maandag 25 mei 2009

Weekendje weg

Ik heb een toch wel zalig verlengd weekend achter de rug. Donderdag is Mr Oohlala met het fantastische idee (het zijn zijn woorden en ik heb ze vaak mogen horen) gekomen om eens naar Durbuy te gaan. Nu het prachtig weer was moesten we er gewoon van genieten. Dus zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagmorgen de wekker gezet, een tentje gaan kopen (en slaapzakken enzo), zakken maken en de auto in! Op naar Durbuy! Daar aangekomen zijn we op zoek gegaan naar een camping, €7 pp/nacht. 'Daar kunt ge ni voor sukkelen' zoals we in de volksmond zeggen.


Tentje opgesteld en rap nog even het stad in om iets te eten. We hebben ervoor gekozen om eens goed te genieten. Apperitief (witte martini en gin tonic), voorgerecht brochette van Scampi's, hoofdegerecht mixed grill en steak, beide met champignonsaus. Uiteraard een goed flesje rosé bij gedronken. En het moet gezegd zijn, Mr Oohlala is tot nu toe de zaligste persoon om mee op restaurant te gaan. Geen enkel moment vervelen we ons!

Eenmaal terug bij ons tentje besloten we nog een avondwandeling met wat Corona die we meegenomen hadden. Rap even de limoen versnijden en hop, de natuur in. Beide al licht in het hoofd maakte het alles nog plezanter. Toen het donker begon te worden hebben we onze tent terug opgezocht, nu we hier nog capabel in waren. Uiteraard hadden we tegen dan weer wat honger gekregen dus begon Mr Oohlala de mini-barbecue klaar te maken. Patatjes met look en ajuin in zilverpapier en brochettes rond middernacht. Heerlijk! Uiteindelijk half bevroren onze slaapzakken opgezocht en veel te vroeg (vijf uur!!!) wakker geworden door de vrolijke vogeltjes. En geloof mij, in slaap vallen lukt niet meer! Dus om zeven uur was onze tent al afgebroken en alles mooi in de auto gestopt. Nog even wat rond rijden tot de bakkers open waren voor een stevig ontbijt. Om 9u stond er namelijk kajak op het programma.

Zelf het kibbelen in de kajak is leuk met Mr Oohlala, al gauw hadden we beslist dat hij zou sturen en ik foto's zou trekken. Na zo'n zware inspanning (ja, kajakken is zwaar!) hadden we natuurlijk honger gekregen. Een heerlijke spaghetti voor mij en twee grote gehaktballen voor Mr Oohlala. Om half twee stond ons een volgend avontuur te wachten, namelijk een rappel. Je weet wel eerst alle moeite van de wereld doen om boven te geraken en dan via een rots weer naar beneden. Wij hadden enkel de rappel verwacht, maar kregen een heel parcours van klimmen voorgeschoteld, gecombineerd met een rappel en een death ride. Voor de begeleiders was het een verademing om eens geen groentjes aan de touwen te hebben hangen. Uiteindelijk was het vier uur toen we weer veilig beneden stonden. Tijd om naar huis te gaan. We wouden namelijk nog wat rusten voor we naar Funky Fabric gingen!

Terug thuis waren we blij alle katjes nog levend terug te zien. De schrik dat de kleintjes van de trappen vallen zit er dik in. De katten waren blijkbaar ook blij van ons te zien, Mr Oohlala zat vijf minuten neer en er zaten al twee katten op hem. Douche pakken, tam zijn in de zetel, onszelf terug uit de zetel sleuren en koers zetten richting een geslaagd feestje. And what a party it was!

maandag 4 mei 2009

Rijk zijn

Wat zou ik er toch veel voor geven om rijk te zijn. Zomaar elke winkel kunnen binnen stappen en kopen wat je wilt! Kleren, schoenen, gadgets… Ik wil het allemaal. Maar spijtig genoeg is het bij ons het omgekeerde. Het zal nu de derde maand zijn dat we het moeten redden met één loon, dat van mij. Tot nu toe is het altijd gelukt, dankzij vakantiegeld of ongelooflijk geluk. Maar deze maand vrees ik er voor. 29 april: €1300 op de rekening. Rap alle facturen en huur betalen en hopen dat we nog iets over houden. Saldo na facturen: €358. Shit, ik ben de autolening vergeten… - €195 Reken zelf maar even uit. Gelukkig krijg ik nog een 20-tal maaltijdcheques. Maar ik zie het niet meer zitten, ik ben het vechten beu. Ik kan geen stap zetten of het kost me geld. Al maanden heb ik nieuwe schoenen nodig, ik kan niet op mijn winter botten blijven lopen en mijn ’sportschoenen’ laten water door. Maar we blijven glimlachen, we moeten wel.

Ik vrees dat mijn breek-punt nabij is. Ik kan het echt niet meer. Wetende dat er in Amerika iemand zit met dezelfde achternaam en die er warmpjes bij zit…nee, het is genoeg geweest. Je hebt vier kinderen gemaakt, zorg er dan voor!

Ik denk dat ik toe ben aan het misschien laatste redmiddel, het OCMW. God wat klinkt dat afschuwelijk. Het beeld van kleine mollige mensen met bruine tanden, groene opgeblazen jasjes en rode klakjes duikt op, de typische OCMW-gevalletjes. Niemand wil erbij horen, maar velen hebben geen keus, deze keer ik ook niet vrees ik. Ik kan geen volledige maand leven op amper €100 met 6 katten die ook moeten leven. Er zou zoiets bestaan als een eenmalige tussenkomst. Wat waarschijnlijk ook wil zeggen dat we het zullen moeten terugbetalen… weer een rekening om af te lossen. Ik denk dat ik Mr Oohlala vandaag eens om meer info ga sturen. Hij zit thuis, hij heeft niets te doen, ik zie het niet meer zitten.