijdagavond zaten we gezellig in de zetel en vertelde ik aan Mr Oohlala dat ik iets had voor valentijn. Direct paniek omdat hij mij niets gekocht had, maar ik stelde hem gauw gerust dat ik enkel een blogberichtje geschreven had. Aangezien we beiden geen geduld hebben en verrassingen dus helemaal niet aan ons gespendeerd zijn heeft hij het dan gelezen.

Valentijn werd 's morgens (lees: 's middags) bijzonder goed gestart! Voor mij was het dus al een heel geslaagde valentijn!
Na nog even in bed gelegen te hebben en dan uiteindelijk opgestaan te zijn, begonnen we aan een 'tamme' zaterdag. Rond een uur of vier hadden we eindelijk zin om eens naar buiten te gaan en wat boodschappen te doen. Aangezien carnaval volgend weekend zou beginnen staat Aalst vol met kermiskramen, gegarandeerd veel volk dus. Het was zes uur als we weer thuis waren en mijn maag begon van z'n oren te maken, tijd om iets te eten dus.

"Gaan we anders geen Chinees eten?" vroeg Mr Oohlala. Ja lap, natuurlijk kan ik daar niet aan weerstaan! We gingen het er op wagen en kijken of we op Valentijn nog een tafeltje bij de Chinees zouden krijgen. Het zat al goed vol, maar toch was er nog plaats. We bestelden een rijsttafel en hadden ongetwijfeld één van de leukste restaurant bezoekjes die ik ooit al gedaan had. De rosé vloeide en de gesprekken werden intiemer, maar des te interessanter. Geen moment heb ik mij verveeld en het was een heel geslaagde valentijn.

Eenmaal thuisgekomen hebben we onze valentijn in schoonheid afgesloten. Het was by far mijn beste valentijn ooit!

For my valentine

We came in to each others live at the right moment,

both focused on a forbidden love.

You reasoned me and I reasoned you.

We were both so fed up with love that we couldn’t open our hearts to one another.

Friendship, that’s all we would have, with some benefits.

Date after date we grew closer.

We talked the same way, we thought the same way

we pulled the same faces at the same time.

And that’s when I realized ‘he could be the one’.

You’re the type of guy I’ve always seeked,

dark and somewhat misterious.

Those brown puppy eyes and that gorgeous smile

The tender cuddles under the sheets,

all new and yet so familiar.

Soon, my heart was unlocked and open

yours was unlocked but still closed.

Three months passed by when everything changed.

We fell in love, mutual love!

Now we’re 5 months later

and my feelings only grew stronger.

Every day I wake up next to you,

not knowing what I’ve done to deserve you.

There are no words to describe how I feel,

‘I love you’ just doesn’t mean enough.

Will you please be my Valentine…

… for ever?

Subtiliteit

Als er één ding is waar vrouwen goed in zijn dan is het volgens mij in subtiel zijn. Zelf ben ik daar een meester in geworden. Hoe vaak ik mezelf er niet op betrap dat ik via allerlei omwegen iets probeer duidelijk te maken aan Mr Oohlala is echt enorm. Terwijl ik het hem gerust kan vragen of zeggen hoor, maar nee subtiliteit is leuker. Overal maak ik gebruik van mijn subtiele blikken en nog subtielere opmerkingen, soms zijn ze zo subtiel dat ze helemaal doorzichtig worden. Bij mijn moeder doe ik het dan weer express, omdat ik maar al te goed weet dat ze me doorheeft. Via telefoon zal ik haar aanspreken met 'Dag mijn allerliefste mama' en dan is het antwoord meestal 'jah, wanneer heb je de auto nodig?' Makkelijk toch?! Mr Oohlala kent mijn subtiele opmerkingen ook zo goed als allemaal, misschien moet ik er eens nieuwe verzinnen en zien hoe lang het duurt.

Na een maand onzekerheid heb ik vorige week spijtig genoeg toch mijn regels gekregen. Mr Oohlala en ik keken er eigenlijk alletwee al naar uit om zwanger te zijn. Als we dan beide toch zo blij waren, waarom gaan we er dan gewoon niet voor? Nu het hem nog vragen/voorstellen. Zou ik het weer subtiel aanpakken of het gewoon in een opwelling vragen. Tegen alle verwachtingen in heb ik het hem op de man af gevraagd. Ik had net mijn regels gekregen en besloot het hem gewoon te vragen. Na een positief antwoord en een stevige knuffel wist ik zeker dat ik er klaar voor was. Mr Oohlala zal een geweldige vader worden en ik kijk er al naar uit om veel te oefenen.

