3-2-1 FIGHT!

Een mens heeft verschillende manieren om zich kwaad te maken. En dus zijn er ook tal van manieren om ruzie te maken. Slaande ruzie, schreeuwende ruzie, kapot-smijtende ruzie, stille ruzie... Wij behoren tot de laatste groep. En mss ook wel een beetje van de voorlaatste groep. Als wij ruzie maken is het meestal in stilte (afgezien van deuren die dicht geslaan worden). Er wordt geen woord gezegd, maar onze acties zeggen uiteindelijk veel meer dan woorden. Ik moet wel toegeven dat onze ruzie ook een positieve noot met zich mee brengt. De afwas is gedaan en al het karton en pmd is op zijn plaats (nadat het in collère naar beneden gesmeten werd, maar soit). Na een halve dag stilzwijgen ontdooien we meestal, ofwel van 'moeten' ofwel gewoon omdat we het beiden beu zijn. Zaterdag hebben we dus zo'n ruzie gehad, waarop ik de deur achter mij in het slot getrokken heb en naar de kapper vertrokken ben. Ik denk dat ik rond drie uur vertrokken ben en ons stilzwijgen werd beëindigd rond half acht, toen we nog naar Delhaize moesten. Ruzie maken is één ding, maar ruzie maken terwijl je een metamorfose ondergaat in iets anders. Het suckt namelijk zwaar om geen compliment te krijgen als je thuis komt. Gelukkig heb ik die achteraf wel gekregen.

Wij vergeten onze ruzies ook wel rap, maar het nadeel is denk ik dat er niets aan gedaan wordt. Gisteren weer 'ruzie' over ik die mijn downloads laat verder lopen overdag, waardoor internet traag gaat. Maar aangezien er een bepaald iemand een halve dag slaapt leek het mij onnozel van een halve dag te verliezen dus liet ik het opstaan. Uiteraard was diezelfde persoon daar niet mee gediend en valt het blijkbaar niet te snappen dat hij evengoed zelf even een paar meter kan opschuiven en op pauze duwen. Dat plus al die andere kleine ergernissen en de leukste tijd van de maand (voor vrouwen) zorgt ervoor dat ik met een kort lontje loop en dus niet veel nodig heb om geërgerd te zijn. Ik 'erger' me er namelijk in dat er in het huishouden niet zo bijster veel gedaan wordt als ik er niet ben. Tenzij ik daar uitdrukkelijk om vraag natuurlijk. Alles wordt uitgesteld tot ik thuis ben, want ja, das leuker. Maar niet voor mij. Ik zit graag op mijn gemak 's avonds, ook al doe ik in principe niet veel op het werk, het is nog altijd vermoeiend. En dan die andere kleine dingen zoals vuilnis buiten zetten e.d. Als ik er niet naar kijk staan ze de volgende ochtend vaak gewoon niet buiten. Soms heb ik het gevoel dat ik met een marionet leef waarvan ik af en toe eens aan de touwtjes moet trekken voor de pop in beweging komt.
Ik ben misschien aan het overdrijven, maar ik ben een vrouw, ik heb een excuus.

Het record van stilzwijgen is ondertussen wel verbroken denk ik. Alhoewel ik de uren slaap er misschien zou moeten aftrekken. Het ergste is gewoon om naast elkaar in bed te liggen en hem niet kunnen vastpakken. Nuja, kunnen is niet echt het juiste woord, maar veronderstel dat het wel duidelijk is. Ik hoop in ieder geval dat de stilte rap verbroken wordt want ik kan er echt niet tegen. Maar jah, twee keikoppen bijeen, het kan al eens wat langer duren.

Hiep hoi

We zijn weer een jaartje ouder! Alweer een nieuwe mijlpaal in het leven; die van 23! Aangezien we geen geld hebben zat een feestje er dus niet in. Mr Oohlala kon zelf geen verjaardagscadeau kopen want het zou van mijn geld zijn en dan is het natuurlijk niet echt een cadeau hé. Ik kijk al enorm uit naar mijn verjaardag volgend jaar, eindelijk een cadeautje van mijn ventje (hout vasthouden!). Om mijn verjaardag toch iets te vieren zijn we gaan eten bij mijn zus thuis. En toen mijn verjaardag bijna om was werden we vergezeld door mijn broer en zijn vriendin. Het is uiteindelijk een nachtje Singstar geworden! Met o.a. een mooi duet tussen mijn ventje en ik! Als we geld te over hebben overwegen we toch wel om een Playstation in huis te halen!

