Na lang wachten (om tien uur 's avonds lijkt alles lang) kwam de pimp terug naar buiten om een kaartje onder de ruitenwisser te steken. Hij had waarschijnlijk gehoopt om alles onderling te kunnen regelen, maar de politie was natuurlijk al op komst. Bij het opnemen van mijn verklaring vroegen ze dus ook achter de papieren van de wagen. "shiiit" was uiteraard het eerste wat in me op kwam. Het zit namelijk zo (ik ga een lang verhaal proberen kort te maken): we hebben onze vorige auto verkocht en met dat geld een tweedehands gekocht. Het probleem was enkel dat deze niet voor verkoop gekeurd was. Maar de verkoper van dienst had gezegd dat hij er in diezelfde week nog mee naar de schouwing zou gaan. Weken later heeft hij dit dus nog altijd niet gedaan. En ja, wij reden met die auto... (als Belg dit doen is blijkbaar schandalig..)
Bij gebrek aan deftige papieren en een voor hen acceptabele uitleg, besloten ze dan maar om ons een wielklem cadeau te doen. Volgens hen moesten we gewoon naar de bank gaan en de verzekering van onze oude auto laten overzetten op de nieuwe. Zelf waren we van mening dat dit niet zou gaan zonder het keuringsbewijs, maarjah, de politie weet het altijd beter. Dus wij de volgende dag naar de bank om bevestigd te krijgen wat wij dus al lang dachten. Maar nu zaten we dus met het probleem dat de wagen naar de keuring moet gaan, maar de wagen mag wel niet de baan op... Wat dus wil zeggen dat er een garagist zal moeten bij komen om alles voor ons te regelen. 's Avonds hadden we dan weer een afspraak bij de politie om bewijs van verzekering te laten zien. Maar aangezien dit niet kan moest er dus naar een andere oplossing gezocht worden. Bij de bank hadden ze naar de politie gebeld om het uit te leggen en da agent aan de telefoon boodt ons een mogelijk oplossing. Hij dacht er aan om desnoods te vragen of ze die klem er niet tijdelijk af konden halen, tot hij zou gekeurd zijn, om ze er dan weer op te zetten tot de papieren in orde zijn. Maar de flik was volgens mij in zijn rapen geschoten omdat hij zijn gelijk niet gehaald had en begon dus aan het spelletje 'good cop, bad cop'. Maar dan zonder de 'good cop'. Voor hem was het duidelijk, de wagen moest getakeld worden, van daaruit moet hij op de één of andere manier gekeurd worden, dan de papieren in orde en dan zou hij weer vrijgegeven worden. Ons kookpunt was inmiddels bereikt. Hij was er zo op aan het hameren dat hij niet zomaar even zijn kepie aan de haak kon hangen.
"Nee, jullie hangen de kepie alleen maar aan de haak als het jullie uit komt! *wijzend naar collega* heb hem wel zien wildplassen hoor! Een burger krijgt daar een boete van 150 of 250 euro van, maar bij de politie mag dat natuurlijk allemaal, de kepie hangt toch aan de haak".
Na deze wijze woorden zijn we letterlijk het politiekantoor uitgelopen (met alle aanwezige agenten die ons gezien hadden) om dan met slaande deuren en piepende banden (ok, de banden piepten niet echt) te vertrekken.
Thuis hadden we zelf de kans nog niet gekregen om ons deftig te parkeren of de combi reed de straat al in. Blijkbaar zat de schrik dat we de auto zouden 'verstoppen' er goed in. Hoe we dat moesten doen met een klem er op mogen ze ons wel eens gaan vertellen (jaja, I know, band verwisselen).
"Mogen we de sleutels van de wagen."
Zelfde toon als de agent in kwestie: "Die liggen boven".
Oh crap... "zoet, hebt gij u sleutels mee?" "Nee, gij?" "Nee..." En daar stonden we dan, om elf uur 's avonds voor een gesloten deur en de hete adem van twee flikken in onze nek. Zowel links als rechts was er natuurlijk niemand thuis. Twee huizen verder brandde er wel nog licht en we hadden geluk, er zou een mogelijkheid zijn om van bij hen tot in onze tuin te geraken. Een vijftal minuten later stond mijn ventje alweer aan de deur met de sleutel van de auto en een paar krassen erbij.
Niet veel later was onze auto weg en bleven wij mooi achter met al onze vragen en zorgen. Al een geluk dat de politie ieders vriend is!