Een les die je denk ik op redelijk jonge leeftijd leert is dat het leven niet eerlijk is. De rijken worden rijker en de armen worden armer. Diegenen die niet werken worden beloond, de harde werkers vinden geen werk of krijgen geen waardering. Bij ons is het een geval van competente medewerkers tov... mja incompetente medewerkers. Ik en mijn collega zijn een goed team, we werken op dezelfde manier, hebben dezelfde ideeën, het werk gaat vlot met twee. Maar in de bureau zijn we met drie. Sinds een halve maand is de derde nu terug uit zwangerschapsverlof en in tussentijd hebben we met twee interims gezeten. Eentje die eerst mij verving, daarna haar. Hoe mijn collega het zes maanden lang met hem heeft uitgehouden weet ik niet, maar zijn dagen waren rap geteld eens ik terug was.
Daarna kregen we een andere interim, een vrouwelijke deze keer. En laat ik het zo zeggen: we love her! Ze leert rap, ze stelt vragen als ze iets niet begrijpt, ze is goed tweetalig. En de samenwerking verloopt ook super. Maar nu is de collega dus terug en zou de interim weg moeten. Dit zijn wij natuurlijk niet zitten. Zelf onze chef zou liever de interim houden dan onze derde collega. Buiten het incompetente werk draagt ze ook nog eens foute outfits. Kledij zonder décolleté bestaan niet in haar wereld. En jeans ook niet. Volgens mij bestaat haar kast alleen maar uit leggings. Kan er iemand mij trouwens eens uitleggen waarom het altijd de dikkere mensen zijn die leggings dragen? Denken die echt dat het hen dunner maakt? Om nog maar te zwijgen van te kleine strings/tanga's die je door de broek heen kunt zien. "Smakelijk" zou ik in iedere geval niet gebruiken als beschrijving voor haar! Ze werkte eerst op een andere dienst, maar daar wouden ze haar niet meer hebben. Waarom? Voornamelijk omwille van de kledij. Ik zou het zo proper mogelijk willen uitleggen maar hoe zeg je "ze ziet eruit als een hoer" beleefd? Oh well.
Maar nu zitten wij dus met haar opgescheept. Ze kan amper Nederlands, ze luistert niet, ze geeft zoveel mogelijk van haar werk aan anderen, ze krijgt constant bezoek van mannen die eigenlijk gewoon in haar décolleté willen kijken, als ze ergens naartoe moet dan passeert ze op elke dienst waar ze mensen kent... Ik kan nog lang doorgaan maar eigenlijk heb ik niet zoveel zin om heel mijn blog aan haar te wijden. Maar we zitten met haar opgescheept. Haar ontslaan kan niet, ze is net uit zwangerschapsverlof dus zou ze de firma kunnen proberen aanklagen en zeggen dat het daarom was. Wat zever is want ik ben langer weg geweest dan haar en mij hebben ze nog graag. Op een andere dienst is er voorlopig ook geen plaats dus zitten we hier schoon. We hebben een medewerker die we niet vertrouwen en die eigenlijk niet over de juiste competenties beschikt om directiesecretaresse te zijn, waar we niet van af geraken. En aan de andere kant zitten we met de perfecte collega die we niet kunnen aanwerven.
Het leven is niet eerlijk!
woensdag 7 december 2011
donderdag 22 september 2011
Just friends
Mannen en vrouwen kunnen geen vrienden zijn. Als een man en een vrouw goed, tot zelf heel goed overeen komen, dan moet er gewoon meer aan de hand zijn! Ik zou ze eerst ongelijk geven en zeggen dat dit wel kan. Vrouwen kunnen dat, mannen niet. Ik ben er namelijk vrij zeker van dat er langs de kant van de man in kwestie, wel gevoelens zijn. Voor mannen moet er meer aan de hand zijn dan alleen maar vriendschap, ik snap niet waarom mannen anders het gezelschap van een vrouw zouden opzoeken. Om over andere vrouwen te roddelen? Lijkt mij niet echt een bezigheid voor mannen.
Op het werk heb ik een colega die ik hier Royal ga noemen. Hij lijkt qua uiterlijk op mijn lieve schat, alleen is hij een beetje korter en een beetje dikker. Hij is even onnozel en even rechtuit als ik ben, dus uiteraard klikt het goed tussen ons. De eerste dag van mijn terugkeer op het werk werd ik door mijn allerliefste collega aan hem voorgesteld. De manier hoe zij twee communiceerden liet mij direct verstaan dat ik ook goed overeen zou komen met hem. Mijn collega en ik zijn op dat vlak namelijk twee dezelfde. En inderdaad, ik en Royal komen heel goed overeen. Het lijkt zelf alsof we elkaar al jaren kennen.
Sinds die dag spenderen we onze middagpauzes samen en ga ik geregeld eens tot bij hem. Ik zie er geen graten in en hij ziet er geen graten in. Ik heb mijn lieve schat, hij heeft zijn vriendin en zo zal het ook blijven. Sure, misschien als we beiden single waren dat er wel eens iets meer zou gebeuren, maar het is niet zo, dus daar denken we zelf niet aan. Iedereen doet dit voor ons. Vrouwen negeren me als ze hem dag komen zeggen, uit jaloezie veronderstel ik. Allemaal jaloers dat hij zoveel 'aandacht' geeft aan mij. Hoe komt dit? Omdat ik de dingen zeg zoals ik ze denk. En ja, ik ben boertig, heb meer mans in mij dan vrouw vrees ik. Altijd zo geweest trouwens. Geef mij maar mannen als vrienden, geen vrouwen.