Ondertussen zijn we al een paar dagen verder en ziet onze financiële 'status' er rooskleuriger uit dan ooit tevoren. Bij de RVA hebben ze eindelijk hun werk gedaan en de rekeningen zijn betaald. Na een kort bezoekje aan het shoppingcenter in St-Niklaas ben ik verliefd geworden. Ik heb een ring gezien van Esprit die ik nu niet meer uit mijn gedachten krijg. Hoe erg is dat wel niet?! Men beweerd altijd niet materieel te zijn, tot het zover is natuurlijk.

"I don't need a ring around my finger, to make me feel complete", zoals de Pussycat Dolls het zo mooi kunnen zingen, lijkt ineens complete bullshit. Je oog valt op de ring, het prijskaartje is super en de dagdromen beginnen je hoofd binnen te komen. Het is een ware tweestrijd want langs de ene kant kan je niet wachten tot hij DE vraag stelt, maar langs de andere kant wil je het zo romantisch mogelijk hebben. Beiden gaan spijtig genoeg zelden samen. Of wat als hij dan de ring koopt en het is de juiste maat niet? Ik heb gewoon het geduld niet om te wachten tot hij verkleind is, op dat vlak ben ik nog een klein kind, ik wil het hier en nu! Hij kan natuurlijk een andere ring meenemen van mij, maar die zijn ondertussen ook al te klein. Of wat als je dan de ring hebt en je ziet er later een mooiere. Pffff, zijn dit nu de dilemma's waar een 23-jarige mee te kampen heeft, of ligt het gewoon aan mij?

Ik zal maar het enige doen dat ik kan doen, en dat is wachten. Niemand onder druk zetten, geen onnozele ideeën in mijn hoofd steken en mij focussen op het werk. Mijn goede voornemens voor eind september!

Hoofddoekenverbod

het verbod op hoofddoeken, nooit gedacht dat er daar zo'n spel rond kon worden gemaakt. Wij, echte Belgen, mogen geen hoofddeksels dragen in school, dus waarom zouden zij hun vod wel mogen ophouden? Regels zijn er voor iedereen!! Ik snap niet dat enkel daarvoor scholen beginnen te vernielen en protestacties te houden. Wij gaan toch ook niet naar hun land met de eis om de hoofddoek af te schaffen. Dat klinkt compleet idioot, net zoals hun protest hier ook gewoon idioot is. Staat het je niet aan, keer terug naar je land. Zo ben ik van mening. Ik ben niet racistisch, maar als ze met zoiets afkomen, dan voel ik mij wel racist.

De hoofddoek heeft trouwens geen enkel religieus begrip, nee het is een teken van de onderdrukte vrouw. Als je hen zou vragen waarom ze deze dragen volgt er vaak: omdat mijn man dit graag ziet. Blablabla, wake up people! Mannen willen hun vrouwen sluieren om zo hun leven te controleren. Ahja, niemand mag hun haar zien, of whatever. Waarom niet? Bang dat ze het mooi gaan vinden? En praktisch is het toch ook niet, veel te warm en ge kunt een gsm ni deftig opnemen of naar muziek luisteren. Hoewel de kleine ettertjes daar een oplossing voor hebben gevonden, ze spelen gewoon hun muziek zonder oortjes. Dan kan iedereen toch gewoon mee genieten! Hoe vriendelijk van hen! We zouden ze eigenlijk moeten belonen ipv straffen, wat een onvriendelijke Belgen zijn we toch!

Uiteraard was dit pure ironie! Ze zouden alle ouders, van wie de kinderen weigeren naar school te gaan omdat ze geen vod mogen dragen, hun kindergeld moeten afnemen. Eens zien hoe lang het dan zou duren voor die hoofddoek af gaat! De heisa er rond is echt belachelijk. Hun vod afzetten in de klas, is da zo moeilijk? Alleen mede-studenten kunnen hun oh zo speciale haar bewonderen (face it, daar moet toch iets mee zijn dat ze het zo verbergen). Achja, zo blijven we allemaal dromen van een betere wereld; zij van eentje mét hoofddoek, wij van eentje zonder. Ben eens benieuwd wie zal winnen hoewel ik de uitslag al ken. Ik denk dat we gaan verliezen, want ja welk land wil er nu de stempel 'racist' meekrijgen?! Right?!

It sucks being white from time to time. Ik heb echt het gevoel dat je als 'buitenlander' veel rapper geholpen wordt en hier ook veel meer geld kunt krijgen. Een echte Belg in nood moet zijn laatste cent in vijf verdelen, een buitenlander krijgt er toegestoken. Oh well, time to stop whining and continue working (er moet toch iemand voor die buitenlanders betalen!).

