My style? What style?!

Bijna elke mens op aarde kan je indelen in bepaalde groepjes, de ene groep al duidelijker dan de andere. Muziek, kledij, uitspraken...lopen meestal parallel met anderen uit dezelfde groep. Ik behoor al jaren tot de (denk ik) grootste groep, wss omdat die groep gewoon geen idee heeft hoe zich anders te kleden. Jeans met de broekspijpen die onderaan wat breder zijn, daaronder sneakers/pumps/botten, daarboven een simpel t-shirt en een simpele pull. Een klassieker zeg maar, zoals de foto hiernaast, maar dan zonder de pruik en hoed! Eigenlijk is het maar een saaie outfit, maar wat moet je anders gaan dragen? Ik ben niet het type om kokerrokken met strakke blousjes te gaan dragen. Ik zweet ten eerste veel te rap en in zo'n blouse zie je echt alles! Ik zou me daarin helemaal niet op mijn gemak voelen. De laatste tijd heb ik dat met mijn doodnormale, saaie outfit ook. Ik voel er mij niet meer op mijn gemak in. Als ik mijn jeans draag met mijn botten probeer ik mij vrouwelijker te gedragen. Maar dat is duidelijk tegen mijn natuur in, ik ben geen vrouw (je snapt me wel).

Vorige vrijdag zijn we eens goed gaan shoppen op de Meir in Antwerpen. Bij Vero Moda gingen we zoals meestal op zoek naar een broek van mij. Dat is één van de weinige winkels waarin je grotere keuze hebt in maten, 'length' en 'waist' staan er duidelijk bij. Met een broek een paskotje in om er dan na een minuut met walging uit te komen als je ontdekt dat er weer alleen maar skinny jeans in voorraad is. Waarom is het zo moeilijk om die klassiekers in de winkel te houden? Ik moet zo'n skinny jeans niet hebben!! Dus weer op zoek naar een ander model. Wat eigenlijk bijzonder moeilijk is vind ik want het model kan je er moeilijk in terug vinden. Met een breder lijkende broek terug naar het pashokje. Voor mij was het al rap duidelijk dat het te los was, in vergelijking met mijn andere broeken. Maar Mr Oohlala was direct verkocht! Volgens hem is 'baggy' the way to go voor mij. Voor hem stond de volgende aankoop al vast: schoenen voor onder die broek. Dus hopla, op weg naar Footlocker om daar dan nike high-top sneakers te kopen. De schoen op de foto lijkt het meest op de mijne, met dat verschil dat mijn paar gewoon wit is, zonder motiefjes e.d. Mijn outfit was dus compleet en volledig geslaagd volgens mijn betere wederhelft.

Eenmaal opweg naar huis even wisselen van outfit, ja je moet toch kunnen testen wat je gekocht hebt zeker! Wat zit die broek makkelijk zeg! En ik moet mij niet forceren om extra girly over te komen want het hoeft helemaal niet! Zalig! Hing het van mij af dan was baggy voortaan mijn nieuwe look. Maar welke directiesecretaresse draagt er nu baggy broeken? Inderdaad, weer een dilemma! En dan de onzekerheid natuurlijk: sta ik er wel mee? Zie ik er niet ongelooflijk idioot uit? Is baggy wel mijn stijl? Ik weet het allemaal niet meer. Het enige dat ik wel met zekerheid weet is dat ik voortaan de baggy broek moet aandoen om meer liefde en aandacht te krijgen van Mr Oohlala. The pants has a very strange effect on him! Meer kusjes en meer knuffels! Alleen al daarom zou ik die broek alle dagen willen aandoen. Maar de onzekerheid is groter. Ik zou een derde opinie best wel kunnen gebruiken. En een vierde en wie weet zelf een vijfde.

Het is dus nog een mysterie voor mij om mijn 'eigen' stijl te vinden. Ik voel me goed in baggy kleren, heb altijd graag naar films zoals 'Honey', 'Step Up',... gekeken en zou er alles voor geven om er hetzelfde uit te zien. Baggy pants, strakke buiken, comfy shirts... Love it! Maar of het daarom iets voor mij is? Dunno...yet.