Het enige wat me 'stoort' aan onze vriendschap is dat zijn madam niets van mij afweet. Ze is namelijk nogal jaloers. In mijn ogen heeft hun relatie al geen kans op slagen als hij nu al dingen voor haar verbergt. Ik zeg alles tegen mijne schat, zelf de dingen die hij liever niet zo horen. Maar zo weet hij ten minste dat als ik niets zeg, dat het dan pas gevaarlijk wordt. Eerlijkheid boven alles. Hanteerden maar meer mensen die regel, relaties zouden een stuk vlotter verlopen!
Op het werk heb ik een colega die ik hier Royal ga noemen. Hij lijkt qua uiterlijk op mijn lieve schat, alleen is hij een beetje korter en een beetje dikker. Hij is even onnozel en even rechtuit als ik ben, dus uiteraard klikt het goed tussen ons. De eerste dag van mijn terugkeer op het werk werd ik door mijn allerliefste collega aan hem voorgesteld. De manier hoe zij twee communiceerden liet mij direct verstaan dat ik ook goed overeen zou komen met hem. Mijn collega en ik zijn op dat vlak namelijk twee dezelfde. En inderdaad, ik en Royal komen heel goed overeen. Het lijkt zelf alsof we elkaar al jaren kennen.
Sinds die dag spenderen we onze middagpauzes samen en ga ik geregeld eens tot bij hem. Ik zie er geen graten in en hij ziet er geen graten in. Ik heb mijn lieve schat, hij heeft zijn vriendin en zo zal het ook blijven. Sure, misschien als we beiden single waren dat er wel eens iets meer zou gebeuren, maar het is niet zo, dus daar denken we zelf niet aan. Iedereen doet dit voor ons. Vrouwen negeren me als ze hem dag komen zeggen, uit jaloezie veronderstel ik. Allemaal jaloers dat hij zoveel 'aandacht' geeft aan mij. Hoe komt dit? Omdat ik de dingen zeg zoals ik ze denk. En ja, ik ben boertig, heb meer mans in mij dan vrouw vrees ik. Altijd zo geweest trouwens. Geef mij maar mannen als vrienden, geen vrouwen.
Het enige wat me 'stoort' aan onze vriendschap is dat zijn madam niets van mij afweet. Ze is namelijk nogal jaloers. In mijn ogen heeft hun relatie al geen kans op slagen als hij nu al dingen voor haar verbergt. Ik zeg alles tegen mijne schat, zelf de dingen die hij liever niet zo horen. Maar zo weet hij ten minste dat als ik niets zeg, dat het dan pas gevaarlijk wordt. Eerlijkheid boven alles. Hanteerden maar meer mensen die regel, relaties zouden een stuk vlotter verlopen!
zondag 21 augustus 2011
The rise of the planet of the apes
Vandaag zijn we met onze kleine meid nog eens richting Antwerpen getrokken, naar haar bompa en nona. Dat zijn de vader en diens nieuwe vrouw van mijn ventje. Terwijl hebben mama en papa er eens van geprofiteerd om 'The rise of the planet of the apes' te gaan zien. De apen zijn volledig in CGI gedaan, maar dat maakte hen niet minder realistisch. Voor mij was het een zeer droevige film. Eentje waarvan je echt de mensheid begint te haten. Wij denken dat we superieuze wezens zijn, maar niets is minder waar. Wat hebben wij ten slotte al bijgebracht aan deze wereld? Verdriet, geweld, vernietiging...
Door de film werden we nog maar een smet onze neus op de feiten geduwd. De mens doet alles om geld. Alles in het leven van de mens draait om blaadjes papier, die zogezegd een waarde hebben. Apen worden misbruikt zodat de mens chemicaliën zouden kunnen uitvinden die met de natuurlijke gang van zaken kan knoeien. Natuurlijk zijn 'ziektes' zoals Alzeimer erg; maar is je lijf vol chemicaliën spuiten, waarvan je vaak de bijwerkingen niet kent, dan zoveel beter? Voor de 'beschaving' leefden mensen gemiddeld maar 40 jaar. Dat is ook de reden dat de hersenen vanaf de leeftijd van 40 alleen maar achteruit gaat. Maar door de mens wordt ons leven chemisch verlengd zodat we langer kunnen gaan werken voor Vadertje Staat. Is dat nu leven? Je gezien 4 op 7 dagen missen omdat je anders niet kan overleven.
Waar men vroeger eigen groenten en vlees konden kweken, moeten we nu een leven vol stress leiden om brood op de plank te krijgen. En dat noemen ze evolutie...
De mensen zijn afhankelijk van winkels om aan hun eten geraken. Meer dan de helft van de bevolking overleefd het waarschijnlijk niet als die ooit zouden verdwijnen. Ik noem dat niet evolutie, ik noemt dat achteruitgang. Alles moet voor ons gedaan worden, aan de conditie werken is een business geworden voor een ander. Hoeveel ziektes zijn er ondertussen al niet ontdekt, sinds deze 'evolutie'. De term 'depressie' vliegt je tegenwoordig om de oren, net als ADHD. Kinderen met energie worden bestempeld met ADHD. Vroeger hadden ouders de tijd om met de kinderen naar het park te gaan. Nu staat men vroeg op, dropt de kinderen bij een vreemd (of met een beetje geluk familie), om dan voor een ander 'u botten af te draaien', de kinderen ophalen, nog naar de winkel gaan, thuis komen, huiswerk/eten maken, tv kijken, bed.. En de volgende dag begint alles van voor af aan.