Het is nu dus mijn eerste week zonder pil, maar van oefenen is er jammer genoeg nog niets in huis gekomen. Mr Oohlala zit nu een aantal weken thuis in afwachting om het leger in te kunnen en voor hem is het dus elke dag lang opblijven en lang uitslapen. Dat wil wel zeggen dat ik ofwel alleen moet gaan slapen ofwel samen opblijven en dan samen gaan slapen. Tot nu toe ben ik samen met hem wakker gebleven. Het is te zeggen, ik viel in slaap in de zetel terwijl hij nog verder tv kijkt. Een nadeel hieraan is dat ik erna te moe ben om nog aan sex te beginnen, hoe groot de goesting ervoor ook wel was. Tijd om een strategie op te stellen, of het hem gewoon vlakaf zeggen. Ook hier gaat mijn voorkeur weer naar het subtiel zijn, tot nu toe zonder resultaat. Vanavond onderneem ik nog een poging, dat is zeker.

Verhuis

De verhuis is eindelijk achter de rug. Vorige vrijdag zijn Mr Oohlala en ik begonnen aan wat een heel vermoeiende dag zou worden. Met zijn tweetjes hebben we camionette na camionette geladen en gelost tot een stuk in de nacht. Zaterdag zijn we opgestaan met al onze spieren die verkrampt waren, zelf spieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ons huisje hier voelt al meer aan als een thuis dan het appartement in Denderleeuw ooit was. Dit past perfect bij Mr Oohlala en mij, kleurrijk en veel bergruimte!

Tot nu toe hebben we alleen nog maar voordelen ontdekt aan het huis. Zo wonen we veel dichter bij het station en dicht bij het centrum. Gaan shoppen is nu een wandeling van zo'n 10 min, beter kan gewoon niet. De kamer op het gelijksvloers is het paradijs voor onze zes katten. Je leest het goed ja, zes katten. We hebben er twee weggegeven, maar meer kregen we echt niet over ons hart. Dus nu zitten we hier met drie volwassen katten en drie jongskes, en heel waarschijnlijk zijn er nog een paar op komst. Ik denk dat ze ons vanaf nu kunnen aanspreken met 'the crazy catwoman and man'.

Na de heftige verhuis was het weer tijd om terug te gaan werken, voor mij althans. Vroeg opstaan, treintje nemen en weer aan het werk. Woensdag ging het net iets anders...Rond een uur of tien was het alsof ik alle leven zo uit mij voelde gaan. Van de ene op de andere moment voelde ik mij zieker en zieker worden, ik moest me dan ook haasten om op tijd boven de wc-pot te gaan hangen. Zo bleek als een lijk ben ik de bureau van mijn baas binnen gestapt en gezegd dat ik mij absoluut niet goed voelde. Niet veel later werd er één van de chauffeurs bijgehaald en werd ik naar huis gebracht. Dus het was wel serieus.

Nu zit ik thuis met buikgriep en het overvalt me van de ene op de andere moment. En om het nog leuker te maken heb ik mijn regels ook nog eens... Dus ben ik zeker niet zwanger.

Nu ga ik stoppen, mijn inspiratie is op en ik ga van mijne schat zijn kookkunsten gaan genieten, om tien voor elf 's avonds....we hebben weer goed doorgewerkt, me dunkt.

Changes

De grote veranderingen in ons leven komen stilletjes aan dichter en dichter. Vrijdag en zaterdag verhuizen we en zondag zitten we normaal gezien in onze zetel in Aalst, lekker gezellig in een groot huis, zonder irritante buren. Sinds dit weekend staat er nog een grotere verandering op het programma. Mr Oohlala gaat namelijk terug naar het leger! Drie jaar geleden verliet hij het leger, denkend dat hij in de burgerij meer kon bereiken. Hij is hier deels in geslaagd, maar voldoening heeft hij nog lang niet gekregen.

