Ik denk dat iedereen wel al eens iets of iemand verloren heeft die men als 'vanzelfsprekend' beschouwde. In mijn geval gaat het over kinderen krijgen. Van kleins af aan kijken meisjes er naar uit om ooit met een echte baby in de kinderwagen te lopen, in plaats van die pop. Je staat er eigenlijk nooit bij stil dat er iets zou kunnen gebeuren waardoor kinderen krijgen ineens één van de moeilijkste taken ooit wordt. Tot je dan zoals in mijn geval maar niet van die buikpijn en de stekende pijn af geraakt. Als dan het verdict "cycstes op de eierstokken" valt dan is het alsof stukje bij beetje je wereld in elkaar stort. Uiteraard zijn cystes nog geen reden om te beginnen doemdenken, maar er geen rekening mee houden kan later nog moeilijker worden.
Na twee maand pillen slikken en drie consultaties verder wordt dan beslist om een kijkoperatie te doen. Als er iets is waar ik geen fan van ben dan zijn het wel ziekenhuizen. Ok, de geur valt nog mee, maar de geluiden...bbrrrrr! Overal zie je mensen met tekenen van totale wanhoop in hun ogen of mensen die zich voorbereiden op het afscheid van een dierbare. Naar een ziekenhuis gaan is altijd een beetje sterven. Ik dacht net het lichtje aan de einde van de tunnel gezien te hebben, maar daar was het duidelijk nog te vroeg voor. Het zou blijkbaar een ramp geweest zijn moest alles voor één keer eens goed komen met ons. En om het nog erger te maken blijkt dat de hospitalisatieverzekering op het werk niet in orde is. Nu zal ik er alles aan moeten doen om geen overnachting aan mijn been te hebben want die kosten kan ik echt niet alleen dragen. Al een geluk dat ik op vijf minuten van het ziekenhuis woon, just in case something goes wrong. Uiteraard zit er nu niet veel meer dan de datum van de operatie en alle mogelijke negatieve gevolgen in mijn gedachten. Voor ze gaan opereren gaan ik er hen toch even op wijzen dat ze ervoor moeten zorgen dat ze geen instrumenten achter laten. Ja, lach maar niet, mijn collega heeft het meegemaakt! Met als gevolg dat ze op een luchthaven er net iets langer over doet dan een normaal iemand om de security te passeren.
Ondanks alle miserie ben ik blij dat ik het niet alleen moet doorstaan. Zonder mijn betere wederhelft zou ik er een pak slechter aan toe zijn. Maandag is het zover, laat allemaal een kaarsje branden, of wat jullie ook doen voor goed geluk want ik zal het nodig hebben!