Het was een zeer mooie film en ik hoop dat de ogen van velen er door zullen open gaan.
Door de film werden we nog maar een smet onze neus op de feiten geduwd. De mens doet alles om geld. Alles in het leven van de mens draait om blaadjes papier, die zogezegd een waarde hebben. Apen worden misbruikt zodat de mens chemicaliën zouden kunnen uitvinden die met de natuurlijke gang van zaken kan knoeien. Natuurlijk zijn 'ziektes' zoals Alzeimer erg; maar is je lijf vol chemicaliën spuiten, waarvan je vaak de bijwerkingen niet kent, dan zoveel beter? Voor de 'beschaving' leefden mensen gemiddeld maar 40 jaar. Dat is ook de reden dat de hersenen vanaf de leeftijd van 40 alleen maar achteruit gaat. Maar door de mens wordt ons leven chemisch verlengd zodat we langer kunnen gaan werken voor Vadertje Staat. Is dat nu leven? Je gezien 4 op 7 dagen missen omdat je anders niet kan overleven.
Waar men vroeger eigen groenten en vlees konden kweken, moeten we nu een leven vol stress leiden om brood op de plank te krijgen. En dat noemen ze evolutie...
De mensen zijn afhankelijk van winkels om aan hun eten geraken. Meer dan de helft van de bevolking overleefd het waarschijnlijk niet als die ooit zouden verdwijnen. Ik noem dat niet evolutie, ik noemt dat achteruitgang. Alles moet voor ons gedaan worden, aan de conditie werken is een business geworden voor een ander. Hoeveel ziektes zijn er ondertussen al niet ontdekt, sinds deze 'evolutie'. De term 'depressie' vliegt je tegenwoordig om de oren, net als ADHD. Kinderen met energie worden bestempeld met ADHD. Vroeger hadden ouders de tijd om met de kinderen naar het park te gaan. Nu staat men vroeg op, dropt de kinderen bij een vreemd (of met een beetje geluk familie), om dan voor een ander 'u botten af te draaien', de kinderen ophalen, nog naar de winkel gaan, thuis komen, huiswerk/eten maken, tv kijken, bed.. En de volgende dag begint alles van voor af aan.
Het was een zeer mooie film en ik hoop dat de ogen van velen er door zullen open gaan.
zondag 10 juli 2011
It's been a while
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog langs geweest. Niet dat ik verwacht dat er veel mensen zijn die mij effectief gemist hebben, maar dit terzijde.
Onze kleine meid is op een leeftijd gekomen waar ze al veel steviger in haar vel zit en dus al veel liever wordt vast genomen door mensen. Zo zijn er dus genoeg kandidaten die Arwen graag voor een paar uur, of in sommige gevallen zelf een paar dagen van ons over willen nemen. Dit is waarschijnlijk de enige keer dat mensen echt bereid zijn om iets voor je te doen, om een 'last' over te nemen. Alleen is Arwen geen last. Het is een schat van een kind en ik zou niet meer zonder kunnen. Mijn schoonvader en zijn vrouw zijn twee van die bewuste kandidaten. Al maanden zaten ze te polsen wanneer Arwen eens voor een paar dagen naar ginder zou kunnen gaan. Ze zijn nu met verlof dus dat zou ideaal zijn. Maar spijtig genoeg voor hen is mama daar helemaal nog niet klaar voor! De schrik voor wiegendood zit er te hard in. Als er iets zou gebeuren dan heb ik liever dat het bij mij gebeurt dan bij iemand anders, ik zou het die persoon namelijk nooit kunnen vergeven.
We zijn uiteindelijk tot een compromis gekomen dat Arwen een dagje bij hen zou doorbrengen terwijl wij een uitstapje maken naar Antwerpen. En zelf dat deed ik met tegenzin. Ik heb enorm genoten van het middagje met mijn lieve schat, maar ik was toch blij toen ik Arwen terug in mijn armen kon nemen. Mijn vreugde was eigenlijk rap over toen ik zag dat ze in haar wieg lag, met twee pullen aan en bijna volledig toegedekt, dat terwijl ze in de tuin deels in de zon lag. Ze was nat van het zweten. We hadden nog zo gezegd dat ze het rap warm had en dat ze ze niet te warm moesten toedekken. Ik heb dan maar zelf subtiel die pull uitgedaan.
Later kreeg ik van mijn stief schoonzus te horen dat Arwen Ice Tea gedronken had. Ik weet dat ze er niet van zal sterven, maar ik ben van mening dat je zo'n dingen gewoon niet doet. Of verberg het op zijn minst niet, wees er eerlijk over. Ik ga er niet kwaad over blijven maar het zat me toch dwars. En op zo'n moment moet ik het uiteraard van mij af kunnen schrijven. Dit is bij deze dus gedaan.
Onze kleine meid is op een leeftijd gekomen waar ze al veel steviger in haar vel zit en dus al veel liever wordt vast genomen door mensen. Zo zijn er dus genoeg kandidaten die Arwen graag voor een paar uur, of in sommige gevallen zelf een paar dagen van ons over willen nemen. Dit is waarschijnlijk de enige keer dat mensen echt bereid zijn om iets voor je te doen, om een 'last' over te nemen. Alleen is Arwen geen last. Het is een schat van een kind en ik zou niet meer zonder kunnen. Mijn schoonvader en zijn vrouw zijn twee van die bewuste kandidaten. Al maanden zaten ze te polsen wanneer Arwen eens voor een paar dagen naar ginder zou kunnen gaan. Ze zijn nu met verlof dus dat zou ideaal zijn. Maar spijtig genoeg voor hen is mama daar helemaal nog niet klaar voor! De schrik voor wiegendood zit er te hard in. Als er iets zou gebeuren dan heb ik liever dat het bij mij gebeurt dan bij iemand anders, ik zou het die persoon namelijk nooit kunnen vergeven.
