Feestdagen

Ja, het is weer zover, de feestdagen komen er aan. Dagen waarop iedereen zich naar de winkel haast in de hoop voor iedereen een gepast geschenk te vinden.Uiteraard heb je de 'veilige' cadeaus waarvoor je amper de persoon in kwestie hoeft te kennen. Ik heb het dan op cadeaubonnen van de parfumerie of van die typische oh-zo-populaire Bongo bonnen. Het enige wat je daarbij moet beslissen is het bedrag dat je wenst uit te geven. Feestdagen is voor mij een periode waarin duidelijk wordt wie elkaar goed kent. Geef je je partner een box met allerlei geurtjes, dan getuigt dit in mijn ogen van weinig moeite en kennis. Ikzelf geef het liefst nuttige cadeaus, cadeaus die in het interesse gebied van de ontvanger liggen. Zo weet ik dat ik voor mijn ventje altijd mag thuiskomen met iets praktisch (en eenvoudig) voor in de keuken, of een doos Lego Technik. Ja, we blijven allemaal een beetje kinds, zeker in deze periode! Uiteraard zijn er nog meerdere dingen maar ik ga ze hier niet allemaal beginnen opsommen.

Ikzelf ben op vlak van cadeaus veel moeilijker. Ik weet dan ook zelf nooit wat ik wil hebben. Occasioneel is er een game op Xbox dat ik graag zou willen, maar ik heb het dan meestal zelf al aangekocht tegen de feestdagen. Iets waar je me altijd wel mee kan plezieren is een boek. Maar dan liefst eentje die mij aanspreekt! Kom niet af met de geschiedenis van de auto ofzo. Geef mij maar fictie verhalen die magie mogen bevatten of een goede portie mindfucks! Boeken waarvan je mond open vallen en denkt 'zou dit nu echt zo zijn?'. Neem nu bv de boeken van Dan Brown, van de populaire 'De Davinci Code', geschiedenis vermengd met fictie! Of boeken van Harry Potter, alleen zit dat er sinds kort niet meer in.

Vindt je geen geschikt boek of spel, dan kan het natuurlijk al moeilijker worden. Een kledingbon (jaja, easy gift, I know) mag ook. Het is ergens een makkelijk cadeau, maar het is er ook eentje waar ik effectief iets aan zou hebben. Afhankelijk van de winkel natuurlijk. Een bon van €50 van Esprit moet ik niet hebben, daar kan je zelf nog 1 stuk mee kopen. Met dat bedrag in H&M kan je al veel meer doen!

Uiteraard is het nu een stuk makkelijker geworden nu ik zwanger ben. Weet je niet wat kopen, koop dan iets voor onze kleine meid. Het is misschien niet leuk om dan eigenlijk zelf geen cadeau te krijgen, maar het is toch geld gespaard! Al heb ik daar ook mijn eisen...uiteraard. Speelgoed van FisherPrice die heel veel kleur en muziek bevatten hoeft voor mij niet! Geef mij maar het klassieke houten speelgoed, waarbij kinderen nog verplicht worden hun fantasie te gebruiken. Speelgoed dat niet praat in hun plaats en niet uit zichzelf kan voorbewegen. Zo'n speelgoed gaat toch alleen maar rap kapot en eens de batterijen plat beginnen te raken heb je eerder horrormuziek in huis dan stimulerende. Om van de krakende of piepende bewegingen bij slijtage nog maar te zwijgen.

Wij zijn echt van plan om ons kind lang kind te laten blijven. Geen computerspelletjes of dvd's van zodra hun ogen open kunnen. Geen hypes zoals Dora, Bumba, Didl en wat weet ik nog allemaal. Nu hopen dat familie en kennissen dit allemaal onthouden en dat ze bijgevolg niet te veel geld uitgeven aan nutteloze cadeaus.

Our baby girl

Sneeuw

Het landschap ligt er weer overal mooi glinsterend wit bij. Metteen krijg je weer zin om buiten in de sneeuw te gaan spelen zoals je dat jaren geleden ook deed. Maar plots is sneeuw niet zo leuk meer. Het is koud, het is nat en bovenal: het is glad! Ik hou er niet van om door de sneeuw te moeten lopen, want laat ons eerlijk zijn de toestand van de voetpaden in België is ook niet wat het moet zijn. De meeste liggen schots en scheef wat er voor zorgt dat het een hele uitdaging is om jezelf recht te houden. Dit jaar is het uiteraard nog erger dan de vorige jaren, nu ik zwanger ben. Ik heb echt doodse schrik om te vallen en mezelf of ons klein meisje pijn te doen/te verliezen. Altijd zie ik scenario's voor mijn ogen flitsen waarbij ik slecht neerkom e.d. Ik denk dat ik er nu twee keer zo lang over doe om op mijn bestemming te raken, maar ik riskeer liever niets. Hetzelfde geldt voor de wagen. Ik zit met doodse schrik voor mij uit te staren en te hopen dat Mr Oohlala op tijd zal beginnen remmen, just in case. Ik zeg er uiteraard niets van, kwestie van hem niet op stang te jagen. Sinds we vorige winter een bocht niet hebben kunnen halen met de Volvo ben ik niet meer gerust. Het is ook een hel om te weten dat hij zo ver moet rijden om op zijn werk te geraken. Ik zou bijna gaan beginnen bidden om een veilige thuiskomst. Maar uiteraard ben ik niet gelovig en stuur ik dus gewoon heel veel positieve energie en gedachten zijn richting uit.

Het liefst zou ik gewoon thuis blijven, lekker cosy wat spelletjes spelen en films kijken. Maar spijtig genoeg worden we allemaal verplicht om in dit weer buiten te komen, ons leven te riskeren en wat nog meer, om toch maar geld voor Vadertje Staat te kunnen verdienen. Wat zit de wereld toch oneerlijk in elkaar. Eigenlijk zouden we allemaal betaald verlof moeten krijgen! Dat de politiekers eens wat van hun loon afstaan en eindelijk eens iets doen waar het volk effectief baat bij heeft. Maar zoals de slogan van Ché luidt: 'laten we blijven dromen van een betere wereld'. Of zoiets.

