Tribute to my king

You once were the king of everything and you were happy. Then came the others. The attention got devided, the king left his throne. Everywhere you went there were others, you weren't happy anymore. Now we've set you free. Free to be a king again, with the servants you deserve.

Go rule, my king.

Zout op de wonde

Kerstmis staat voor de deur en net zoals ieder jaar is het afwachten of het een witte kerst wordt of niet. Allemaal goed en wel, ik ben hevige fan van sneeuw, behalve als je met de wagen de baan op moet. Blijkbaar is het geen noodzaak om op de wegen te strooien, toch niet in Oost-Vlaanderen. Nee, daar laten ze de mensen tegen geparkeerde wagen aanglijden. Waarom? Geen idee, ze hebben het geld voor andere dingen nodig zeker? Misschien gebruiken ze het wel voor nieuwe verkeersborden 'pas op, wegdek glad'. Want in België geven ze liever geld uit aan zo'n verkeersborden, kijk maar naar de 'wegdek in slechte staat' bordjes. Ipv dat budget over te houden om wegenwerken te doen. Of ligt het nu aan mij, ben ik weer te logisch? Ik spreek dus uit ondervinding hé!

Zaterdag zouden we naar West-Vlaanderen gaan omdat mijn oma op sterven lag, dus weer of geen weer, wij moesten buiten want het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat ik mijn oma zou zien. Net bij het binnen rijden van mijn moeders straat kregen we de wagen niet meer onder controle. Gevolg: *boem patat* tegen een (fout)geparkeerde wagen. Wat krassen en een scheur in de achterbumper van de andere wagen, bij ons lag de voorbumper er rechts bijna volledig af. We hadden nog niet genoeg kosten denk ik, Murphy heeft ons duidelijk nog niet genoeg gestraft. Uiteraard heeft het 'slachtoffer' reden tot klagen, want ja zo'n kras is toch wel héél erg! Politie werd erbij gehaald en argumenten als 'mevrouw stond verkeerd geparkeerd' hebben geen invloed op het ongeval. De Belgische wetgeving zeker... Ik weet dat als mevrouw haar wagen volgens de regels gezet had dat we tegen het trottoir gereden waren en niet tegen haar auto. Maarjah, dat zal weer aan de verzekering worden om het uit te vechten. De foto's zullen het wel bewijzen (ja, ik trek overal foto's van, van mij gaan ze niet meer profiteren).

Eenmaal we dan in West-Vlaanderen waren werd ik gewoon razend. Elk boerenwegje is voorzien van een goede laag zout! Waarom kan Aalst dat dan niet? Is het geld op door het stomme dronkenmansfeest dat ze Carnaval noemen?! Hoe kan er nu zo'n verschil zijn in mentaliteit en beleid door een uurtje te rijden. Ik vind het gewoon ronduit belachelijk en beschamend. Ik wil hier weg!!

Wat al een zware dag beloofde te worden werd dus nog zwaarder! Wij kunnen tegenwoordig niet meer positief denken. Als je zo hard in de shit zit (ja, ik heb shit gezegd) zoals wij, dan lukt het je niet meer om dingen positief te bekijken. Het enige wat je dan nog wilt is vluchten, gewoon alles achterlaten en vluchten! Alle schulden die we hebben laten we achter en we verhuizen naar Amerika. Uit ondervinding weten we dat ze ons daar niets kunnen maken. Amerika heeft geen banden met België dus je zou zot moeten zijn om het niet te doen. Helemaal opnieuw beginnen zonder vooroordelen, zonder schulden, heel je geschiedenis gewoon wissen! We zijn gewoon alles zo beu, er moet geen druppel meer bijkomen, onze emmer blijft gewoon overlopen.

Mijn oma is ondertussen overleden. Het is alsof ze nog gewacht heeft tot ze iedereen gezien heeft alvorens ze de strijd wou opgeven. De dood komt altijd met drie, ik wil niet weten wie de volgende is...

Man vs woman

Ooit al zo'n meningsverschil gehad met je partner waarne je beiden te trots of te koppig zijn om naar elkaar toe te stappen en het uit te praten? Juist ja, herkenbaar. Wel in zo'n situatie zitten wij hier nu. Gisteren het 'verlossende' nieuws gekregen dat ik met twee cystes zit op mijn eierstokken, eentje links en rechts. Eindelijk een oorzaak gekregen voor de pijn die ik voel. De ene is zo groot als de helft van mijn baarmoeder. Nooit gedacht dat mijn eerste echografie zou zijn om naar cystes te kijken. Tot in het kleedhokje en zelf nog tot op de stoel/tafel hoopte ik dat ik iets anders zou zien, een klein lief wezentje. Maar niets was minder waar.

