Spying on the neighours

Vroeger kende iedereen idereen. Woonde je in een straat met rijhuisjes dan wist iedereen zo goed als alles van iedereen. In de zomer komen de stoelen buiten en worden de roddels opgedreven, kinderen spelen op straat, the good life eigenlijk. Tegenwoordig kent men zelf zijn naaste gebuur niet. Hoewel we allemaal curieus zijn en aan het raam staan bij het minste lawaai (ik toch), weten we niets van onze buren. Zelf zijn wij gezegend met een kreng van een buurvrouw aan de linkse kant (of rechts als je buiten staat) en een jong koppel waar we helemaal geen last van hebben aan de andere kant. Buurvrouwtje links, die ik voor alle gemakken 'Kreng' ga noemen is het soort buurvrouw dat je alleen maar in films tegen komt. Zo iemand die klaagt van klimop die op haar 'domein' komt. Een normale mens zou rap even zelf de snoeischaar pakken, maar niet Kreng hoor! Nee, zij belt liever heel vroeg aan de deur om te komen zagen. Ze haalt er zelf de wijkagent bij, waar ik overigens veel 'compassie' mee heb. Gelukkig is die vete al even opgelost (alles is genoeid, that is), nu alleen wachten tot volgende zomer want dan staat ze er gegarandeerd weer...

Overburen, daar wil ik het even over hebben. Voor ons zijn er appartementen, ik gok een viertal. De rolluiken op de beneden verdieping gaan nooit open. We wonen hier al een jaar maar ik heb ze nog nooit open gezien. Op de eerste verdieping wonen er nu mensen van de generatie van mijn moeder, misschien iets ouder. En helemaal bovenaan ook een jong koppel. Maar van de bewoners van het onderste kunnen we alleen maar raden. Af en toe zien we twee tieners, zwarten (geen veroordeling, gewoon feiten), een Koreaanse meid en een oudere Belg (voor zover je zowiets kan zien). Ik heb zo ondertussen mijn eigen theorie over hen. Ik gok dat zij in het beneden appartement wonen, hoewel we ze telkens de trap zien opgaan (het is me nog niet volledig duidelijk). Het meisje is volgens mij de voornaamste bron van inkomsten, ik denk namelijk dat ze een hoer is. Letterlijk dan. Al een aantal keer komt ze laat thuis en telkens met weinig kleren aan en torenhoge naaldhakken. Onlangs kwam ze thuis met een taxi en cash betalen was duidelijk geen probleem. Once again had ze een glinsterend zwart minirokje aan (bukken deed ze best niet) en uiteraard de naaldhakken.

De man die er meestal bij is, is maar een ruig type. Ongeschoren en waarschijnlijk niet zo'n fan van persoonlijke hygiëne, ondanks zijn langere haar. Ik gok dat hij de 'pimp' is, ofwel gewoon haar vriendje maar dat komt dan op hetzelfde neer. Hij is grote fan van drinken en rijden en kan flesjes Jupiler open doen met zijn tanden! Het kinderzitje in zijn auto baart me dan weer grote zorgen... zeker aangezien zijn pint op een paar minuten op is en hij altijd reserve zitten heeft (combinatie flesjes en blikjes. En ze zijn fan van joints! Daar heb ik dan weer niets op tegen, integedeel, het kan nog van pas komen. En nog een pluspunt (als je het zo kan bekijken), één van de tieners (de zwarten dus) ken ik. Ik heb ooit, in een ver verleden, iets gehad met een vriend van hen (inderdaad ook een zwarte). Als ik mij niet vergis heette hij Patrick. Benieuwd of hij mij nog zou herkennen.

Het intrigeert mij allemaal een beetje, ik volg het zeker verder op! To be continued dus...

I do...I mean: She does

Mijn zus gaat trouwen! Ergens had ik wel een vermoeden dat ze ooit gingen trouwen, ook al beweren ze altijd van niet, maar eigenlijk had ik niet verwacht dat ze voor mij de sprong zou wagen. Maar blijkbaar heeft ze dan toch een ring om de vinger gekregen. Ben ik jaloers? Ja en nee. Ik gun het ze van harte, maar ergens zou ik wel in haar plaats willen zijn.

Nu moet mijn betere wederhelft uiteraard nog wat wachten met zijn eventuele aanzoek, anders zouden ze wel eens durven denken dat we het uit jaloezie doen. En wie ben ik om de spotlight van bij mijn zus weg te houden? Het is eigenlijk maar normaal dat de oudste al eerste trouwt hé. Zou ik getuige zijn? Of 'bruidsmeisje' of gewoon helemaal niets? Als kind denk ik dat we altijd gezegd hebben dat we elkaars bruidsmeisje zouden zijn. Maar hoe vaak komen mensen tegenwoordig hun 'beloftes' na? En zelf al zou ze het overwegen, het is haar dag, zij moet beslissen wie ze erbij wilt hebben of niet. Uiteraard zal ik een beetje op mijn tenen getrapt zijn en het misschien ook laten merken, maar dat zal wel over gaan. Maar langs de andere kant wil ik dan geen getuige ofzo zijn want dan sta je ook deels in de spotlight. Ok, minder als op elke trouw die zich in films afspeelt maar toch.

Wat raar is trouwens: waarom zijn Belgische huwelijken niet wat meer zoals in Amerika? Waarom is bij ons alles zo saai?! Speaking of which: the vows! In het Engels hebben geloften automatisch meer charme vind ik. Zeggen hoe graag je iemand ziet is vaak al moeilijk, maar om dat dan nog in een taal te doen die het eigenlijk nog afschuwelijk doet klinken... Nee, denk dat mijn geloften automatisch in het Engels gezegd gaan worden. En zij die daar een probleem mee hebben moeten maar niet komen! Eigenlijk zou ik blij moeten zijn dat mijn zus mij voor is. Ik kan leren uit haar (eventuele) organisatiefouten. Jaja, de één zijn dood, is nog altijd de ander zijn brood. Ik zal voorbereid zijn eens het aan mij is!

Ben eens benieuwd wanneer ze dan juist gaan trouwen. Mr Oohlala is namelijk van het principe 'wil je trouwen, trouw dan! Maar stel het geen jaren uit'. Dit zal dus willen zeggen dat hij het omgekeerd zal moeten aanpakken dan de meeste mensen. Hij zal alles op voorhand moeten plannen en mij dan ten huwelijk vragen. Of mij op goed geluk eerst ten huwelijk vragen en dan zien hoe rap we alles geregeld kunnen krijgen. Aangezien we beiden niet in een kerk willen trouwen, moeten we daar dan al geen rekening mee houden. De vraag is dan wel: waar mag je nog trouwen? En hoeverre kan je daarin een datum kiezen? Ach, wat zit ik er nu mijn hoofd al over te breken! Het is eerst aan mijn zus, daarna zie ik wel!

Voor mijn trouw staat er in ieder geval al één ding vast: ik trouw met Mr Oohlala! De rest is alleen nog maar bijzaak!