Vriendelijkheid

Met vriendelijkheid kan je veel bereiken zegt men. En het is waar, ik ga het zeker niet ontkennen. Maar als vriendelijke vrouw krijg je soms veel meer dan je eigenlijk zou willen. Neem nu collega's hier op het werk. We wonen in dezelfde streek en begrijpen dezelfde taal (jaja, Aalst is een land *kuch*). Maar dan stopt het daar ook, voor mij dan toch. Ik wil niet uitgaan in het weekend, ik wil niet afspreken om iets te gaan drinken omdat zijn stamcafé net bij mij achter de hoek ligt, nee ik wil niet weten hoe je weekend geweest was via Facebook (moet echt leren om mijn status op offline te zetten). Werk en privé probeer ik nog altijd zoveel mogelijk apart te houden.

Binnen een vriendenkring is het voor mij ook vaak moeilijk om vriendelijk te doen. Er zijn nu eenmaal mensen die je graag hebt en anderen die je het liefst ziet gaan. Versta me niet verkeerd, ik probeer het wel totdat ik merk dat de maskers af vallen en de ware aarden boven komen. Dan mag je nog zoveel proberen als je wil, vriendelijkheid krijg je van mij niet meer. Alleen nog maar eerlijkheid, hoe bot of grof die ook mag zijn. Valt er iets te doen om weer in mijn 'gratie' te vallen? Ik denk het niet, er is nog niemand in geslaagd laat ik het zo stellen. Uiteraard mogen jullie het gerust proberen, maar het zal veel tijd en moeite kosten. Ik wens jullie alles succes van de wereld toe.

Mijn echte vrienden daarentegen, die worden verwend! Zij krijgen mijn onverdeelde aandacht, tijd en soms zelf geld (niet letterlijk uiteraard, het is crisis voor iedereen).

Secretaressedag

16 april staat bij de meeste secretaressen in rood aangeduid in hun agenda's. Behalve bij mij en mijn collega. Meestal vergeten we het gewoon tot we op de bureau aankomen en een plantje zien staan. Dit jaar had onze chef verlof genomen, we zouden dus niets krijgen. Maar hij zou onze chef niet zijn moest hij niet aan ons gedacht hebben (zijn vrouw eigenlijk, maar het is het gedacht dat telt). In onze inbox stond toch een kleine attentie, namelijk een kaartje van Hallmark.

Daarmee was secretaressedag dan ook voorbij. Dachten we! Deze kwamen we toe op onze bureau en stond er toch nog een attentie op ons te wachten. Tot nu toe de mooiste van mijn 2 jaar lange carrière. Hopelijk kan ik het nu iets langer in leven houden...

I love you

Sometimes your nearness takes my breath away;
and all the things I want to say can find no voice.
Then, in silence,
I can only hope my eyes will speak my heart

The sweetest thing

Liefde zit in de kleine dingen, de details. Een blik zal altijd meer zeggen dan woorden en een blik of een expressie liegt niet! Neem nu mezelf, bij mij kan je alles op mijn gezicht aflezen. Ik denk dat moest je mij op een bankje in het park zetten, terwijl het daar zwart ziet van het volk (figuurlijk) en een camera op mij richt, dat je gewoon alles op mijn gezicht kunt aflezen. Van afschuw tot verwondering/bewondering, it’s all in the expression. Op tv hebben ze nu een nieuwe serie ‘Lie to me’, heerlijk programma! Je leert de onbewuste signalen kennen die mensen uitsturen wanneer ze aan het liegen zijn. De neus, de mondhoeken, het voorhoofd, de wenkbrauwen… daaraan zie je of iemand liegt. Binnenkort is niemand nog veilig voor me! Behalve de mensen die zich laten bewerken hebben met plastiek, die hun expressie is om zeep!

Nuja, ik had het dus over de details in de liefde. Ben weer een klein beetje afgeweken. Tegen iemand zeggen ‘ik zie je graag’ is niet hetzelfde als ‘ik zie je graag’ zeggen, gepaard met een knuffel en een kusje. Geef toe. Iedereen kan zeggen dat ie je graag ziet, maar de betekenis wordt helemaal anders als het gepaard gaat met een ander gebaar. Al is het maar die kleine fonkeling in de ogen of de glimlach op het gezicht. Uitereraad let ik in mijn relatie ook op details, het zit in mijn natuur, ik kan er niets aan doen. Zo word ik instant happy wanneer Mr Oohlala even zijn game op pauze zet en zijn armen open doet voor een kus en knuffel. Of wanneer ik eerder ga slapen (ja, ik ben één van die ongelukkigen die moet gaan werken en dus vroeg op moet) en hij er later bij kruipt en mij eens goed vastpakt en een kusje geeft. (volgens mij staat er in de vorige zin veel ‘en’, nuja het zal wel duidelijk zijn).