Terwijl ik in wss de meest hatelijke situatie voor een vrouw zat was Mr Oohlala nog boodschappen gaan doen met de melding "bel als je buiten bent". Traantjes hebben ik kunnen inhouden toen ik buiten kwam, maar ik had nood aan liefde. De cystes zorgen ervoor dat ik minder vruchtbaar wordt, wat dus verklaard waarom er nog geen klein lief wezentje in ons leven is. Normaal gezien is het te verhelpen met medicatie. Een maand lang op hetzelfde tijdstip pilletjes nemen en daarna terug op de stoel/tafel gaan liggen en hopen dat ze weg zijn. Zoniet...opereren.

Eenmaal buiten werd het vechten tegen tranen moeilijker en nog nooit wou ik hem meer horen dan toen op dat moment. Eerste poging, geen antwoord. Zou hij nu in de winkel zijn en zijn gsm in de auto hebben laten liggen? Zou hij onderweg zijn en dus niet opnemen. Foert, ik moet hem horen, ik probeer het nog ene keer. Weer voicemail. Uiteindelijk zag ik de auto verschijnen en viel er al een deeltje van de last van mijn schouders. Hij was er nu, hij kon mij geruststellen.
NOT... Hij heeft er een hekel aan dat ik twee keer bel, want het wil altijd zeggen dat hij aan het rijden is (de keren dat hij zijn gsm gewoon boven of beneden had laten liggen tellen duidelijk niet mee). Nog voor ik de deur dicht deed wist ik dus dat hij geïriteerd was. Great, geen compassie dus, ik blijf dus zelf met de schrik en de zorgen zitten.

Het moment dat ik hem het meeste nodig heb, bokt hij liever over het feit dat ik twee keer bel. Go figure.
Resultaat: een avond in stilzwijgen, een nacht in stilzwijgen en een ochtend in stilzwijgen. En ik zit hier, mezelf zorgen te maken, op zoek naar steun bij mensen van wie ik het eigenlijk niet wil krijgen, liefde vragend van de katten omdat ik zelf te trots en te koppig ben om de eerste stap te zetten.

He doesn't get it, it's about me, not him! Ik ben diegene die deels onvruchtbaar is, ik ben diegene die schrik heeft dat de cystes gaan groeien ipv verdwijnen, ik ben diegene die schrik heeft voor het resultaat van een kankerstrijkje (of hoe ze het ook noemen) volgende maand, not him! Hij moet naar mij komen.

Doubts

Ik begin er stilletjesaan genoeg van te krijgen! Van mijn job wel te verstaan..
In januari zal het drie jaar zijn dat ik hier werk en net zoals bij Mary Poppins vind ik dat het tijd is voor verandering. De grote schuldige hierbij is toch wel mijn betere wederhelft. Ik zie hem zo graag dat het pijn doet om hem elke morgen te moeten verlaten, hoe kinderachtig dat ook klinkt. Een week en een half ben ik nu thuis geweest wegens ziekte (wat weten we nog altijd niet, maar het doet pijn!!) en het is verdomd moeilijk om te blijven werken en niet gewoon terug naar huis te gaan.

Binnenkort zal ik eens beginnen met jobsites af te schuimen op zoek naar verandering. Tegenwoordig denk ik er veel aan om terug naar de verkoop te gaan, daar is zeker genoeg variatie in het werk want elke dag kom je andere mensen tegen. Af en toe eens een 'klapke' doen en de mensen (en ik ook ja) zijn weer gelukkig. Het zal alleen veel moed kosten om dan effectief hier mijn ontslag te geven, ik stel de mensen namelijk niet graag teleur. Als je de verhalen mag geloven is het blijkbaar enorm moeilijk om een geschikte kandidaat te vinden voor mijn job (waarom snap ik niet). Maar langs de andere kant zou ik het mij geen reet (pardon my french) mogen aantrekken, maarjah ik ben ook maar menselijk zeker...

Enfin, ik heb duidelijk nog veel om over na te denken. Lots to think about, nothing to worry about!