Nog twee en een halve maand. Maximum. En nog evenveel aantal dagen werken, spijtig genoeg. Nog zoiets waar ik niet akkoord mee ga: zwangerschapsverlof. Dit duurt maar 15 weken, waarvan je verplicht één week voor de bevallingsdatum moet opnemen. Één week... Ligt het aan mij of lijkt dit echt weinig?! Sure, je kan tot zes weken ervoor nemen, maar dan heb je erna wel zes weken minder. En wie wilt dit nu?! Je krijgt amper de tijd om te genieten van je pasgeboren wondertje of je mag alweer gaan werken. En waarom? Omdat je moet. Je kan namelijk niet als moeder ervoor kiezen om thuis te blijven na de bevalling. Ok, je kan dit wel, maar dan moet je een partner hebben die genoeg verdiend voor twee want als je op een werkloosheidsuitkering moet rekenen... Maar ach, ik ga er hier niet weer over beginnen zagen, spijtig genoeg zal er toch nooit iets veranderen. We moeten er ons weer maar eens bij neerleggen en ja-knikken.

Om het met een positieve noot af te sluiten: ik zie mijn allerliefste schat doodgraag en kijk enorm uit naar de komst van ons klein (b)engeltje!!

Shoppingspree

Zaterdag ben ik nog eens voor de eerste keer in lange tijd gaan shoppen met mijn zus. Mijn ventje werkte zijn laatste zaterdag en dus zat ik helemaal alleen thuis. Aangezien mijn schoonbroer ook elke zaterdag werkt, kon ik dus zowieso op mijn zus rekenen voor gezelschap. Op zich is gaan shoppen voor de meesten waarschijnlijk een wekelijkse of op zijn minst maandelijkse bezigheid. Maar bij ons is het dus lang geleden dat we nog geld hadden om echt eens gewoon winkel in, winkel uit te gaan en zelf iets te kopen. Na een paar uur had ik twee plastic zakjes en liep ik met een kinderlijke glimlach op mijn gezicht. Twee onnozele zakjes en ik voelde mij ongelooflijk 'rijk' en gelukkig. Mijn veroveringen van die dag: een kersenpittenkussen, vlierbessensiroop en een champignonnenborsteltje. Belachelijk weinig op zich en toch van zoveel betekenis voor mij.

Spijtig genoeg heb ik niets gevonden voor de steeds dichterbij-komende verjaardag van mijn ventje. Indien ik niets vind zal hij maar genoegen moeten nemen met mijn liefde voor hem, daar heb ik er meer dan genoeg van!!

Our little wonder

Al vijf maanden lang begint mijn buikje ronder en ronder te worden. En mijn kledingmaat groter en groter uiteraard. Hoewel ik eigenlijk nog niet mag klagen, er is in totaal nog maar drie kilogram bijgekomen (de kilo's die ik eerst verloren ben tel ik niet mee). Alles lijkt goed te gaan, de vruchtwaterpunctie was ook goed, er is veel (soms te veel) beweging binnenin dus dat zit allemaal goed. Sinds gisteren weten we trouwens ook wat het is! Papa is spe dacht dat het een jongen zou zijn, ik daarentegen was daar de laatste tijd niet meer zo zeker van. Ik heb op een bepaald moment mijn vraag aan de kleine zelf gericht, gevraagd: "ben je een meisje of een jongen?" Met telkens een pauze tussen. En bij meisje kreeg ik reactie, bij jongen was het stil. Zelf toen ik het probeerde met de namen kreeg ik reactie bij de meisjesnaam, maar niets bij de jongensnaam. Waarschijnlijk vinden de meeste onder jullie dit onzin, maar daar veeg ik nu eens mijn voeten aan.

Het wordt dus een klein meisje! Daddy's little girl. Ik heb nu al medelijden met de toekomstige vriendjes, het kruisverhoor van de papa zal namelijk niet mals zijn. Maar dat ze daar nog maar lang genoeg mee wacht en laat ze maar zo braaf zijn als de mama op dat vlak. Mijn moeder had echt niet te klagen met mij...denk ik...hoop ik.
We shall see.

Op naar midden februari!

Your opinion

De meesten onder jullie zullen wel gezien hebben dat je bij elke blog toch een mening kon vormen zonder zelf de juiste woorden te moeten vinden. Maar door die ene leuke persoon die het blijkbaar leuk vond om 'crap' te gaan oordelen over het belangrijkste in mijn leven op dit moment, is dit dus verleden tijd. Wil je nu je mening geven, vorm deze dan met je eigen woorden en laat je naam achter. Heb je daar geen zin in, doe dan de moeite niet van commentaar te geven want je reactie zal toch niet verschijnen.

Our legacy

Om de negatieve blogberichten een beetje te nuanceren ga ik nog eens een update plaatsen over dat kleine wezentje dat al goed groot begint te worden. Ik ben nu 17 weken zwanger en stilletjesaan begin ik het leven in mijn buik te voelen. De kwaaltjes zijn ondertussen al van de baan, maar de rugpijn zal ik nog wel even hebben vrees ik.

Vorige week donderdag hebben we op aanraden van de gynaecoloog een vruchtwaterpunctie laten doen. Nu is het bang afwachten tot de resultaten, dus iedereen mag wat goede hoop deze kant op sturen.

Voorlopig hebben we nog geen idee wat het geslacht gaat zijn, al spreken we constant over 'hem'. Maar uiteindelijk maakt het ons niet uit, als het maar gezond is! Volgende week dinsdag nog eens een afspraak en hopelijk een mooie echo als souvenir! De vorige vonden we tot nu toe namelijk minder geslaagd. Maar daarover klagen is maar banaal hé.

A best friend

Sex and the City, een typisch voorbeeld van hoe het leven van een vrouw er zou moeten uitzien. Een bende vriendinnen die elkaar door dik en dun steunen, elkaar regelmatig zien, er zijn voor elkaar enzo. Dat zou iedereen moeten hebben. Een beste vriend of vriendin, dat heeft ook iedereen nodig. Als ik kijk naar mijn eigen leven dan vraag ik mij af: wie zijn mijn vrienden? Heb ik wel een beste vriendin? Mijn partner is letterlijk mijn beste vriend, maar het zou wel leuk zijn om gewoon eens naar iemand anders te kunnen keren. Of eens iets gaan drinken en gewoon girlstuff doen. Het ontbreken van zo iemand wordt de laatste tijd meer en meer duidelijk. Als je een kind verwacht moet je namelijk op zoek gaan naar een meter en peter. Een beste vriend of vriendin zou daar perfect voor zijn, maar dat heb ik dus niet. Of eens je de stap zet om te trouwen, wie wordt mijn getuige? Ik heb er echt geen idee van. De enige keuze die dan nog over blijft is familie. Niet dat dit automatisch een slechte keuze is, verrevan, maar ik had het graag anders gezien. Niet alleen voor het welzijn van mijn toekomstig kind, maar gewoon voor mij. Ik wil iemand hebben om op terug te vallen, zeker nu mijn kleine afstammeling op komst is, ik zal het nodig hebben.