We zijn uiteindelijk tot een compromis gekomen dat Arwen een dagje bij hen zou doorbrengen terwijl wij een uitstapje maken naar Antwerpen. En zelf dat deed ik met tegenzin. Ik heb enorm genoten van het middagje met mijn lieve schat, maar ik was toch blij toen ik Arwen terug in mijn armen kon nemen. Mijn vreugde was eigenlijk rap over toen ik zag dat ze in haar wieg lag, met twee pullen aan en bijna volledig toegedekt, dat terwijl ze in de tuin deels in de zon lag. Ze was nat van het zweten. We hadden nog zo gezegd dat ze het rap warm had en dat ze ze niet te warm moesten toedekken. Ik heb dan maar zelf subtiel die pull uitgedaan.
Later kreeg ik van mijn stief schoonzus te horen dat Arwen Ice Tea gedronken had. Ik weet dat ze er niet van zal sterven, maar ik ben van mening dat je zo'n dingen gewoon niet doet. Of verberg het op zijn minst niet, wees er eerlijk over. Ik ga er niet kwaad over blijven maar het zat me toch dwars. En op zo'n moment moet ik het uiteraard van mij af kunnen schrijven. Dit is bij deze dus gedaan.
maandag 9 mei 2011
A normal family(?)
Het is waar wat ze zeggen, een kind hebben veranderd je leven. Waar je voordien spontaan de wagen in kon springen en er een dagje tussenuit kon gaan, moet je nu eerst zien dat Arwen gegeten heeft, zien dat je pampers e.d. mee hebt, dat de buggy mee is... Noem maar op. Je hebt ook zelf een compleet andere dagindeling. Opeens maken we de ochtenden mee! Ik toch, de papa kan in het weekend uitslapen. Hij heeft geluk dat ik wakker wordt van zodra Arwen wakker is, ze is dan nog niet aan het wenen. Dus door haar geween wordt hij niet wakker gemaakt. Door de kleine kreetjes slaapt hij gewoon heen. Maar ik moet zeggen dat ik wel graag heb, zo dat typische gezinsleven. Al lijken de dagen soms heel lang te duren als je zo de hele dag alleen zit, toch zonder partner. Ook al lijkt Arwen soms hele monologen af te steken, iemand hebben om tegen te praten is nog altijd leuker.
Gelukkig is het mooi weer en kunnen we geregeld een wandeling maken. Die wandelingen geven je ook meteen een hele andere kijk op de wereld. Nu pas merk je hoe slecht de voetpaden er bij liggen of hoe sommige openbare instellingen gewoon niet toegankelijk zijn voor mensen met een buggy, bijgevolg dus ook niet voor mensen met een rolstoel. Vandaag moest ik geld afhalen, bij mij eigen bank gaat dit niet want je komt meteen in aanraking met twee treden. Met mijn buggy kan ik deze niet achterwaarts op want de rem komt tegen de trap waardoor de wielen dus blokkeren. Daar sta je dan. En we weten allemaal dat je tegenwoordig niet op hulp van anderen moet rekenen. In de Pimkie hebben ze nu tshirts van Barbapapa, maar die kon ik ook niet gaan bekijken want ook daar waren er twee treden. Casa en Blokker mag ik ook van de lijst schrappen, die zitten ondergronds met enkel trappen. Mensen zijn ook enorm egoïstisch, heel vaak staan scooters zodanig op het voetpad dat je er gewoon niet meer langs kan. Zelf mijn eigen huis is niet toegankelijk, ook twee trappen. Ik moet ze altijd eerst uit de buggy halen, of zoals vandaag rekenen op de hulp van een vriendelijke passant. Handig is anders. En nee, ik koop geen andere buggy!
Dat we een echt gezin vormen merken we ook aan kleine dingen, zoals het in huis hebben van Vicks Vaporub! Welk gezin heeft dit nu niet? Uiteraard is Arwen daar nog te klein voor, maar wij zijn daar nooit te groot voor. Ja, het is raar hoe zo'n klein wezentje meerdere levens zo 'drastisch' kan veranderen. Maar allemaal positief! We zij stapelzot van onze kleine meid en ik zou mijn leven niet meer kunnen inbeelden zonder haar. De iets lastigere momenten neem ik er gerust bij!
Gelukkig is het mooi weer en kunnen we geregeld een wandeling maken. Die wandelingen geven je ook meteen een hele andere kijk op de wereld. Nu pas merk je hoe slecht de voetpaden er bij liggen of hoe sommige openbare instellingen gewoon niet toegankelijk zijn voor mensen met een buggy, bijgevolg dus ook niet voor mensen met een rolstoel. Vandaag moest ik geld afhalen, bij mij eigen bank gaat dit niet want je komt meteen in aanraking met twee treden. Met mijn buggy kan ik deze niet achterwaarts op want de rem komt tegen de trap waardoor de wielen dus blokkeren. Daar sta je dan. En we weten allemaal dat je tegenwoordig niet op hulp van anderen moet rekenen. In de Pimkie hebben ze nu tshirts van Barbapapa, maar die kon ik ook niet gaan bekijken want ook daar waren er twee treden. Casa en Blokker mag ik ook van de lijst schrappen, die zitten ondergronds met enkel trappen. Mensen zijn ook enorm egoïstisch, heel vaak staan scooters zodanig op het voetpad dat je er gewoon niet meer langs kan. Zelf mijn eigen huis is niet toegankelijk, ook twee trappen. Ik moet ze altijd eerst uit de buggy halen, of zoals vandaag rekenen op de hulp van een vriendelijke passant. Handig is anders. En nee, ik koop geen andere buggy!