Ik heb vandaag al een grote stap gezet, ik heb de baggy pants namelijk aan. Op mijn werk dan nog! Ok, mijn collega en mijne chef zijn er niet, maar het is toch al een grote stap. Rap even een foto genomen en oordeel zelf! Baggy pants: jej or nej?!

Ziekjes zijn

Hooray, I'm sick! Ja, ik ben effectief blij dat ik ziek ben! Vorige woensdag voelde ik mij al wat minder opgewekt dan anders. Het was veel te koud buiten, ik niesde veel te vaak naar mijn goesting en mijn neus kreeg de ingeving om liquide te worden. Woensdagnacht is het dan erger geworden. Wakker geworden om vier uur in de morgen met veel moeilijkheden om te ademen. Het werd ons duidelijk dat ik zo niet kon gaan werken. Rap een berichtje sturen naar mijn collega en de wekker af zetten. Na een visite aan de dokter, met als diagnose: bronchitte, was het weekend voor mij dus wat vroeger begonnen. Jej, meer tijd om mij mijn ventje te zijn! Love it!

Donderdag eens lang geweest in MediaMarkt en onszelf verwend met nieuwe laptops. Een netbook voor mij en een groter exemplaar voor Mr Oohlala. Het is een zalig ding! Klein, wit, elegant, vederlicht (licht genoeg), kortom een netbook voor mij. Het weekend was rap gepasseerd met het uittesten van ons 'speelgoed', wat bezoek van vrienden en de alledaagse sleur. Maandagmorgen zat ik alweer op de trein, maar deze keer met de netbook en een aflevering van Gossip Girl. Inderdaad, mijn pc'tje mag mee naar het werk. Eenmaal op het werk toegekomen bleek algauw dat ik iets te rap terug aan het werk gegaan was. De beslissing om mij terug naar huis te sturen was ook rap gemaakt!

Nu ben ik een zalig weekje thuis. Tijd om lekker lang uit te slapen, hele dagen in comfy kleren rondlopen en alleen maar buiten komen als we er zin in hebben. We hebben inkopen gedaan zodat we de volgende dagen niet meer hoeven buiten komen. Ten volle genieten van elkaar en uiteraard de katten. Veel films, veel spelletjes, veel series, veel eten en veel liefde. Meer heeft een mens toch niet nodig!

Almost goodbye

Wat een spannend weekend hebben wij er weer opzitten zeg! Vrijdag zat er bij het thuiskomen een briefjes in de bus van een aangetekende brief voor Mr Oohlala. Hij had de bel niet gehoord en dus zou de brief op ons liggen wachten op het postkantoor. Maandag om 11u dan toch. We wisten met zekerheid dat het een brief van het leger ging zijn. Maar of er nu zou instaan dat hij op 5 oktober mocht beginnen of niet, dat was nog maar de vraag. Inderdaad, tegen dat de brief op het postkantoor ligt zou hij al in de kazerne moeten zijn (als de brief positief zou zijn). Zondagavond lagen we dus te plannen hoe we het zouden regelen ivm de rekeningen e.d. Ik hielp maar bij het plannen, maar het was nog niet tot mij doorgedrongen dat, als hij aanvaardt was, ik hem een hele week niet meer zou zien. Toen Mr Oohlala mij dit uitdrukkelijk zei was het alsof iemand mij een stomp in mijn maag had gegeven. Een hele week zonder hem? Vier nachten alleen slapen? Niemand hebben om tegen te praten, niemand om naast te liggen, niemand om voor naar huis te komen... Ik zou hem zo hard missen! Sinds we samen zijn hebben we nog geen dag apart doorgebracht en opeens werd het mij heel reëel dat ik hem ooit moet 'los' laten.

Maar maandag is het 'goede' nieuws bevestigd, voor oktober was het al niet. Eigenlijk is dit geen goed nieuws want dat wil zeggen dat hij dan weer een maand langer moet wachten en weer een maand langer moet thuis zitten. Maar lands de andere kant zijn we beiden zo blij dat we nog geen afscheid moeten nemen! Ik denk dat ik de komende maand niet van zijn zijde ga wijken.

Er staan ons dus spannende tijden te wachten en eindelijk zien we het lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Nog even en we kunnen opgelucht ademhalen en van dan af gaat alles beter gaan!


I love you baby, and I will miss you like crazy, but I'm so proud of you!
xoxo