Misschien moet ik beginnen zoals Paris Hilton en er een reality reeks van maken: My new bff! Misschien lost dat dan ook de financiële problemen op. Ach, blijven dromen zeker..

Gipsy's

Waarom maken ze altijd zo'n spel rond zigeuners? Die mensen hebben meer vrijheid, vrijheid waar wij alleen maar van kunnen dromen! Leven met wat ze hebben en meer niet. Genieten van de natuur, genieten van elkaar en vooral, leven met elkaar. Niet zoals wij, die amper onze naaste gebuur kennen! Ik snap niet waarom iedereen er tegen is, waarom ze altijd weggejaagd worden. Zijn ze dan zo'n grote bedreiging voor ons? Wat voor egotrippers zijn wij wel niet om ons beter te achten dan hen. Terwijl we maar al te goed beseffen dat zij beter zijn dan ons. Zij zijn niet afhankelijk van dure spullen, kunnen leven van de natuur en genieten volgens mij veel meer van het leven. Want wat houdt het leven voor ons in? We werken ons allemaal letterlijk dood, en waarom? Om ons zuurverdiende geld weg te geven aan eten dat veel te duur is voor wat het maar is, of aan rekeningen voor producten die de mens gerust gratis zou kunnen verdelen. Maar dit moet men uiteraard willen hé. Electriciteit kan gratis, maar waarom zouden ze dat doen? Wat winnen zij er dan bij? Juist ja, niets. Dus laat de bevolking maar in het ongewisse en reken goed door!

Goh wat ben ik het leven hier beu. Niemand is eerlijk, iedereen is egoïstisch en diegenen aan de macht houden ons dom en spelen met onze voeten. Spijtig genoeg wordt er niets aan gedaan... Iedereen gaat ervan uit dat de bevolking geen macht heeft, terwijl het net het tegenovergestelde is. Al die politiekers, die hebben geen macht! Moeten die normaal niet door en voor het volk zijn? Dacht het wel, maar iedereen is dat vergeten. Wij hebben de macht mensen, wij kunnen het veranderen, maar we moeten willen. En ja, dat wil inderdaad zeggen dat je je luie krent van voor de tv moet sleuren en effectief actie ondernemen. En kom niet af met "het zal toch nooit veranderen, ik alleen kan niets doen". Nee, alleen kan je niets doen, maar als iedereen zo denkt gaat er inderdaad nooit iets veranderen nee. Strength in numbers people, laat jullie toch niet doen! Stomme politiekers met drie functies krijgen drie weddes, en wat krijgen wij? Een miserabel loontje waarvan de helft van de bevolking (als het al niet meer is) niet mee toekomt. En wat wordt er aan gedaan? Niet veel. Oplossingen worden bedacht, maar wat er in feite moet gebeuren is de oorzaak aanpakken, niet de gevolgen. Vergelijk het met dokters, ben je ziek, dan schrijven ze naar hartelust medicijnen voor. Maar kijk toch eens naar de oorzaak, doe daar iets aan! Waarom zijn ze ziek geworden?

De olieramp is nog zo'n klucht. Wanneer gaan ze inzien dat het allemaal maar een spel is voor 'de machtigsten der aarde'. Denk je nu echt dat ze er een moer om geven dat de stranden en oceanen e.d. aangetast worden? Nee, het enige wat hen kan schelen is de olie terug winnen en dus zoveel mogelijk geld verdienen. Ik weet niet, maar ik heb ondertussen de gemeenschappelijke factor al door hoor. Maar ook daar gaat iedereen er weer van uit dat we niet zonder kunnen. Terwijl we maar al te goed zonder zouden kunnen, het enige wat wij dan moeten doen is inboeten qua luxe. Wat mij betreft zou ik dat maar al te graag doen. Terug naar de tijd voor het geld, toen je moest rekenen op elkaar om te overleven, ipv op chemische bereide producten. Hebben jullie ooit als eens goed gekeken naar de ingrediënten van sommige producten? Cosmetica zit vol met kankerverwekkende producten en wij smeren ze maar al te graag op ons gezicht en lichaam. En waarom? Om er 'goed' uit te zien? Waarom kunnen we elkaar niet aanvaarden zoals we zijn? Waarom kunnen we niet aanvaarden dat ouder worden gepaard gaat met rimpels e.d. Nee, allemaal beginnen we als zotten te smeren tot we er uiteindelijk uitzien als uitgedroogde pruimen.

Ach, de wereld is om zeep. Zolang geld blijft regeren zal het niet goedkomen. Je moet de (echte) geschiedenislijn maar eens bekijken. Telkens er geld aan te pas kwam gingen alles downhill. En toch leert men niet uit de fouten. Nee, men denkt altijd dat men het beter kan. Again, wat een groot gedacht hebben we van onszelf.

In sickness and in health

Mijn zoetje is ziekjes!! Hoewel ik nu wel kan spreken van ziek. Zijn pijngrens is namelijk hoog en als hij dus zit te kermen van de pijn dan is het erg, heel erg. En dat bleek ook zo na een hele dag op de spoed te hebben gezeten en allerlei testen te hebben gedaan. Resultaat: maagbreuk! Ja, het klinkt even erg als het aanvoelt. Het is nooit leuk om geliefden pijn te zien lijden, maar om mijn ventje daar op de spoed te zien liggen, dat brak gewoon mijn hart. Net als hem heb ik gisteren amper gegeten, hij kreeg er geen en ik wou niet van zijn zijde wijken. Een youghurt opeten bleek een hele opgave! Uiteindelijk moest hij dus een nacht ter observatie blijven. 's Morgens vroeg stond ik uiteraard weer paraat naast zijn bed.