Dat we een echt gezin vormen merken we ook aan kleine dingen, zoals het in huis hebben van Vicks Vaporub! Welk gezin heeft dit nu niet? Uiteraard is Arwen daar nog te klein voor, maar wij zijn daar nooit te groot voor. Ja, het is raar hoe zo'n klein wezentje meerdere levens zo 'drastisch' kan veranderen. Maar allemaal positief! We zij stapelzot van onze kleine meid en ik zou mijn leven niet meer kunnen inbeelden zonder haar. De iets lastigere momenten neem ik er gerust bij!
vrijdag 15 april 2011
life and death
Sinds gisteren is het nog eens duidelijk geworden hoe rap dingen kunnen veranderen. De vijf maand oude dochter van de buren is overleden. Naar de oorzaak is het voorlopig gissen, maar verdachte omstandigheden zijn het volgens mij wel. Mensen van kop tot teen in witte overals die het huis binnen gaan lijkt me niet normaal bij een gewoon overlijden.
Door heel die historie besef je eens te meer hoe je eigen kleine meid al onmisbaar is geworden. Het is onze ergste nachtmerrie dat er iets met haar zou gebeuren. Dat wens je niemand toe.
Sterkte aan de familie.
Door heel die historie besef je eens te meer hoe je eigen kleine meid al onmisbaar is geworden. Het is onze ergste nachtmerrie dat er iets met haar zou gebeuren. Dat wens je niemand toe.
Sterkte aan de familie.
zaterdag 26 februari 2011
Welcome Arwen
Sinds woensdagnamiddag 23 februari kunnen we officieel zeggen dat we een gezin vormen. Om 13u28 werd onze kleine meid geboren, een mooi mirakeltje van 3,115kg en 49cm. 9 maand lang was het bang afwachten naar het moment dat je het ziekenhuis binnen zal stappen en dan eindelijk is het daar.
Dinsdagmorgen 22 februari om 8u 's morgens is mijn water gebroken. Ik lag heerlijk te slapen toen ik ineens bruut gewekt werd omdat ik het gevoel had dat ik in mijn broek aan het plassen was. Ik denk dat ik nog nooit zo rap uit mijn bed ben gesprongen, zwanger of niet. Wat nu? Naar beneden lopen leek mij stom, ik zou overal een spoor achter laten. Dus bleef ik maar gewoon even staan en belde terwijl naar de toekomstige papa. Het enige wat ik uitbracht was: "honey, I'm kinda dripping all over the floor here". "Ok, ik kom af." En daarmee was alles meteen gezegd. Uiteindelijk moest ik wel naar beneden gaan dus hield ik mijn pyjamabroek tussen mijn benen en ging zo vlug en zo voorzichtig mogelijk naar beneden. Eenmaal beneden heb ik gewoon een lange douche genomen tot al het water eruit zou zijn, of dat dacht ik op dat moment toch. Ik wist dat ik toch een uur zou hebben voor hij zou thuiskomen.
Uiteindelijk kwam hij thuis, namen we rap alles bij elkaar en vertrokken richting ziekenhuis. Uiteraard zijn er op zo'n momenten idioten op de baan, of oudjes die niet weten hoe ze moeten parkeren in een ondergrondse garage. Al een geluk dat we beiden kalm waren en niet onmiddelijk pannikeerden enkel en alleen omdat mijn water gebroken was. We beseften beiden goed genoeg dat het niet was omdat mijn water gebroken was, dat de kleine er elk ogenblik zou uitvallen.
Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen was het natuurlijk uitzoeken waarheen we zouden moeten gaan. We deden dan maar zoals in de films en gingen naar de spoedafdeling. Daar werden we verder gestuurd naar de afdeling materniteit, waar we een eeuwigheid hebben mogen wachten op een verpleegster. Of zo leek het toch. Uiteindelijk werd ik even aan de monitor gelegd om te zien hoe het vlotte met de weeën. In totaal heb ik daar een hele dag en een nacht gelegen. Terwijl Mr Oohlala in de zetel mocht proberen slapen. Pas woensdag werd alles in gang gezet. Met behulp van een baxter werden de weeën heviger, wat uiteraard niet zo leuk was. Onnodig afzien was niets voor mij en dus vroeg ik relatief rap om een epidurale. En wat een verademing zeg, van de pijn van weeën bleef er niets meer over.
Het enige wat we nu nog konden doen was wachten. Rond 13u had ik 5-6cm ontsluiting dus zouden we nog even moeten wachten. Papa in spé ging nog even een sigaret roken, voor het echte werk zou beginnen. Terwijl hij weg was kreeg ik ineens telefoon, van hem wel te verstaan. "Mum alert" klonk het aan de andere kant. Hij was mijn moeder in de gang gepasseerd samen met mijn kleine broer. Blijkbaar kon ze niet langer wachten en besloot ze dit dus te doen in het ziekenhuis. Meteen gingen er bij mij alarmbelletjes rinkelen. Ik zag direct beelden van mijn moeder die de verloskamer zou binnenkomen en daar had ik helemaal geen zin in! Ondertussen voelde ik iets duwen en had ik het gevoel alsof ik net een prop bloed of slijm verloren had. Ik belde de verpleegster op en beschreef wat ik net gevoeld had. Ze nam even polshoogte en wist me te vertellen dat ik mocht beginnen duwen.
