Come, join us!

Het worden spannende dagen, zal ze komen of niet? Van mij mag ze al komen, we zijn er klaar voor! We're ready girl, come join us! Come to the dark side, we have cookies!

I'm blue

Ja, het is weer één van die dagen. Zo'n dag waarop je maar één voet uit het bed moet zetten en je al weet dat het een ongelooflijke baaldag zal worden. Vandaag is het voor mij weer een baaldag... En dan is er de 'waarom' vraag. Waarom voel ik mij nu zo? Ik probeer allerlei redenen te vinden, uiteraard vind ik er ook, maar of het de 'juiste' zijn. Dat weet ik voorlopig nog niet.

We zijn nu 6 januari, 15 februari is echt niet zo veraf meer. Waarschijnlijk heeft het daar mee te maken. Schrik dat ik er niet klaar voor ben. Constant krijg je de vraag of je er klaar voor bent, of de babykamer al in orde is, of je het ziet zitten en wat weet ik nog allemaal. Vaak heb ik de neiging om gewoon 'nee' te zeggen. Want hoe kan je nu eigenlijk klaar zijn voor iets waarover je totaal geen controle hebt? Het enige wat bij ons thuis wijst op de komst van een baby is een kinderbedje dat op de kamer staat en een buggy op de gelijksvloers. En het babybedje ziet er dan nog niet uit als een babybedje. Gewoon een houten kooi zonder lakens of gezelligheid. Zelf hebben we nog geen geld uitgegeven aan onze dochter. Nog een maand en een beetje en ze is er. En het lijkt er op alsof het een bijkomstigheid is.

Het is ook niet makkelijk om je te verheugen op iets waar je nog maar net dingen voor kan kopen. Financieel begint alles op zijn pootjes terecht te komen, maar ik heb nog altijd schrik om geld uit te geven. Elke dag heb ik rugpijn, mijn bh spant te hard en mijn kleren zijn veel te klein aan het worden. Ik heb welgeteld vijf kledingstukken gekocht terwijl ik zwanger was. Voor de rest red ik mij met mijn gewone kleren die ik dan elke minuut op hun plaats probeer te houden. Ik heb een nieuwe bh die ondertussen precies alweer te klein is. Hij spant zo hard rond mij dat ik hem het liefst gewoon thuis zou willen laten. Maarjah, zonder bh op het werk verschijnen is dan ook weer niet dat.

En dan is er toch weer die financiële onzekerheid eens ik op zwangerschapsverlof ben. Gaan we dan weer niet in de problemen raken? Zou ik toch niet beter blijven werken, tegen mijn gevoel in? Ik wou dat ik gewoon eventjes die radars in mijn hoofd kon afzetten, even aan niets denken, geen zorgen maken en gewoon alles nemen zoals het komt. Maar hoe kan je nu dag per dag leven met een kind in aantocht?

En dan is er nog het huishouden, de dagelijkse sleur die ik momenteel zo beu ben. WEER zijn er katten zwanger en WEER hebben ze de nare gewoonte opgenomen om in de gang aan de voordeur te plassen. En waarom weten we niet. Zelf met pas ververste kattenbakken kunnen ze het niet laten. Het heeft volgens mij iets met de zwangerschap te maken, dat ze de geur van anderen niet verdragen ofzo. Ik zit de laatste tijd met het gevoel dat ik alles doe en er niet veel voor terug krijg. Ik ben diegene die het initiatief neemt om de bakken te verschonen, ik moet er aan denken om de was te doen zodat we op tijd met een verse lading kleren aan een nieuwe week kunnen beginnen. Ik ben diegene die ze telkens moet omhooghangen. Ik ben diegene die de afwas doet en dus regelmatig mijn handen moet nat maken omdat we anders zonder servies of bestek zitten. Ik ben diegene die het in de gaten moet houden dat er genoeg eten of drank in de frigo staat, of dat we er überhaupt nog wel hebben. En nu klinkt het allemaal heel negatief en komt het over dat ik aan mijn vriend helemaal niets heb, maar dat is niet zo. Ok, er zijn dingen waar hij nooit spontaan aan zal denken, maar zo kan hij hetzelfde van mij zeggen. Ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Het zou leuk zijn om eens een week een dienstmeid in huis te hebben, iemand die gewoon alle huishoudelijke taken even over neemt en dat wij kunnen thuiskomen in een proper huis. Geen was die zich opstapelt in een kamer, geen trap die vol kattenhaar hangt, geen gang die ruikt naar een urinoir, geen afwas die je in je gezicht staat uit te lachen... Maar laten we allemaal blijven dromen van een betere wereld hé.

Hopelijk ga ik mij wat beter beginnen voelen nu ik het allemaal van mij af heb kunnen schrijven. Ik haat het om me zo te voelen en ik haat het om hem zich zo te laten voelen. Ik zie hem doodgraag en zonder hem zou ik niets meer hebben om voor te leven.

Finally a new year!

Het is weer zover, er is een nieuwe start aangebroken voor iedereen. Een jaar waarin alles hopelijk beter wordt! Voor ons zal het in ieder geval een jaar van verandering zijn. Alles zal anders zijn en niets zal nog zijn wat het ooit was. Of dit positief of negatief is zullen we gaandeweg wel ondervinden denk ik. De komst van onze kleine meid begint meer en meer realiteit te worden, het besef is er nu echt wel. Dit weekend het kinderbedje ineengestoken en het is alsof dat het startsein was om de 'ernst' ervan in te zien. Voor Mr Oohlala zal het echte besef maar komen eens ze er is, wat volgens mij ook normaal is. Voor mij is het aftellen al echt begonnen. Zeker nu ik mij elke morgen uit het bed moet hijsen als een schildpad die op zijn rug is terecht gekomen. Wel nog een komisch zicht, me dunkt.

Naar jaarlijkse traditie worden er met Nieuwjaar goede voornemens gemaakt. Al dan niet met de bedoeling om ze dit jaar eindelijk eens tot een (goed) einde te brengen. Net zoals met zoveel andere dingen doen wij daar niet aan mee. Ik wens maar één ding tot een perfect einde te brengen in 2011 en dat is (vlekkeloos) bevallen! Al vrees ik dat daar niet veel van in huis zal komen...

Maar laten we tot de essentie van de zaak komen: Gelukkig Nieuwjaar iedereen!