Toen eindelijk de dokter kwam moest ik uiteraard naar buiten. Mijn oortjes waren metteen gespitst toen ik 'morgen' hoorde. Ze zouden hem dus nog een nacht houden... Weer een nacht zonder hem slapen, dat hebben we namelijk nog nooit gedaan. Het was voor beiden wennen, maar voor hem meer, zo zonder waterbed. Vandaag valt het afscheid beter mee, ik heb hem namelijk zijn laptop gebracht en dus is hij online!! Zo valt het afscheid minder zwaar aangezien ik hem nog constant hoor. Hoor mij hier bezig, ik ben echt erger dan een verliefde puber. Oh well, ze noemen het ware liefde voor iets zeker!

Morgen kan ik terug in zijn armen in slaap vallen, jej!!

Change is everything (?)

Ik heb het gevoel alsof alles in mijn leven veranderd, alles in één keer. De familie is gesplitst, niets zal nog hetzelfde zijn. Gedaan met af en toe bij de mama binnen springen wanneer het even niet meer gaat. Nee, vanaf nu mogen we daarvoor meer dan een uur in de auto zitten. Once again gaat liefde boven familie en vrienden. She didn't even say goodbye. Gisterenavond zouden ze vertrekken om te gaan samenwonen met de nieuwe vriend van mijn moeder. Ons klein broertje en den hond zullen we lang niet zoveel meer zien. En eerlijk gezegd heb ik niet veel goesting om mijn ma te gaan bezoeken in het huis van een vreemde. I want to come home to my mum, but I can't. Het oude huis gaat ze nog een jaar huren, als back-up plan. Al twijfel ik er sterk aan dat ze dat ook effectief gaat doen. Voor men het weet zal er een dag zijn dat ze het geldverspilling vindt en dan hebben we (weer) geen thuis meer. Ik snap het niet...

Mama was alles wat we nog hadden en nu zijn we haar zelf aan het verliezen. Hoe erg is het van mij om te hopen dat de relatie faalt? Hoe egoïstisch is dat? Ik denk niet dat ze beseft wat de gevolgen gaan zijn van haar daden. Ze moet niet gaan verwachten van nog veel over ons leven te weten, alles gaat veranderen, alles. En ik wil het niet. Ik wou er gisterenavond passeren, maar bij het binnenrijden van de straat zag ik dat ze de auto's aan het inladen waren. "Stop, stop, stop" was alles dat ik nog kon zeggen. Hij moest en zou achteruit rijden, ik wou ze niet zien.

Ons kleintje

Gisteren was het onze eerste afspraak bij de gynaecoloog. Ik was letterlijk op van de zenuwen. Ergens zat ik nog altijd met schrik dat het enige wat we op de echo zouden zien dat het cystes zouden zijn. Dat zou ik echt niet aangekunt hebben. Maar dat was dus niet het geval! Na even gerekend te hebben zouden we volgens de gynaecoloog toch al iets moeten kunnen zien op de echo. Eens ik daar weer in die benarde situatie lag kwam onze boon te voorschijn. Letterlijk dan, want groter dan een boon is het niet. "Het begin van het begin" zoals de dok het omschreef. Het kleine boontje op dat scherm zien en de man van je leven langs je zijde, het leven kan niet beter zijn voor mij. I think I'm starting to be happy again, really happy.

Already in love with our child!

Good times

The good times are comming! Yes they are! Finally!

Moeder waarom leven wij?

Iedereen kent die bekende vraag wel, maar ik, ik vraag het mij de laatste tijd enorm vaak af. Waarom loop ik hier nog rond op deze idiote wereld? Een wereld waarin papier domineert en een mens niets waard is. Iedereen is egoïstisch, niemand geeft meer om een ander dan om zichzelf. Niemand rijkt nog de hand of knijpt een oogje dicht om iemand eindelijk eens een 'break' te gunnen. NIEMAND! De autoriteiten passen de wet toe als hun 'klak er naar staat', zijn partijdig én zijn omkoopbaar! Alles komt neer op dat stukje papier...geld. Het is triestig, meer heb ik er niet over te zeggen.


I need that break, and I need it really soon! 'Cause I see no point in being here, working my ass off every day to survive, for...nothing. I need that little miracle!

All grown up

Ik vond dat het tijd was om van Strange Little Girl af te stappen. De grote 24 komt eraan dus van 'girl' kunnen we niet echt meer spreken hé. Dus dan maar gekozen voor een iets volwassener versie, namelijk Miss Strange. Klinkt goed vind ik, ik hou het.



Dus welkom in het huis van Miss Strange, hope you enjoy it!

Doel

Deze blog is bedoeld als een soort dagboek van mezelf. Heel weinig mensen lezen dit, bijna niemand heeft de link. Wordt het gelezen, goed; wordt het niet gelezen, ook goed. Het is niet alsof ik alles dat ik hier op zet met als doel heeft om lezers te lokken. Deze blog is voor mezelf en diegenen die willen kunnen meelezen. Kom dus niet klagen als je toevallig op deze link terecht komt en je denkt een verwijzing naar jezelf te vinden. Dat wil hoogstwaarschijnlijk zeggen dat je iets gedaan/gezegd hebt dat me is bijgebleven. Uiteraard kan dit positief of negatief uitdraaien. Maar ga niet van mij verwachten dat ik alles beginnen te censureren of dingen gewoon niet zeg. Dan had ik evengoed geen blog moeten maken.



Misschien moet je iets leren uit mijn blog, misschien zie je nu de dingen eindelijk eens vanuit een ander perspectief. Je moet er alleen maar voor open staan.
Dus ik ga lekker verder met bloggen, de ene keer zal het positief zijn, de andere keer dan weer negatief. You guys can keep on reading, or not. It's up to you. Zolang je maar in het achterhoofd houdt dat ik op dezelfde manier blijf bloggen. Er zijn nog genoeg andere blogs om te volgen, o.a. mijn favoriete links die rechts vermeld staan ->

Verlengde pret

Zijn lange weekends niet gewoon de zaligsten die er zijn? Een extra dag om te doen wat je wilt, voor je terug moet naar het echte leven. Zaterdag was een topdag! Beter zou ik het niet kunnen beschrijven. Mr Oohlala had een leuke ingeving gekregen om elkaar eigenlijk de hele dag op te winden, maar elkaar verplicht om te wachten tot 's avonds om het af te maken. Ik kan het je verzekeren, je slaapt goed! En we maakten het elkaar echt niet gemakkelijk! Zelf tijdens het opruimen en kuisen stopten we niet met teasen. Zondag was een dagje om te bekomen en alles op ons gemak te doen. 's Avonds vroeg een vriendin of we geen zin hadden om de dag erna eens naar de zee te gaan. Aangezien Mr Oohlala die nog enkele keren had vermeld dat hij bos miste in Aalst, of hij hoe nu liever aan de zee zou zitten; dat ik dus niet lang moest twijfelen.