Totaal in shock begon ik er dan maar aan, hopend dat mijn moeder niet zou binnen komen. Gelukkig bleef de toekomstige papa niet lang weg en voelde ik mij al iets beter. Het bevallen zelf is eigenlijk maar een rare belevenis. Met de epidurale spuit voel je de weeën niet echt, dus legde ik mijn hand op mijn buik om ze zo te kunnen voelen. Zelf tijdens het persen slaagde ik er nog in om wat grappen te maken, of om de verpleegster te verbeteren wanneer ze 'hij' zei. Ik vond het zelf grappig om er een filmscène in te steken door te roepen "ik kan niet meer". Het duurde een half uurtje en dan konden we eigenlijk een gezicht plakken op de naam Arwen. En in tegenstelling tot in de films en series was ze meteen een mooie baby, geen grijs gekleurt lichaam met slijm langs alle kanten.
Dinsdagmorgen 22 februari om 8u 's morgens is mijn water gebroken. Ik lag heerlijk te slapen toen ik ineens bruut gewekt werd omdat ik het gevoel had dat ik in mijn broek aan het plassen was. Ik denk dat ik nog nooit zo rap uit mijn bed ben gesprongen, zwanger of niet. Wat nu? Naar beneden lopen leek mij stom, ik zou overal een spoor achter laten. Dus bleef ik maar gewoon even staan en belde terwijl naar de toekomstige papa. Het enige wat ik uitbracht was: "honey, I'm kinda dripping all over the floor here". "Ok, ik kom af." En daarmee was alles meteen gezegd. Uiteindelijk moest ik wel naar beneden gaan dus hield ik mijn pyjamabroek tussen mijn benen en ging zo vlug en zo voorzichtig mogelijk naar beneden. Eenmaal beneden heb ik gewoon een lange douche genomen tot al het water eruit zou zijn, of dat dacht ik op dat moment toch. Ik wist dat ik toch een uur zou hebben voor hij zou thuiskomen.
Uiteindelijk kwam hij thuis, namen we rap alles bij elkaar en vertrokken richting ziekenhuis. Uiteraard zijn er op zo'n momenten idioten op de baan, of oudjes die niet weten hoe ze moeten parkeren in een ondergrondse garage. Al een geluk dat we beiden kalm waren en niet onmiddelijk pannikeerden enkel en alleen omdat mijn water gebroken was. We beseften beiden goed genoeg dat het niet was omdat mijn water gebroken was, dat de kleine er elk ogenblik zou uitvallen.
Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen was het natuurlijk uitzoeken waarheen we zouden moeten gaan. We deden dan maar zoals in de films en gingen naar de spoedafdeling. Daar werden we verder gestuurd naar de afdeling materniteit, waar we een eeuwigheid hebben mogen wachten op een verpleegster. Of zo leek het toch. Uiteindelijk werd ik even aan de monitor gelegd om te zien hoe het vlotte met de weeën. In totaal heb ik daar een hele dag en een nacht gelegen. Terwijl Mr Oohlala in de zetel mocht proberen slapen. Pas woensdag werd alles in gang gezet. Met behulp van een baxter werden de weeën heviger, wat uiteraard niet zo leuk was. Onnodig afzien was niets voor mij en dus vroeg ik relatief rap om een epidurale. En wat een verademing zeg, van de pijn van weeën bleef er niets meer over.Het enige wat we nu nog konden doen was wachten. Rond 13u had ik 5-6cm ontsluiting dus zouden we nog even moeten wachten. Papa in spé ging nog even een sigaret roken, voor het echte werk zou beginnen. Terwijl hij weg was kreeg ik ineens telefoon, van hem wel te verstaan. "Mum alert" klonk het aan de andere kant. Hij was mijn moeder in de gang gepasseerd samen met mijn kleine broer. Blijkbaar kon ze niet langer wachten en besloot ze dit dus te doen in het ziekenhuis. Meteen gingen er bij mij alarmbelletjes rinkelen. Ik zag direct beelden van mijn moeder die de verloskamer zou binnenkomen en daar had ik helemaal geen zin in! Ondertussen voelde ik iets duwen en had ik het gevoel alsof ik net een prop bloed of slijm verloren had. Ik belde de verpleegster op en beschreef wat ik net gevoeld had. Ze nam even polshoogte en wist me te vertellen dat ik mocht beginnen duwen.
Totaal in shock begon ik er dan maar aan, hopend dat mijn moeder niet zou binnen komen. Gelukkig bleef de toekomstige papa niet lang weg en voelde ik mij al iets beter. Het bevallen zelf is eigenlijk maar een rare belevenis. Met de epidurale spuit voel je de weeën niet echt, dus legde ik mijn hand op mijn buik om ze zo te kunnen voelen. Zelf tijdens het persen slaagde ik er nog in om wat grappen te maken, of om de verpleegster te verbeteren wanneer ze 'hij' zei. Ik vond het zelf grappig om er een filmscène in te steken door te roepen "ik kan niet meer". Het duurde een half uurtje en dan konden we eigenlijk een gezicht plakken op de naam Arwen. En in tegenstelling tot in de films en series was ze meteen een mooie baby, geen grijs gekleurt lichaam met slijm langs alle kanten.
