Gipsy's

Waarom maken ze altijd zo'n spel rond zigeuners? Die mensen hebben meer vrijheid, vrijheid waar wij alleen maar van kunnen dromen! Leven met wat ze hebben en meer niet. Genieten van de natuur, genieten van elkaar en vooral, leven met elkaar. Niet zoals wij, die amper onze naaste gebuur kennen! Ik snap niet waarom iedereen er tegen is, waarom ze altijd weggejaagd worden. Zijn ze dan zo'n grote bedreiging voor ons? Wat voor egotrippers zijn wij wel niet om ons beter te achten dan hen. Terwijl we maar al te goed beseffen dat zij beter zijn dan ons. Zij zijn niet afhankelijk van dure spullen, kunnen leven van de natuur en genieten volgens mij veel meer van het leven. Want wat houdt het leven voor ons in? We werken ons allemaal letterlijk dood, en waarom? Om ons zuurverdiende geld weg te geven aan eten dat veel te duur is voor wat het maar is, of aan rekeningen voor producten die de mens gerust gratis zou kunnen verdelen. Maar dit moet men uiteraard willen hé. Electriciteit kan gratis, maar waarom zouden ze dat doen? Wat winnen zij er dan bij? Juist ja, niets. Dus laat de bevolking maar in het ongewisse en reken goed door!

Goh wat ben ik het leven hier beu. Niemand is eerlijk, iedereen is egoïstisch en diegenen aan de macht houden ons dom en spelen met onze voeten. Spijtig genoeg wordt er niets aan gedaan... Iedereen gaat ervan uit dat de bevolking geen macht heeft, terwijl het net het tegenovergestelde is. Al die politiekers, die hebben geen macht! Moeten die normaal niet door en voor het volk zijn? Dacht het wel, maar iedereen is dat vergeten. Wij hebben de macht mensen, wij kunnen het veranderen, maar we moeten willen. En ja, dat wil inderdaad zeggen dat je je luie krent van voor de tv moet sleuren en effectief actie ondernemen. En kom niet af met "het zal toch nooit veranderen, ik alleen kan niets doen". Nee, alleen kan je niets doen, maar als iedereen zo denkt gaat er inderdaad nooit iets veranderen nee. Strength in numbers people, laat jullie toch niet doen! Stomme politiekers met drie functies krijgen drie weddes, en wat krijgen wij? Een miserabel loontje waarvan de helft van de bevolking (als het al niet meer is) niet mee toekomt. En wat wordt er aan gedaan? Niet veel. Oplossingen worden bedacht, maar wat er in feite moet gebeuren is de oorzaak aanpakken, niet de gevolgen. Vergelijk het met dokters, ben je ziek, dan schrijven ze naar hartelust medicijnen voor. Maar kijk toch eens naar de oorzaak, doe daar iets aan! Waarom zijn ze ziek geworden?

De olieramp is nog zo'n klucht. Wanneer gaan ze inzien dat het allemaal maar een spel is voor 'de machtigsten der aarde'. Denk je nu echt dat ze er een moer om geven dat de stranden en oceanen e.d. aangetast worden? Nee, het enige wat hen kan schelen is de olie terug winnen en dus zoveel mogelijk geld verdienen. Ik weet niet, maar ik heb ondertussen de gemeenschappelijke factor al door hoor. Maar ook daar gaat iedereen er weer van uit dat we niet zonder kunnen. Terwijl we maar al te goed zonder zouden kunnen, het enige wat wij dan moeten doen is inboeten qua luxe. Wat mij betreft zou ik dat maar al te graag doen. Terug naar de tijd voor het geld, toen je moest rekenen op elkaar om te overleven, ipv op chemische bereide producten. Hebben jullie ooit als eens goed gekeken naar de ingrediënten van sommige producten? Cosmetica zit vol met kankerverwekkende producten en wij smeren ze maar al te graag op ons gezicht en lichaam. En waarom? Om er 'goed' uit te zien? Waarom kunnen we elkaar niet aanvaarden zoals we zijn? Waarom kunnen we niet aanvaarden dat ouder worden gepaard gaat met rimpels e.d. Nee, allemaal beginnen we als zotten te smeren tot we er uiteindelijk uitzien als uitgedroogde pruimen.