Het is een zalig dagje onder vrienden geworden! Met de veld-bbq in de koffer vertrokken we richting Oostende, de stad waar voor mij en Mr Oohlala alles begon. Het eerste werk was de inkopen doen voor de BBQ zelf, dit dan stockeren bij Mr Oohlala's beste vriend en dan even op de dijk gaan slenteren. Het was zalig weer! Niet te warm en af en toe een zuchtje wind, we konden het niet beter getroffen hebben. Uiteraard hoor je eens je op de dijk bent toch even een terrasje te doen. Het ideale moment om wat roder te worden (waarom kan het nooit direct bruin zijn..). Eenmaal we vergezeld werden door nog een andere vriend konden we op zoek gaan naar een plekje om te BBQ'en. Het is een plekje tussen het groen en de luidruchtige kikkers geworden.



Mr Oohlala stond weer in voor het eten, de rest voor de gezelligheid. Gossip, drank, lekker eten, schone jongen, wat kan je nog meer wensen?! Van mij mogen er meer van die weekends komen! Ik heb me kostelijk geamuseerd!

All the small things

De goede dingen in het leven zitten vaak verscholen in kleine dingen. Mensen zijn tegenwoordig zo gehaast en leiden zo'n druk leven, dat ze geen tijd meer hebben voor de kleine dingen. Zaterdag hebben ik en mijn zoetje besloten om van mijn moeder te voet naar huis te gaan. Dit is ongeveer een wandeling van een uur, langs de Dender. Normaal gezien zou ik er met grote tegenzin aan beginnen, maar deze keer hadden we er beiden zin in. Na eerst even bij de Delhaize gestopt te zijn om wat eten en drank mee te nemen konden we op pad gaan. Met mijn ex zou dit een helse wandeling geweest zijn denk ik, terwijl ik gerust nog een uur had willen wandelen. Mijn ventje toonde mij hoe je kan weten waar het noorden is aan de hand van een schoorsteen van een oude fabriek, of zelf via bomen. Mijn ventje heeft survivor skills en dat maakt hem nog zo aantrekkelijk! Als ik ooit moet overleven in de rimboe, dan hoop ik dat hij naast mij staat. Zelf heb ik me bezig gehouden met het maken van een boeketje bloemen, iets wat ik eigenlijk al van kleins af doe. Het resultaat mag er weer best zijn.

Zondag was het moederdag en aangezien ik vorig jaar geen cadeau had kunnen kopen, kocht ik er dit jaar wel één. Een mooie rechte lange ronde vaas met een rode roos en nog een andere rode bloem is, versierd met wat groen. Ik vond het perfect voor mijn moeder! Het liefst had ik zelf iets gemaakt van bloemstukje ofzo, maar door tijdnood heb ik maar de 'makkelijkste' oplossing gekozen. En het resultaat mag er zijn, mijn mama was er enorm content mee. Het zien van de blik in haar ogen is al genoeg om te weten dat je 'the right thing' gedaan hebt. Het was het enige cadeau die ze van haar kinderen gekregen had (dat van Lee Roy telt niet, dat is een opdracht voor school). Weer een goed punt gescoord dus! Nu mijn zus en mijn moeder amper nog tegen elkaar spreken is het maar normaal dat ze niet veel cadeaus zou krijgen. Al een geluk dat ik er nog ben hé! Wat zou de wereld toch somber zijn zonder mij..

Series of unfortunate events

In mijn vorige blog had ik het nog over mijn onbekende overburen. Wel, sinds dit weekend zijn ze niet meer zo anoniem voor ons. Onze allerliefste pimp (ja, ik hou voor het gemak die bijnaam) heeft namelijk tijdens het parkeren de auto voor hem en de auto achter hem een paar kusjes gegeven. En inderdaad, één van die auto's was uiteraard de onze! Zoals gewoonlijk stond ik aan het raam toen ik zijn moteur weer hoorde tekeer gaan en ik zag dus alles gebeuren. Meneer liep rustig naar binnen en liet zijn autoradio zelf luid spelen. De buren kwamen buiten staan om de schade op te meten en dus besloot ik me erbij te voegen. Daar ben ik dus ook tot de ontdekking gekomen dat we nieuwe buren hebben! Ze wonen er al van februari en het was me zelf nog niet opgevallen. Aangezien de schade bij hen wel wat groter was werd de politie erbij gehaald. Zelf gingen wij geen klacht neer leggen, voor die paar krasjes op een oude auto, daar gaan we niet van sterven. Het feit dat onze papieren voor de verzekering nog niet volledig in orde waren was ook een beslissende factor.

Na lang wachten (om tien uur 's avonds lijkt alles lang) kwam de pimp terug naar buiten om een kaartje onder de ruitenwisser te steken. Hij had waarschijnlijk gehoopt om alles onderling te kunnen regelen, maar de politie was natuurlijk al op komst. Bij het opnemen van mijn verklaring vroegen ze dus ook achter de papieren van de wagen. "shiiit" was uiteraard het eerste wat in me op kwam. Het zit namelijk zo (ik ga een lang verhaal proberen kort te maken): we hebben onze vorige auto verkocht en met dat geld een tweedehands gekocht. Het probleem was enkel dat deze niet voor verkoop gekeurd was. Maar de verkoper van dienst had gezegd dat hij er in diezelfde week nog mee naar de schouwing zou gaan. Weken later heeft hij dit dus nog altijd niet gedaan. En ja, wij reden met die auto... (als Belg dit doen is blijkbaar schandalig..)