Nu zijn we niet meer met twee, maar met drie. Eindelijk
maandag 17 januari 2011
Come, join us!
Het worden spannende dagen, zal ze komen of niet? Van mij mag ze al komen, we zijn er klaar voor! We're ready girl, come join us! Come to the dark side, we have cookies!
donderdag 6 januari 2011
I'm blue
Ja, het is weer één van die dagen. Zo'n dag waarop je maar één voet uit het bed moet zetten en je al weet dat het een ongelooflijke baaldag zal worden. Vandaag is het voor mij weer een baaldag... En dan is er de 'waarom' vraag. Waarom voel ik mij nu zo? Ik probeer allerlei redenen te vinden, uiteraard vind ik er ook, maar of het de 'juiste' zijn. Dat weet ik voorlopig nog niet.
We zijn nu 6 januari, 15 februari is echt niet zo veraf meer. Waarschijnlijk heeft het daar mee te maken. Schrik dat ik er niet klaar voor ben. Constant krijg je de vraag of je er klaar voor bent, of de babykamer al in orde is, of je het ziet zitten en wat weet ik nog allemaal. Vaak heb ik de neiging om gewoon 'nee' te zeggen. Want hoe kan je nu eigenlijk klaar zijn voor iets waarover je totaal geen controle hebt? Het enige wat bij ons thuis wijst op de komst van een baby is een kinderbedje dat op de kamer staat en een buggy op de gelijksvloers. En het babybedje ziet er dan nog niet uit als een babybedje. Gewoon een houten kooi zonder lakens of gezelligheid. Zelf hebben we nog geen geld uitgegeven aan onze dochter. Nog een maand en een beetje en ze is er. En het lijkt er op alsof het een bijkomstigheid is.
Het is ook niet makkelijk om je te verheugen op iets waar je nog maar net dingen voor kan kopen. Financieel begint alles op zijn pootjes terecht te komen, maar ik heb nog altijd schrik om geld uit te geven. Elke dag heb ik rugpijn, mijn bh spant te hard en mijn kleren zijn veel te klein aan het worden. Ik heb welgeteld vijf kledingstukken gekocht terwijl ik zwanger was. Voor de rest red ik mij met mijn gewone kleren die ik dan elke minuut op hun plaats probeer te houden. Ik heb een nieuwe bh die ondertussen precies alweer te klein is. Hij spant zo hard rond mij dat ik hem het liefst gewoon thuis zou willen laten. Maarjah, zonder bh op het werk verschijnen is dan ook weer niet dat.
En dan is er toch weer die financiële onzekerheid eens ik op zwangerschapsverlof ben. Gaan we dan weer niet in de problemen raken? Zou ik toch niet beter blijven werken, tegen mijn gevoel in? Ik wou dat ik gewoon eventjes die radars in mijn hoofd kon afzetten, even aan niets denken, geen zorgen maken en gewoon alles nemen zoals het komt. Maar hoe kan je nu dag per dag leven met een kind in aantocht?
En dan is er nog het huishouden, de dagelijkse sleur die ik momenteel zo beu ben. WEER zijn er katten zwanger en WEER hebben ze de nare gewoonte opgenomen om in de gang aan de voordeur te plassen. En waarom weten we niet. Zelf met pas ververste kattenbakken kunnen ze het niet laten. Het heeft volgens mij iets met de zwangerschap te maken, dat ze de geur van anderen niet verdragen ofzo. Ik zit de laatste tijd met het gevoel dat ik alles doe en er niet veel voor terug krijg. Ik ben diegene die het initiatief neemt om de bakken te verschonen, ik moet er aan denken om de was te doen zodat we op tijd met een verse lading kleren aan een nieuwe week kunnen beginnen. Ik ben diegene die ze telkens moet omhooghangen. Ik ben diegene die de afwas doet en dus regelmatig mijn handen moet nat maken omdat we anders zonder servies of bestek zitten. Ik ben diegene die het in de gaten moet houden dat er genoeg eten of drank in de frigo staat, of dat we er überhaupt nog wel hebben. En nu klinkt het allemaal heel negatief en komt het over dat ik aan mijn vriend helemaal niets heb, maar dat is niet zo. Ok, er zijn dingen waar hij nooit spontaan aan zal denken, maar zo kan hij hetzelfde van mij zeggen. Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Het zou leuk zijn om eens een week een dienstmeid in huis te hebben, iemand die gewoon alle huishoudelijke taken even over neemt en dat wij kunnen thuiskomen in een proper huis. Geen was die zich opstapelt in een kamer, geen trap die vol kattenhaar hangt, geen gang die ruikt naar een urinoir, geen afwas die je in je gezicht staat uit te lachen... Maar laten we allemaal blijven dromen van een betere wereld hé.
Hopelijk ga ik mij wat beter beginnen voelen nu ik het allemaal van mij af heb kunnen schrijven. Ik haat het om me zo te voelen en ik haat het om hem zich zo te laten voelen. Ik zie hem doodgraag en zonder hem zou ik niets meer hebben om voor te leven.