Mensenkennis

Mensenkennis is iets wat veel mensen hebben, althans dat denken ze. "Mij gaan ze niet liggen hebben, ik zie daardoor, ik heb mensenkennis." Hoe vaak heb je iemand zoiets al horen zeggen? Inderdaad ja, redelijk vaak. Spijtig genoeg zijn het net die mensen die bedot worden door de mensen die zij dachten door te hebben. Als iemand tegen mij zegt dat hij/zij mensenkennis heeft dan glimlach ik en zeg "ik ook". Inderdaad, ik ben ook iemand die van zichzelf zegt mensenkennis te hebben en ik heb het ook. Als ik erbij nadenk heb ik enkel geen mensenkennis als het aankomt mijn partners. Misschien is dat bij anderen ook zo en is het net daarom dat ze bedot worden. Dat zou natuurlijk veel verklaren. Want ja, hoe vaak hoor je "ik wist dat het niets ging worden tussen jullie" van iemand die je kent, terwijl je zelf zeker was dat je het perfect plaatje gevonden had. Uiteraard denk je dan "waarom heb je mij dit niet gezegd?" Maar wees nou eens eerlijk, is "jullie passen niet bij elkaar, het gaat niet werken" nu echt iets wat je wil horen? Laat staan geloven? Ik dacht het niet! Dus lopen we er gewoon met onze open ogen in, denkend dat het deze keer anders zal zijn.

I'm 23 and I've been through hell!! Maar net dat maakt van mij wie ik nu ben. Net al die slechte en negatieve ervaringen hebben van mij een (min of meer) zelfzeker persoon gemaakt die met tijd en stonds egoïstisch is. Ik ben een heel gemakkelijk iemand hoor, ik doe veel moeite voor mensen maar ik ben niet naïf. Als mijn moeite niet beantwoord wordt dan stop ik er gewoon mee. Dus mensen, kom gerust naar mij met je problemen, ik ben op alle markten thuis (behalve SM, that's just nasty!) dus vraag maar. Maar weet één ding: ik hou niet van herhalen dus na een tijd geef ik het op.

Verslaafd

Ik heb er een nieuwe verslaving bij. Nuja, echt nieuw is het niet meer want het is toch al een jaartje dat ik niet meer zonder kan. Ik kan niet meer zonder het dierbaarste in mijn leven, Mr Oohlala. Om ons 1 jaar te vieren had ik me een dagje verlof genomen, kwestie van al mijn tijd aan hem te spenderen! Ik moet eerlijk toegeven dat mijn werk onder mijn relatie lijdt. Ik wil namelijk het liefst van al bij hem zijn. Al is het maar om gewoon uit te slapen en tv te kijken, gewoon bij elkaar zijn is meer dan genoeg voor mij. Ik weet nu al dat ik het heel moeilijk ga hebben als hij zijn carrière als militair verder gaat uitbouwen. Dagen alleen zitten (alleen is relatief met 8 katten), zelf moeten koken (back to basics voor mij!), alleen slapen... Thank god dat het waterbed nergens naartoe gaat!

Op zich is een jaar samen zijn waarschijnlijk niet zo veel, maar in ons geval is het toch een beetje anders. We wonen namelijk van dag één al samen, wat dus wil zeggen dat we het nooit lang zonder elkaar hebben moeten doen. Maar vanaf oktober kan daar dus verandering in komen. Dan zit ik om te beginnen in de week alleen thuis... Ik ga er nog niet te veel proberen over na te denken, we hebben nog een maandje. Een maandje waarin ik waarschijnlijk heel aanhankelijk zal doen en mijn tijd spenderen aan het bekijken van mijn schat. Ik heb vaak van die momenten waarop ik enkel maar kan staren. Alsof iemand hem elk moment van me kan komen afnemen. Ja, ik heb nog altijd het gevoel alsof hij te goed is voor mij, alsof ik maar aan het dromen ben en dat ik elk moment kan wakker worden. Het eerste wat ik doe als ik wakker wordt is me omdraaien en Mr Oohlala vastnemen. Afhankelijk van hoe hij ligt is het makkelijker of moeilijker om hem een goed te bekijken. Zijn rug, zijn schouders, zijn armen, noem maar op, allemaal heerlijk om naar te kijken en te beseffen: he's mine. En eens ik dat door heb kan ik met de glimlach naar het werk vertrekken.

Waarschijnlijk komt dit allemaal heel klef over en toch is het oprecht. Raar hé. Zelf had ik nooit gedacht dat zoiets mogelijk was, laat staan gezond. Nuja, of het gezond is daar ben ik nog niet aan uit, maar het is in ieder geval wel mogelijk! En ik gun het iedereen toe (of toch bijna iedereen).