Bij gebrek aan deftige papieren en een voor hen acceptabele uitleg, besloten ze dan maar om ons een wielklem cadeau te doen. Volgens hen moesten we gewoon naar de bank gaan en de verzekering van onze oude auto laten overzetten op de nieuwe. Zelf waren we van mening dat dit niet zou gaan zonder het keuringsbewijs, maarjah, de politie weet het altijd beter. Dus wij de volgende dag naar de bank om bevestigd te krijgen wat wij dus al lang dachten. Maar nu zaten we dus met het probleem dat de wagen naar de keuring moet gaan, maar de wagen mag wel niet de baan op... Wat dus wil zeggen dat er een garagist zal moeten bij komen om alles voor ons te regelen.

's Avonds hadden we dan weer een afspraak bij de politie om bewijs van verzekering te laten zien. Maar aangezien dit niet kan moest er dus naar een andere oplossing gezocht worden. Bij de bank hadden ze naar de politie gebeld om het uit te leggen en da agent aan de telefoon boodt ons een mogelijk oplossing. Hij dacht er aan om desnoods te vragen of ze die klem er niet tijdelijk af konden halen, tot hij zou gekeurd zijn, om ze er dan weer op te zetten tot de papieren in orde zijn. Maar de flik was volgens mij in zijn rapen geschoten omdat hij zijn gelijk niet gehaald had en begon dus aan het spelletje 'good cop, bad cop'. Maar dan zonder de 'good cop'. Voor hem was het duidelijk, de wagen moest getakeld worden, van daaruit moet hij op de één of andere manier gekeurd worden, dan de papieren in orde en dan zou hij weer vrijgegeven worden. Ons kookpunt was inmiddels bereikt. Hij was er zo op aan het hameren dat hij niet zomaar even zijn kepie aan de haak kon hangen.
"Nee, jullie hangen de kepie alleen maar aan de haak als het jullie uit komt! *wijzend naar collega* heb hem wel zien wildplassen hoor! Een burger krijgt daar een boete van 150 of 250 euro van, maar bij de politie mag dat natuurlijk allemaal, de kepie hangt toch aan de haak".

Na deze wijze woorden zijn we letterlijk het politiekantoor uitgelopen (met alle aanwezige agenten die ons gezien hadden) om dan met slaande deuren en piepende banden (ok, de banden piepten niet echt) te vertrekken.

Thuis hadden we zelf de kans nog niet gekregen om ons deftig te parkeren of de combi reed de straat al in. Blijkbaar zat de schrik dat we de auto zouden 'verstoppen' er goed in. Hoe we dat moesten doen met een klem er op mogen ze ons wel eens gaan vertellen (jaja, I know, band verwisselen).
"Mogen we de sleutels van de wagen."
Zelfde toon als de agent in kwestie: "Die liggen boven".
Oh crap... "zoet, hebt gij u sleutels mee?" "Nee, gij?" "Nee..." En daar stonden we dan, om elf uur 's avonds voor een gesloten deur en de hete adem van twee flikken in onze nek. Zowel links als rechts was er natuurlijk niemand thuis. Twee huizen verder brandde er wel nog licht en we hadden geluk, er zou een mogelijkheid zijn om van bij hen tot in onze tuin te geraken. Een vijftal minuten later stond mijn ventje alweer aan de deur met de sleutel van de auto en een paar krassen erbij.

Niet veel later was onze auto weg en bleven wij mooi achter met al onze vragen en zorgen. Al een geluk dat de politie ieders vriend is!

Spying on the neighours

Vroeger kende iedereen idereen. Woonde je in een straat met rijhuisjes dan wist iedereen zo goed als alles van iedereen. In de zomer komen de stoelen buiten en worden de roddels opgedreven, kinderen spelen op straat, the good life eigenlijk. Tegenwoordig kent men zelf zijn naaste gebuur niet. Hoewel we allemaal curieus zijn en aan het raam staan bij het minste lawaai (ik toch), weten we niets van onze buren. Zelf zijn wij gezegend met een kreng van een buurvrouw aan de linkse kant (of rechts als je buiten staat) en een jong koppel waar we helemaal geen last van hebben aan de andere kant. Buurvrouwtje links, die ik voor alle gemakken 'Kreng' ga noemen is het soort buurvrouw dat je alleen maar in films tegen komt. Zo iemand die klaagt van klimop die op haar 'domein' komt. Een normale mens zou rap even zelf de snoeischaar pakken, maar niet Kreng hoor! Nee, zij belt liever heel vroeg aan de deur om te komen zagen. Ze haalt er zelf de wijkagent bij, waar ik overigens veel 'compassie' mee heb. Gelukkig is die vete al even opgelost (alles is genoeid, that is), nu alleen wachten tot volgende zomer want dan staat ze er gegarandeerd weer...

Overburen, daar wil ik het even over hebben. Voor ons zijn er appartementen, ik gok een viertal. De rolluiken op de beneden verdieping gaan nooit open. We wonen hier al een jaar maar ik heb ze nog nooit open gezien. Op de eerste verdieping wonen er nu mensen van de generatie van mijn moeder, misschien iets ouder. En helemaal bovenaan ook een jong koppel. Maar van de bewoners van het onderste kunnen we alleen maar raden. Af en toe zien we twee tieners, zwarten (geen veroordeling, gewoon feiten), een Koreaanse meid en een oudere Belg (voor zover je zowiets kan zien). Ik heb zo ondertussen mijn eigen theorie over hen. Ik gok dat zij in het beneden appartement wonen, hoewel we ze telkens de trap zien opgaan (het is me nog niet volledig duidelijk). Het meisje is volgens mij de voornaamste bron van inkomsten, ik denk namelijk dat ze een hoer is. Letterlijk dan. Al een aantal keer komt ze laat thuis en telkens met weinig kleren aan en torenhoge naaldhakken. Onlangs kwam ze thuis met een taxi en cash betalen was duidelijk geen probleem. Once again had ze een glinsterend zwart minirokje aan (bukken deed ze best niet) en uiteraard de naaldhakken.

De man die er meestal bij is, is maar een ruig type. Ongeschoren en waarschijnlijk niet zo'n fan van persoonlijke hygiëne, ondanks zijn langere haar. Ik gok dat hij de 'pimp' is, ofwel gewoon haar vriendje maar dat komt dan op hetzelfde neer. Hij is grote fan van drinken en rijden en kan flesjes Jupiler open doen met zijn tanden! Het kinderzitje in zijn auto baart me dan weer grote zorgen... zeker aangezien zijn pint op een paar minuten op is en hij altijd reserve zitten heeft (combinatie flesjes en blikjes. En ze zijn fan van joints! Daar heb ik dan weer niets op tegen, integedeel, het kan nog van pas komen. En nog een pluspunt (als je het zo kan bekijken), één van de tieners (de zwarten dus) ken ik. Ik heb ooit, in een ver verleden, iets gehad met een vriend van hen (inderdaad ook een zwarte). Als ik mij niet vergis heette hij Patrick. Benieuwd of hij mij nog zou herkennen.