Vannacht was ook weer een perfect voorbeeldje van liefde. Mr Oohlala kwam een uur of twee (again, denk ik) na mij slapen en had zijn laptop meegenomen om nog wat serie’kes te bekijken. Dankzij de krakende deur wordt ik wakker als hij naar boven komt dus kruip ik dicht tegen hem aan. Blijkbaar ben ik in zijn armen terug in slaap gevallen want rond vijf uur werd ik zacht gewekt door een kus in mijn nek en de andere arm van Mr Oohlala die mij vast nam. Ik lag al een uur of twee op zijn arm en die begon wat gevoelloos te worden (ja, romantiek is niet altijd even handig).

♥ I love him so much! ♥

...

Some girls have all the luck. But they don’t call it luck, they call it bad luck.
The condom riped and their pregnant.

And now I’m sitting here, bleeding … wishing it was them, instead of me.

BBQ

Eindelijk, het goede weer heeft zijn weg gevonden! Spijtig genoeg zitten we wel een hele dag op het werk, of zelfs op de schoolbanken. Gisteren was het zalig weer en Mr Oohlala had zin gekregen in BBQ. Ik ben altijd, maar dan ook altijd te vinden voor ribbetjes op de BBQ! Alleen spijtig dat wij dus geen BBQ hadden...

Met de nadruk op hadden want gisteren kregen we het zot weer in onze kop en hebben we een BBQ gekocht! Ik weet het, we zouden ons geld beter voor andere dingen houden, maar we houden ons al genoeg in! Dus gisteren stond Mr Oohlala (zoals bijna elke man in de zomer) aan de BBQ, in zijn short en t-shirt met de wapens in de aanslag. Ja, hij ziet er ongelooflijk goed uit in de zomer! Ik zorgde (zoals waarschijnlijk de meeste vrouwen) voor de groentjes en de wijn. Spijtig genoeg voor Mr Oohlala liep niet alles zonder ongelukken. Bij het uit de verpakking halen van een mes passeerde hij net iets te dicht bij zijn vinger. Resultaat: een hele diepe snee die bleef bloeden. Uiteraard zijn net op dat moment de plakkers op en de winkels toe. Dan maar naar de mama rijden. Op zich niets erg, maar ik heb mijn vast rijbewijs nog niet. Mr Oohlala moest bij het vuur blijven en dus vertrok ik met een klein hartje, maar vol goede moed voor de eerste keer met de Volvo. Ik moet zeggen dat ik dat goed gedaan heb, mede dankzij de auto wel, maar toch! Rap terug naar huis en even verpleegstertje spelen alvorens hij aan het echte werk kon beginnen.

Tegen de tijd dat de ribbetjes klaar waren had ik reuzehonger! Zelden kan ik mijn bord leeg eten, maar nog nooit was mijn bord zo rap leeg als gisteren! Daarna nog een brochette, maar die heb ik uiteraard niet volledig kunnen opeten. Maar dat leken de katten niet erg te vinden. Het was echt overheerlijk en ik kijk al uit naar de zomer! Er zullen ongetwijfeld veel BBQ feestjes gegeven worden! Allen daarheen (als je uitgenodigd bent toch)!

Automatisch

Het is weer zo'n dag waarop alles op automatische piloot gebeurt. Opstaan, Senseo aan, katten naar boven laten voor ze door de deur zitten, op het knopke van de Senseo duwen zodat ik chocomelk krijg (handig die nieuwe dingen), naar de badkamer mij aankleden, terug naar boven en genieten van een warme choco, terug naar beneden en de katten mee lokken, tandjes poetsen, vechten met de katten om ze beneden te houden, jas/pull aan, naar het station wandelen, wachten op de trein en de juiste nemen, boek lezen (Kit met peren!), op tijd afstappen, aanschuiven op de roltrap, mezelf in de metro sqeezen met vreemden die veel te dicht staan, op tijd afstappen, naar het werk stappen, badgen en beginnen werken. Elke dag hetzelfde ritueel, over and over again. Op den duur zit ik gewoon op het werk zonder te beseffen hoe ik er ben geraakt. De automatische piloot heeft over genomen.

Eenmaal op het werk veranderd alles, gelukkig. De chef komt met irritante werkjes, collega's komen met onnozele vragen waarop ze het antwoord eigenlijk al kennen en de middagpauze laat veel te lang op zich wachten. Dit alles maakt dat ik weer zo'n 'je m'en fous' dagje heb. Laat mij gewoon mijn werk, vraag voor de rest niet te veel en ik ben gelukkig. Maar de automatische piloot is daardoor wel uitgeschakeld.

Ik denk dat het weer zo'n weekje ga hebben waarin alles tegen steekt. Het is namelijk weer zover: to be or not be? Pregnant, that is. Ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn, maar uiteraard lukt dat niet. En wat ik ook doe of waar ik ook ga, overal lopen er zwangere vrouwen rond, om zot van te worden! Ik begin er zelf over te dromen! Maar jah, het leven gaat verder, ik kan niet blijven stilstaan en wachten. Is het niet zo, dan is het voor volgende maand, of de maand daarna. Wie zal het zeggen? Ik blij in ieder geval goed oefenen met mijn hartedief! Geen idee wat ik zonder hem zou doen, maar hopelijk moet ik daar ook nooit achter komen!