Sinds een paar dagen gaat het spreken en het eten wat minder voor mij. Ik heb namelijk een tongpiercing laten steken. Mr Oohlala dacht dat ik daar wel mee zou staan en ik wou het wel eens proberen. Als het echt niet gaat kan je hem er toch uithalen, so no harm done. Pas nu besef ik waar je een tong allemaal voor gebruikt! Bepaalde woorden klinken plots hilarisch en de katten lokken lukt ineens niet meer. Eten gaat ook een pak trager, blijkbaar gebruik je je tong meer dan je denkt. Eten moet ik nu zelf tussen mijn tanden gaan steken, zonder beroep te doen op mijn tong. Zo voorzichtig mogelijk de stukje naar achteren krijgen en zorgen dat de piercing niet tussen mijn tanden blijft zitten want dat zou wel eens pijnlijk kunnen zijn.
Het plaatsen van het juweeltje op zich deed niet zoveel pijn, alleen het ongemak dat daarop volgt is minder leuk. Ondertussen gaat het eten al beter maar de tong blijft dikker dan normaal. Ik verlang al naar de tijd dat ik weer normaal (in de mate van het mogelijke bij mij natuurlijk) kan eten.
Mr Oohlala heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om in zijn rechteroor ook een gat te laten steken. Daar pronkt nu een juweeltje van 4 mm. Er is dus een naald van 4 mm dikte in zijn oor gegaan en ik moet zeggen: liever hij dan ik! Nu hebben we elk vier gaatjes in ons lichaam, besef ik net. Ik: navelpiercing, beide oren en tongpiercing. Hij: tongpiercing, lippiercing en beide oren. Don't we make a great couple. En om het in zijn woorden te zeggen: it adds a level of coolness. Hah! Ik wist wel dat ik cool was!