Changes

De grote veranderingen in ons leven komen stilletjes aan dichter en dichter. Vrijdag en zaterdag verhuizen we en zondag zitten we normaal gezien in onze zetel in Aalst, lekker gezellig in een groot huis, zonder irritante buren. Sinds dit weekend staat er nog een grotere verandering op het programma. Mr Oohlala gaat namelijk terug naar het leger! Drie jaar geleden verliet hij het leger, denkend dat hij in de burgerij meer kon bereiken. Hij is hier deels in geslaagd, maar voldoening heeft hij nog lang niet gekregen.

Dat wil dus zeggen dat ik mijne grote schat enorm veel ga moeten missen, zeker als hij op missie of whatever is. Elke avond zal ik vroeg ik mijn bed kruipen zodat de dagen rapper omgaan en zodat mijn ventje rap weer in mijn armen kan liggen. Één ding kijk ik wel naar uit.... zijn legerkostuum ^^ Het gedacht van Mr Oohlala die zo de kamer binnen komt is al genoeg om een koude rilling over mijn lichaam te voelen gaan.

Maar ik zal het wel overleven, als Mr Oohlala maar gelukkig is. Hij zal blij zijn dat hij niet meer naar mijn idiote soaps moet meekijken en ik zal blij zijn als ik even geen Star Wars meer moet kijken, een duidelijke win-win situatie. Ik kan weer terugvallen op mijn pastamaaltijden terwijl hij zal moeten leven van het eten op de kazerne.

Ik weet in ieder geval dat het grote aanpassingen zullen zijn, maar ik denk dat ik de aard en grote van de aanpassingen pas zal ondervinden als het zo ver is. Nog een groot voordeel aan Mr Oohlala die in het leger gaat is dat als we zouden trouwen, dat we dan zo'n fancy wedding kunnen hebben! Daar kijk ik zo mogelijk nog het meest naar uit van alle veranderingen!

Ik laat de veranderingen gewillig op mij af komen, ik ben er klaar voor. Mijn liefde voor Mr Oohlala maakt alles veel draaglijker!

Egocentrisch

Waarom komen mensen toch altijd om advies en hulp vragen terwijl ze toch weten dat ze er geen gevolg aan gaan geven. Ik zal altijd voor de mensen klaar staan met al mijn wijsheid, maar als ze er alleen maar 'uhu' op antwoorden en in hun eigen al een mening gevormd hebben, dan kunnen ze voor mij de hoogste boom in! Ze komen naar mij toe omdat ik al heel wat meegemaakt heb, ik heb voor alles wat ik al bereikt heb mogen vechten en ben er uiteindelijk geraakt. Dus de raad die je de mensen geeft: vecht ervoor, doe moeite! Maar nee hoor, zij verwachten dat ze enkel maar naar boven moeten kijken en dat alles hun in de schoot zal geworpen worden. Wel....WAKE UP! Zo werkt het niet! Als je in een probleemsituatie zit heb je de luxe niet om je eigen eisen te stellen. Zet die principes en vooroordelen aan de kant en ga ervoor!

Zelfde geval met meisjes die boy-troubles hebben. Mijn advies, gaat het van in het begin al moeilijk -> dump hem! De jeugd van tegenwoordig heeft een week een vriendje en meteen is het hun prins op het witte paard. Zonder deze jongen kunnen ze niet meer leven en zouden alles slikken van hem, als hij hen maar niet verlaat. Beseffen ze niet dat als die mannen nu al op zo'n jonge leeftijd zo'n belachelijke eisen, of zo'n belachelijk gedrag vertonen dat het gedoemd is om te mislukken? Praat hij een maand niet tegen je omdat hij een roddel boven de waarheid geloofd...wake up en dump hem. Verspil je tijd niet aan mannen die het niet waard zijn. Al moet je er 20 voor verslijten, de 'ware' zal je zo wel rapper vinden. En geven ze je daardoor 'slet' als bijnaam, so be it. Alsof je moet kijken naar de anderen als jij ten minste gelukkig bent!

Ik moet hier nu heel goed opletten wat ik zeg want er zijn zo van die mensen die denken dat het dan automatisch over hen gaat, van egocentrisch gesproken... De reden dat ik deze blog gemaakt heb is nog altijd om mijn gedacht, zonder censuur of wat dan ook, te delen met de rest. Staat het hen niet aan, move on...er zijn nog genoeg blogs om te volgen.