We zijn nu 6 januari, 15 februari is echt niet zo veraf meer. Waarschijnlijk heeft het daar mee te maken. Schrik dat ik er niet klaar voor ben. Constant krijg je de vraag of je er klaar voor bent, of de babykamer al in orde is, of je het ziet zitten en wat weet ik nog allemaal. Vaak heb ik de neiging om gewoon 'nee' te zeggen. Want hoe kan je nu eigenlijk klaar zijn voor iets waarover je totaal geen controle hebt? Het enige wat bij ons thuis wijst op de komst van een baby is een kinderbedje dat op de kamer staat en een buggy op de gelijksvloers. En het babybedje ziet er dan nog niet uit als een babybedje. Gewoon een houten kooi zonder lakens of gezelligheid. Zelf hebben we nog geen geld uitgegeven aan onze dochter. Nog een maand en een beetje en ze is er. En het lijkt er op alsof het een bijkomstigheid is.
Het is ook niet makkelijk om je te verheugen op iets waar je nog maar net dingen voor kan kopen. Financieel begint alles op zijn pootjes terecht te komen, maar ik heb nog altijd schrik om geld uit te geven. Elke dag heb ik rugpijn, mijn bh spant te hard en mijn kleren zijn veel te klein aan het worden. Ik heb welgeteld vijf kledingstukken gekocht terwijl ik zwanger was. Voor de rest red ik mij met mijn gewone kleren die ik dan elke minuut op hun plaats probeer te houden. Ik heb een nieuwe bh die ondertussen precies alweer te klein is. Hij spant zo hard rond mij dat ik hem het liefst gewoon thuis zou willen laten. Maarjah, zonder bh op het werk verschijnen is dan ook weer niet dat.
En dan is er toch weer die financiële onzekerheid eens ik op zwangerschapsverlof ben. Gaan we dan weer niet in de problemen raken? Zou ik toch niet beter blijven werken, tegen mijn gevoel in? Ik wou dat ik gewoon eventjes die radars in mijn hoofd kon afzetten, even aan niets denken, geen zorgen maken en gewoon alles nemen zoals het komt. Maar hoe kan je nu dag per dag leven met een kind in aantocht?
En dan is er nog het huishouden, de dagelijkse sleur die ik momenteel zo beu ben. WEER zijn er katten zwanger en WEER hebben ze de nare gewoonte opgenomen om in de gang aan de voordeur te plassen. En waarom weten we niet. Zelf met pas ververste kattenbakken kunnen ze het niet laten. Het heeft volgens mij iets met de zwangerschap te maken, dat ze de geur van anderen niet verdragen ofzo. Ik zit de laatste tijd met het gevoel dat ik alles doe en er niet veel voor terug krijg. Ik ben diegene die het initiatief neemt om de bakken te verschonen, ik moet er aan denken om de was te doen zodat we op tijd met een verse lading kleren aan een nieuwe week kunnen beginnen. Ik ben diegene die ze telkens moet omhooghangen. Ik ben diegene die de afwas doet en dus regelmatig mijn handen moet nat maken omdat we anders zonder servies of bestek zitten. Ik ben diegene die het in de gaten moet houden dat er genoeg eten of drank in de frigo staat, of dat we er überhaupt nog wel hebben. En nu klinkt het allemaal heel negatief en komt het over dat ik aan mijn vriend helemaal niets heb, maar dat is niet zo. Ok, er zijn dingen waar hij nooit spontaan aan zal denken, maar zo kan hij hetzelfde van mij zeggen. Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Het zou leuk zijn om eens een week een dienstmeid in huis te hebben, iemand die gewoon alle huishoudelijke taken even over neemt en dat wij kunnen thuiskomen in een proper huis. Geen was die zich opstapelt in een kamer, geen trap die vol kattenhaar hangt, geen gang die ruikt naar een urinoir, geen afwas die je in je gezicht staat uit te lachen... Maar laten we allemaal blijven dromen van een betere wereld hé.
Hopelijk ga ik mij wat beter beginnen voelen nu ik het allemaal van mij af heb kunnen schrijven. Ik haat het om me zo te voelen en ik haat het om hem zich zo te laten voelen. Ik zie hem doodgraag en zonder hem zou ik niets meer hebben om voor te leven.
dinsdag 4 januari 2011
Finally a new year!
Het is weer zover, er is een nieuwe start aangebroken voor iedereen. Een jaar waarin alles hopelijk beter wordt! Voor ons zal het in ieder geval een jaar van verandering zijn. Alles zal anders zijn en niets zal nog zijn wat het ooit was. Of dit positief of negatief is zullen we gaandeweg wel ondervinden denk ik. De komst van onze kleine meid begint meer en meer realiteit te worden, het besef is er nu echt wel. Dit weekend het kinderbedje ineengestoken en het is alsof dat het startsein was om de 'ernst' ervan in te zien. Voor Mr Oohlala zal het echte besef maar komen eens ze er is, wat volgens mij ook normaal is. Voor mij is het aftellen al echt begonnen. Zeker nu ik mij elke morgen uit het bed moet hijsen als een schildpad die op zijn rug is terecht gekomen. Wel nog een komisch zicht, me dunkt. Naar jaarlijkse traditie worden er met Nieuwjaar goede voornemens gemaakt. Al dan niet met de bedoeling om ze dit jaar eindelijk eens tot een (goed) einde te brengen. Net zoals met zoveel andere dingen doen wij daar niet aan mee. Ik wens maar één ding tot een perfect einde te brengen in 2011 en dat is (vlekkeloos) bevallen! Al vrees ik dat daar niet veel van in huis zal komen...
Maar laten we tot de essentie van de zaak komen: Gelukkig Nieuwjaar iedereen!
Abonneren op:
Reacties (Atom)