Dinsdagmorgen 22 februari om 8u 's morgens is mijn water gebroken. Ik lag heerlijk te slapen toen ik ineens bruut gewekt werd omdat ik het gevoel had dat ik in mijn broek aan het plassen was. Ik denk dat ik nog nooit zo rap uit mijn bed ben gesprongen, zwanger of niet. Wat nu? Naar beneden lopen leek mij stom, ik zou overal een spoor achter laten. Dus bleef ik maar gewoon even staan en belde terwijl naar de toekomstige papa. Het enige wat ik uitbracht was: "honey, I'm kinda dripping all over the floor here". "Ok, ik kom af." En daarmee was alles meteen gezegd. Uiteindelijk moest ik wel naar beneden gaan dus hield ik mijn pyjamabroek tussen mijn benen en ging zo vlug en zo voorzichtig mogelijk naar beneden. Eenmaal beneden heb ik gewoon een lange douche genomen tot al het water eruit zou zijn, of dat dacht ik op dat moment toch. Ik wist dat ik toch een uur zou hebben voor hij zou thuiskomen.
Uiteindelijk kwam hij thuis, namen we rap alles bij elkaar en vertrokken richting ziekenhuis. Uiteraard zijn er op zo'n momenten idioten op de baan, of oudjes die niet weten hoe ze moeten parkeren in een ondergrondse garage. Al een geluk dat we beiden kalm waren en niet onmiddelijk pannikeerden enkel en alleen omdat mijn water gebroken was. We beseften beiden goed genoeg dat het niet was omdat mijn water gebroken was, dat de kleine er elk ogenblik zou uitvallen.
Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen was het natuurlijk uitzoeken waarheen we zouden moeten gaan. We deden dan maar zoals in de films en gingen naar de spoedafdeling. Daar werden we verder gestuurd naar de afdeling materniteit, waar we een eeuwigheid hebben mogen wachten op een verpleegster. Of zo leek het toch. Uiteindelijk werd ik even aan de monitor gelegd om te zien hoe het vlotte met de weeën. In totaal heb ik daar een hele dag en een nacht gelegen. Terwijl Mr Oohlala in de zetel mocht proberen slapen. Pas woensdag werd alles in gang gezet. Met behulp van een baxter werden de weeën heviger, wat uiteraard niet zo leuk was. Onnodig afzien was niets voor mij en dus vroeg ik relatief rap om een epidurale. En wat een verademing zeg, van de pijn van weeën bleef er niets meer over.Het enige wat we nu nog konden doen was wachten. Rond 13u had ik 5-6cm ontsluiting dus zouden we nog even moeten wachten. Papa in spé ging nog even een sigaret roken, voor het echte werk zou beginnen. Terwijl hij weg was kreeg ik ineens telefoon, van hem wel te verstaan. "Mum alert" klonk het aan de andere kant. Hij was mijn moeder in de gang gepasseerd samen met mijn kleine broer. Blijkbaar kon ze niet langer wachten en besloot ze dit dus te doen in het ziekenhuis. Meteen gingen er bij mij alarmbelletjes rinkelen. Ik zag direct beelden van mijn moeder die de verloskamer zou binnenkomen en daar had ik helemaal geen zin in! Ondertussen voelde ik iets duwen en had ik het gevoel alsof ik net een prop bloed of slijm verloren had. Ik belde de verpleegster op en beschreef wat ik net gevoeld had. Ze nam even polshoogte en wist me te vertellen dat ik mocht beginnen duwen.
Totaal in shock begon ik er dan maar aan, hopend dat mijn moeder niet zou binnen komen. Gelukkig bleef de toekomstige papa niet lang weg en voelde ik mij al iets beter. Het bevallen zelf is eigenlijk maar een rare belevenis. Met de epidurale spuit voel je de weeën niet echt, dus legde ik mijn hand op mijn buik om ze zo te kunnen voelen. Zelf tijdens het persen slaagde ik er nog in om wat grappen te maken, of om de verpleegster te verbeteren wanneer ze 'hij' zei. Ik vond het zelf grappig om er een filmscène in te steken door te roepen "ik kan niet meer". Het duurde een half uurtje en dan konden we eigenlijk een gezicht plakken op de naam Arwen. En in tegenstelling tot in de films en series was ze meteen een mooie baby, geen grijs gekleurt lichaam met slijm langs alle kanten.
Nu zijn we niet meer met twee, maar met drie. Eindelijk