Onzekerheid

Vrouw zijn is niet gemakkelijk! Één week per maand worden we onderworpen aan tal van emoties die we anders nooit zagen. Prompt worden er bleitfilms opgezet om toch een reden te hebben voor die waterige ogen. Wordt er dan toch de vraag gesteld vanwaar de traantjes komen, dan volgt er bij mij heel vaak een 'ik weet het niet'. Vorige week was het weer niet anders, maar toch ook weer wel. Net toen ik dacht dat ik mijn regels had gekregen begon ik toch te twijfelen. 'Zijn dit ze wel? Doens't seem like it'. Oh well, gewoon afwachten was de boodschap. Nu, een week later weet ik het nog niet? Ondertussen is de gedachte dat ik zwanger ben mijn hoofd al meerdere keren binnen gedrongen. Vrijdag heb ik mijn middagmaal twee keer zien passeren en ik kan je garanderen dat spaghetti belange zo goed niet smaakt de tweede keer dat het je keelgat passeert. Bij mij deed het geen belletje rinkelen op dat moment, maar bij Mr Oohlala blijkbaar wel. Daar lag ik dan met barstende hoofdpijn en kotsneigingen in de zetel en een bezorgde Mr Oohlala aan mijn zijde. Reden genoeg om eens vroeg in mijn bed te kruipen.

De volgende morgen werden we gewekt door de gsm van Mr Oohlala. De afspraak in de bank om 11u waren we rats vergeten, maar gelukkig was moeder de hen er als de kippen bij om ons te komen halen waardoor we maar 10 minuten te laat waren. Onderweg vertelde ik dat ik mijn gsm was vergeten meenemen naar de slaapkamer omdat ik mij de dag ervoor zo slecht voelde. Mijn moeder keek mij aan vanuit haar ooghoeken en er kwam een veelbetekende glimlach op haar gezicht. 'Ja ik weet, ge zijt niet de enige die dat denkt' gaf ik toe. Eenmaal bij mama thuis heb ik haar laten pendelen. Nog altijd geen idee of ik daarin geloof of niet, maar het is wel leuk om de pendel te zien draaien.
'Is Maïté zwanger?' de pendel begon hevig circkels te draaien wat wijst op een overduidelijke 'ja'. Mijn hart maakte een sprongetje, maar ik ben er nog altijd niet aan uit of het positief of negatief was. Gezien de kans op een tweeling was dat de volgende vraag van mijn moeder. Dat was een 'nee'. Zou dan een eenling zijn, een kind alleen? Weer gaf de pendel een 'nee' als antwoord. Dan maar een derde poging: 'Zal het een drieling zijn?' De pendel begon weer hevig circkels te draaien wat dus 'ja' wou zeggen. Even wist ik niet meer waar ik het had. Met het 'goede' nieuws gingen we naar Mr Oohlala die het niet kon laten om in de lach te schieten. Gelijk had hij.

Het hele weekend heb ik aan niets anders kunnen denken en overal zag ik symptomen. De ene keer had ik het warm en de andere keer koud. 'Hotflashes' zei Mr Oohlala al glimlachend, wat een symptoom is. Zondag heb ik dan ook voor het eerst in heel lange tijd een reep chocolade gegeten. Op zich is daar niets aan, maar ik eet normaal geen reep in één keer op. Ik heb dat altijd beschouwd als teveel chocolade op te korte tijd. Buiten zondag dan, ik had ongelooflijke zin in chocolade met nootjes! Was dat nu weer een symptoom?

Ondertussen zitten we weer op het werk maar hebben we nog altijd geen zekerheid. Het hele weekend heb ik met het cijfer 3 in mijn hoofd gezeten, nog altijd trouwens. Vanavond zal ik het hopelijk weten, ik heb een zwangerschapstest gekocht. Ergens twijfel ik of ik deze blog wel zou schrijven. Iedereen weet nu wat er in mij omgaat en hoe ik mij voel. Maar wat als ik uiteindelijk toch niet zwanger ben? Ik heb geen zin om van die vals troostende reacties te krijgen. Misschien moet ik maar beter zwijgen, maar ik kan het gewoon niet voor mezelf houden. Elke keer ik de kans krijg bekijk ik mijn buik in de spiegel. 'Stop rubbing it, it won't speed up the process' was de reactie van Mr Oohlala. Gelijk heeft hij.

We zijn er beiden nog niet geheel aan uit of een zwangerschap goed nieuws of slecht nieuws zou zijn. Waar wel beiden zeker van zijn is dat we blij zijn dat het met elkaar is. De glinstering in Mr Oohlala zijn ogen zegt voor mij meer dan genoeg: dit is mijn levenspartner! Wat de uitslag ook zal zijn, zolang ik Mr Oohlala heb kan niets nog fout gaan in mijn leven.

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

First test: negative

Second test: negative

Denk dat het tijd wordt om al mijn gedachten even uit te zetten en elke dag te nemen zoals ie komt...