Dat wil dus zeggen dat ik mijne grote schat enorm veel ga moeten missen, zeker als hij op missie of whatever is. Elke avond zal ik vroeg ik mijn bed kruipen zodat de dagen rapper omgaan en zodat mijn ventje rap weer in mijn armen kan liggen. Één ding kijk ik wel naar uit.... zijn legerkostuum ^^ Het gedacht van Mr Oohlala die zo de kamer binnen komt is al genoeg om een koude rilling over mijn lichaam te voelen gaan.

Maar ik zal het wel overleven, als Mr Oohlala maar gelukkig is. Hij zal blij zijn dat hij niet meer naar mijn idiote soaps moet meekijken en ik zal blij zijn als ik even geen Star Wars meer moet kijken, een duidelijke win-win situatie. Ik kan weer terugvallen op mijn pastamaaltijden terwijl hij zal moeten leven van het eten op de kazerne.

Ik weet in ieder geval dat het grote aanpassingen zullen zijn, maar ik denk dat ik de aard en grote van de aanpassingen pas zal ondervinden als het zo ver is. Nog een groot voordeel aan Mr Oohlala die in het leger gaat is dat als we zouden trouwen, dat we dan zo'n fancy wedding kunnen hebben! Daar kijk ik zo mogelijk nog het meest naar uit van alle veranderingen!

Ik laat de veranderingen gewillig op mij af komen, ik ben er klaar voor. Mijn liefde voor Mr Oohlala maakt alles veel draaglijker!

Egocentrisch

Waarom komen mensen toch altijd om advies en hulp vragen terwijl ze toch weten dat ze er geen gevolg aan gaan geven. Ik zal altijd voor de mensen klaar staan met al mijn wijsheid, maar als ze er alleen maar 'uhu' op antwoorden en in hun eigen al een mening gevormd hebben, dan kunnen ze voor mij de hoogste boom in! Ze komen naar mij toe omdat ik al heel wat meegemaakt heb, ik heb voor alles wat ik al bereikt heb mogen vechten en ben er uiteindelijk geraakt. Dus de raad die je de mensen geeft: vecht ervoor, doe moeite! Maar nee hoor, zij verwachten dat ze enkel maar naar boven moeten kijken en dat alles hun in de schoot zal geworpen worden. Wel....WAKE UP! Zo werkt het niet! Als je in een probleemsituatie zit heb je de luxe niet om je eigen eisen te stellen. Zet die principes en vooroordelen aan de kant en ga ervoor!

Zelfde geval met meisjes die boy-troubles hebben. Mijn advies, gaat het van in het begin al moeilijk -> dump hem! De jeugd van tegenwoordig heeft een week een vriendje en meteen is het hun prins op het witte paard. Zonder deze jongen kunnen ze niet meer leven en zouden alles slikken van hem, als hij hen maar niet verlaat. Beseffen ze niet dat als die mannen nu al op zo'n jonge leeftijd zo'n belachelijke eisen, of zo'n belachelijk gedrag vertonen dat het gedoemd is om te mislukken? Praat hij een maand niet tegen je omdat hij een roddel boven de waarheid geloofd...wake up en dump hem. Verspil je tijd niet aan mannen die het niet waard zijn. Al moet je er 20 voor verslijten, de 'ware' zal je zo wel rapper vinden. En geven ze je daardoor 'slet' als bijnaam, so be it. Alsof je moet kijken naar de anderen als jij ten minste gelukkig bent!

Ik moet hier nu heel goed opletten wat ik zeg want er zijn zo van die mensen die denken dat het dan automatisch over hen gaat, van egocentrisch gesproken... De reden dat ik deze blog gemaakt heb is nog altijd om mijn gedacht, zonder censuur of wat dan ook, te delen met de rest. Staat het hen niet aan, move on...er zijn nog genoeg blogs om te volgen.