Ach, de wereld is om zeep. Zolang geld blijft regeren zal het niet goedkomen. Je moet de (echte) geschiedenislijn maar eens bekijken. Telkens er geld aan te pas kwam gingen alles downhill. En toch leert men niet uit de fouten. Nee, men denkt altijd dat men het beter kan. Again, wat een groot gedacht hebben we van onszelf.

In sickness and in health

Mijn zoetje is ziekjes!! Hoewel ik nu wel kan spreken van ziek. Zijn pijngrens is namelijk hoog en als hij dus zit te kermen van de pijn dan is het erg, heel erg. En dat bleek ook zo na een hele dag op de spoed te hebben gezeten en allerlei testen te hebben gedaan. Resultaat: maagbreuk! Ja, het klinkt even erg als het aanvoelt. Het is nooit leuk om geliefden pijn te zien lijden, maar om mijn ventje daar op de spoed te zien liggen, dat brak gewoon mijn hart. Net als hem heb ik gisteren amper gegeten, hij kreeg er geen en ik wou niet van zijn zijde wijken. Een youghurt opeten bleek een hele opgave! Uiteindelijk moest hij dus een nacht ter observatie blijven. 's Morgens vroeg stond ik uiteraard weer paraat naast zijn bed.

Toen eindelijk de dokter kwam moest ik uiteraard naar buiten. Mijn oortjes waren metteen gespitst toen ik 'morgen' hoorde. Ze zouden hem dus nog een nacht houden... Weer een nacht zonder hem slapen, dat hebben we namelijk nog nooit gedaan. Het was voor beiden wennen, maar voor hem meer, zo zonder waterbed. Vandaag valt het afscheid beter mee, ik heb hem namelijk zijn laptop gebracht en dus is hij online!! Zo valt het afscheid minder zwaar aangezien ik hem nog constant hoor. Hoor mij hier bezig, ik ben echt erger dan een verliefde puber. Oh well, ze noemen het ware liefde voor iets zeker!

Morgen kan ik terug in zijn armen in slaap vallen, jej!!

Change is everything (?)

Ik heb het gevoel alsof alles in mijn leven veranderd, alles in één keer. De familie is gesplitst, niets zal nog hetzelfde zijn. Gedaan met af en toe bij de mama binnen springen wanneer het even niet meer gaat. Nee, vanaf nu mogen we daarvoor meer dan een uur in de auto zitten. Once again gaat liefde boven familie en vrienden. She didn't even say goodbye. Gisterenavond zouden ze vertrekken om te gaan samenwonen met de nieuwe vriend van mijn moeder. Ons klein broertje en den hond zullen we lang niet zoveel meer zien. En eerlijk gezegd heb ik niet veel goesting om mijn ma te gaan bezoeken in het huis van een vreemde. I want to come home to my mum, but I can't. Het oude huis gaat ze nog een jaar huren, als back-up plan. Al twijfel ik er sterk aan dat ze dat ook effectief gaat doen. Voor men het weet zal er een dag zijn dat ze het geldverspilling vindt en dan hebben we (weer) geen thuis meer. Ik snap het niet...

Mama was alles wat we nog hadden en nu zijn we haar zelf aan het verliezen. Hoe erg is het van mij om te hopen dat de relatie faalt? Hoe egoïstisch is dat? Ik denk niet dat ze beseft wat de gevolgen gaan zijn van haar daden. Ze moet niet gaan verwachten van nog veel over ons leven te weten, alles gaat veranderen, alles. En ik wil het niet. Ik wou er gisterenavond passeren, maar bij het binnenrijden van de straat zag ik dat ze de auto's aan het inladen waren. "Stop, stop, stop" was alles dat ik nog kon zeggen. Hij moest en zou achteruit rijden, ik wou ze niet zien.