Het intrigeert mij allemaal een beetje, ik volg het zeker verder op! To be continued dus...

I do...I mean: She does

Mijn zus gaat trouwen! Ergens had ik wel een vermoeden dat ze ooit gingen trouwen, ook al beweren ze altijd van niet, maar eigenlijk had ik niet verwacht dat ze voor mij de sprong zou wagen. Maar blijkbaar heeft ze dan toch een ring om de vinger gekregen. Ben ik jaloers? Ja en nee. Ik gun het ze van harte, maar ergens zou ik wel in haar plaats willen zijn.

Nu moet mijn betere wederhelft uiteraard nog wat wachten met zijn eventuele aanzoek, anders zouden ze wel eens durven denken dat we het uit jaloezie doen. En wie ben ik om de spotlight van bij mijn zus weg te houden? Het is eigenlijk maar normaal dat de oudste al eerste trouwt hé. Zou ik getuige zijn? Of 'bruidsmeisje' of gewoon helemaal niets? Als kind denk ik dat we altijd gezegd hebben dat we elkaars bruidsmeisje zouden zijn. Maar hoe vaak komen mensen tegenwoordig hun 'beloftes' na? En zelf al zou ze het overwegen, het is haar dag, zij moet beslissen wie ze erbij wilt hebben of niet. Uiteraard zal ik een beetje op mijn tenen getrapt zijn en het misschien ook laten merken, maar dat zal wel over gaan. Maar langs de andere kant wil ik dan geen getuige ofzo zijn want dan sta je ook deels in de spotlight. Ok, minder als op elke trouw die zich in films afspeelt maar toch.

Wat raar is trouwens: waarom zijn Belgische huwelijken niet wat meer zoals in Amerika? Waarom is bij ons alles zo saai?! Speaking of which: the vows! In het Engels hebben geloften automatisch meer charme vind ik. Zeggen hoe graag je iemand ziet is vaak al moeilijk, maar om dat dan nog in een taal te doen die het eigenlijk nog afschuwelijk doet klinken... Nee, denk dat mijn geloften automatisch in het Engels gezegd gaan worden. En zij die daar een probleem mee hebben moeten maar niet komen! Eigenlijk zou ik blij moeten zijn dat mijn zus mij voor is. Ik kan leren uit haar (eventuele) organisatiefouten. Jaja, de één zijn dood, is nog altijd de ander zijn brood. Ik zal voorbereid zijn eens het aan mij is!

Ben eens benieuwd wanneer ze dan juist gaan trouwen. Mr Oohlala is namelijk van het principe 'wil je trouwen, trouw dan! Maar stel het geen jaren uit'. Dit zal dus willen zeggen dat hij het omgekeerd zal moeten aanpakken dan de meeste mensen. Hij zal alles op voorhand moeten plannen en mij dan ten huwelijk vragen. Of mij op goed geluk eerst ten huwelijk vragen en dan zien hoe rap we alles geregeld kunnen krijgen. Aangezien we beiden niet in een kerk willen trouwen, moeten we daar dan al geen rekening mee houden. De vraag is dan wel: waar mag je nog trouwen? En hoeverre kan je daarin een datum kiezen? Ach, wat zit ik er nu mijn hoofd al over te breken! Het is eerst aan mijn zus, daarna zie ik wel!

Voor mijn trouw staat er in ieder geval al één ding vast: ik trouw met Mr Oohlala! De rest is alleen nog maar bijzaak!

The woman in green

"Je weet niet wat je hebt, tot je het kwijt bent".

Ik denk dat iedereen wel al eens iets of iemand verloren heeft die men als 'vanzelfsprekend' beschouwde. In mijn geval gaat het over kinderen krijgen. Van kleins af aan kijken meisjes er naar uit om ooit met een echte baby in de kinderwagen te lopen, in plaats van die pop. Je staat er eigenlijk nooit bij stil dat er iets zou kunnen gebeuren waardoor kinderen krijgen ineens één van de moeilijkste taken ooit wordt. Tot je dan zoals in mijn geval maar niet van die buikpijn en de stekende pijn af geraakt. Als dan het verdict "cycstes op de eierstokken" valt dan is het alsof stukje bij beetje je wereld in elkaar stort. Uiteraard zijn cystes nog geen reden om te beginnen doemdenken, maar er geen rekening mee houden kan later nog moeilijker worden.

Na twee maand pillen slikken en drie consultaties verder wordt dan beslist om een kijkoperatie te doen. Als er iets is waar ik geen fan van ben dan zijn het wel ziekenhuizen. Ok, de geur valt nog mee, maar de geluiden...bbrrrrr! Overal zie je mensen met tekenen van totale wanhoop in hun ogen of mensen die zich voorbereiden op het afscheid van een dierbare. Naar een ziekenhuis gaan is altijd een beetje sterven.

Ik dacht net het lichtje aan de einde van de tunnel gezien te hebben, maar daar was het duidelijk nog te vroeg voor. Het zou blijkbaar een ramp geweest zijn moest alles voor één keer eens goed komen met ons. En om het nog erger te maken blijkt dat de hospitalisatieverzekering op het werk niet in orde is. Nu zal ik er alles aan moeten doen om geen overnachting aan mijn been te hebben want die kosten kan ik echt niet alleen dragen. Al een geluk dat ik op vijf minuten van het ziekenhuis woon, just in case something goes wrong. Uiteraard zit er nu niet veel meer dan de datum van de operatie en alle mogelijke negatieve gevolgen in mijn gedachten. Voor ze gaan opereren gaan ik er hen toch even op wijzen dat ze ervoor moeten zorgen dat ze geen instrumenten achter laten. Ja, lach maar niet, mijn collega heeft het meegemaakt! Met als gevolg dat ze op een luchthaven er net iets langer over doet dan een normaal iemand om de security te passeren.