Onzekerheid

Vrouw zijn is niet gemakkelijk! Één week per maand worden we onderworpen aan tal van emoties die we anders nooit zagen. Prompt worden er bleitfilms opgezet om toch een reden te hebben voor die waterige ogen. Wordt er dan toch de vraag gesteld vanwaar de traantjes komen, dan volgt er bij mij heel vaak een 'ik weet het niet'. Vorige week was het weer niet anders, maar toch ook weer wel. Net toen ik dacht dat ik mijn regels had gekregen begon ik toch te twijfelen. 'Zijn dit ze wel? Doens't seem like it'. Oh well, gewoon afwachten was de boodschap. Nu, een week later weet ik het nog niet? Ondertussen is de gedachte dat ik zwanger ben mijn hoofd al meerdere keren binnen gedrongen. Vrijdag heb ik mijn middagmaal twee keer zien passeren en ik kan je garanderen dat spaghetti belange zo goed niet smaakt de tweede keer dat het je keelgat passeert. Bij mij deed het geen belletje rinkelen op dat moment, maar bij Mr Oohlala blijkbaar wel. Daar lag ik dan met barstende hoofdpijn en kotsneigingen in de zetel en een bezorgde Mr Oohlala aan mijn zijde. Reden genoeg om eens vroeg in mijn bed te kruipen.

De volgende morgen werden we gewekt door de gsm van Mr Oohlala. De afspraak in de bank om 11u waren we rats vergeten, maar gelukkig was moeder de hen er als de kippen bij om ons te komen halen waardoor we maar 10 minuten te laat waren. Onderweg vertelde ik dat ik mijn gsm was vergeten meenemen naar de slaapkamer omdat ik mij de dag ervoor zo slecht voelde. Mijn moeder keek mij aan vanuit haar ooghoeken en er kwam een veelbetekende glimlach op haar gezicht. 'Ja ik weet, ge zijt niet de enige die dat denkt' gaf ik toe. Eenmaal bij mama thuis heb ik haar laten pendelen. Nog altijd geen idee of ik daarin geloof of niet, maar het is wel leuk om de pendel te zien draaien.
'Is Maïté zwanger?' de pendel begon hevig circkels te draaien wat wijst op een overduidelijke 'ja'. Mijn hart maakte een sprongetje, maar ik ben er nog altijd niet aan uit of het positief of negatief was. Gezien de kans op een tweeling was dat de volgende vraag van mijn moeder. Dat was een 'nee'. Zou dan een eenling zijn, een kind alleen? Weer gaf de pendel een 'nee' als antwoord. Dan maar een derde poging: 'Zal het een drieling zijn?' De pendel begon weer hevig circkels te draaien wat dus 'ja' wou zeggen. Even wist ik niet meer waar ik het had. Met het 'goede' nieuws gingen we naar Mr Oohlala die het niet kon laten om in de lach te schieten. Gelijk had hij.

Het hele weekend heb ik aan niets anders kunnen denken en overal zag ik symptomen. De ene keer had ik het warm en de andere keer koud. 'Hotflashes' zei Mr Oohlala al glimlachend, wat een symptoom is. Zondag heb ik dan ook voor het eerst in heel lange tijd een reep chocolade gegeten. Op zich is daar niets aan, maar ik eet normaal geen reep in één keer op. Ik heb dat altijd beschouwd als teveel chocolade op te korte tijd. Buiten zondag dan, ik had ongelooflijke zin in chocolade met nootjes! Was dat nu weer een symptoom?

Ondertussen zitten we weer op het werk maar hebben we nog altijd geen zekerheid. Het hele weekend heb ik met het cijfer 3 in mijn hoofd gezeten, nog altijd trouwens. Vanavond zal ik het hopelijk weten, ik heb een zwangerschapstest gekocht. Ergens twijfel ik of ik deze blog wel zou schrijven. Iedereen weet nu wat er in mij omgaat en hoe ik mij voel. Maar wat als ik uiteindelijk toch niet zwanger ben? Ik heb geen zin om van die vals troostende reacties te krijgen. Misschien moet ik maar beter zwijgen, maar ik kan het gewoon niet voor mezelf houden. Elke keer ik de kans krijg bekijk ik mijn buik in de spiegel. 'Stop rubbing it, it won't speed up the process' was de reactie van Mr Oohlala. Gelijk heeft hij.

We zijn er beiden nog niet geheel aan uit of een zwangerschap goed nieuws of slecht nieuws zou zijn. Waar wel beiden zeker van zijn is dat we blij zijn dat het met elkaar is. De glinstering in Mr Oohlala zijn ogen zegt voor mij meer dan genoeg: dit is mijn levenspartner! Wat de uitslag ook zal zijn, zolang ik Mr Oohlala heb kan niets nog fout gaan in mijn leven.

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

First test: negative

Second test: negative

Denk dat het tijd wordt om al mijn gedachten even uit te zetten en elke dag te nemen zoals ie komt...