Ondanks alle miserie ben ik blij dat ik het niet alleen moet doorstaan. Zonder mijn betere wederhelft zou ik er een pak slechter aan toe zijn. Maandag is het zover, laat allemaal een kaarsje branden, of wat jullie ook doen voor goed geluk want ik zal het nodig hebben!

Inspiration

is lost...



Hang in there :-p I'll be back

Love of power

Waarom zijn mensen zo verzot op macht? Waarom moeten wij het altijd beter hebben dan de persoon naast ons? Maakt dat een beter mens van ons? Neen, in tegendeel zelf zou ik zeggen. Op de werkvloer zie je tal van mensen die grijpen naar macht van zodra ze een plaatsje ruiken. Wij staan met het werk op het punt om van gebouw te veranderen, maandag zitten we rechtover Brussel Zuid. Heel de firma, die tot nu toe verdeeld zat in verschillende gebouwen, komt samen. Bij de grote baas is er binnenkort een opening en hij heeft zijn zinnen gezet op mijn collega. Dat zou willen zeggen dat ik dan het werk dat we nu met twee doen, alleen mag gaan doen. Niet alleen het werk, maar ook de verantwoordelijkheid komt allemaal bij mij terecht en dat wil ik niet. Ik wil niet alles op mij moeten nemen. Ik wil geen hotels boeken omdat er iemand een cursus in het buitenland wil volgen; ik wil geen vergaderingen bijwonen om er uiteindelijk voor spek en bonen bij te zitten; ik wil het aanspreekpunt voor iedereen niet worden. Ik wil gewoon gerust gelaten worden zodat ik op mijn eigen tempo en eisen mijn werk kan doen.

Maar neen, die mannen hebben een bepaalde functie en dus ook een bepaalde macht en ze doen er mee wat ze willen. Ze stelen personeel van afdelingen waar ze willen en maken beslissingen voor u. Of je het nu leuk vindt of niet, buigen zal je. En het erge is dat ook iedereen buigt! De samenleving is zo hard om zeep dat meer dan de helft dingen tegen hun zin doen omdat ze anders zonder inkomen zitten. Wat is de volgende stap? Mensen samenstellen uit ledematen en organen van anderen? Kwestie van dé perfecte medewerker te hebben. Eentje die niet ziek wordt, die geen vrijaf moet nemen om bij de kinderen te zijn en wat weet ik nog allemaal. Iemand die enkel leeft om te werken. Één ding is zeker, als het ooit zover komt dat ik tegen mijn goesting ergens moet gaan werken, dan zet ik mij aan die bureau met mijn armen gekruist! Ik wil geen marionet van de 'rijke' man zijn, ik wil mezelf zijn! En dingen doen die ik graag doe! Waren er maar meer mensen zoals mij, dan deden misschien meer mensen de job die ze graag doen.

Ik kan er niet aan doen, maar zo'n verhalen maken mij gewoon kwaad! De gewone man in de straat is niets waard, je bent een nummer. Het enige waar je goed voor bent is het betalen van nutteloze belastingen e.d. Wegenbelasting, dat is pas een lachertje. Betalen voor de putten in de weg? Want laat ons eerlijk zijn, hoeveel geld gaat er daarvan ook effectief naar de wegen? Juist ja! Of die fijne regel 'iedereen moet zijn stoep sneeuwvrij houden'. Stel dat er iemand zijn poot breekt voor jouw deur, dan ben jij verantwoordelijk. Maar wat als iemand een ongeluk heeft op de onbestrooide wegen? Wie is er dan aansprakelijk? Juist ja, niemand! Enkel je eigen portemonnee. En het erge is dat het allemaal gewoon kan. Wetten worden veranderd als het hen uit komt; statements worden verdraaid; foto's worden bewerkt en leugens worden verspreid. De helft van wat in het nieuws komt is waarschijnlijk niet eens waarheidsgetrouw!

Onlangs de film Avatar gezien en het maakte mij kwaad. Weer eens een perfect voorbeeld van hoe superieur de mens denkt dat hij is. De mens heeft grond nodig, wel dan zal de mens alles en iedereen verdrijven om toch maar aan dat stukje grond te geraken. Dat er daarvoor hele stammen verdwijnen is bijkomstig. Wij moeten en zullen laten blijken dat wij het betere ras zijn. Wij, de enige diersoort die zijn eigen soort vermoord om er zelf beter van te worden (of soms gewoon voor de fun). Ik noemt dat niet superieur hoor, helemaal niet. Moest ik kunnen dan zocht ik ergens een groot stuk land waar er niemand baas was, waar geld niet bestond en waar iedereen kon samenleven. Terug naar de roots zeg maar want de maatschappij zoals die nu is...mja, je mag hem hebben.

Leven zoals de Amish, dat is volgens mij de toekomst. Terug naar paard en kar want de olie is toch bijna op en in de huidige maatschappij kunnen we niet zonder olie. Maar tegen dat de mensen dat doorhebben is het alweer te laat. Nu komen ze af met al die groene energie en zuinige oplossingen en wat weet ik nog allemaal. Maar de mensen lijken te vergeten dat er ook olie nodig is om die dingen te maken. Groenere auto's...sure, maar waarvan worden banden gemaakt? Juist ja, zelf voor je fiets heeft men olie nodig! Alle machines werken op olie, er is geen terugkeer mogelijk. Het nieuwe dat ze gevonden hebben is om over te schakelen op gas. Strak plan, maar waarop gaan we overstappen als het gas ook op geraakt? Vicieuze cirkel mensen, daar zitten wij nu in. En zolang we gewoon op ons gat zitten wachten gaat het blijven slecht gaan in de wereld. Maar niemand heeft natuurlijk nog zin om verantwoordelijkheden te pakken. Laat ze maar allemaal voor ons regelen, als het dan fout gaat komen ze niet op onze deur kloppen. Fout instelling...

Ik zou hier nog uren kunnen doorgaan om iedereen mijn standpunt te laten blijken, maar eigenlijk is het de moeite niet. Iedereen met een beetje gezond verstand en een 'open mind' weet toch dat we verkeerd bezig zijn? Hoe kan het ook anders dan dat verkrachters en moordenaars vrij rondlopen, maar dat iemand die een brood steelt, dat die wel in de gevangenis zit. Soit, denk voor uzelf, ga op onderzoek uit, luister naar de mensen en maak er jouw gedacht van. Ik weet in ieder geval al wat het mijne is.

You may think you're free, but that's just an illusion