Het is waar wat ze zeggen, een kind hebben veranderd je leven. Waar je voordien spontaan de wagen in kon springen en er een dagje tussenuit kon gaan, moet je nu eerst zien dat Arwen gegeten heeft, zien dat je pampers e.d. mee hebt, dat de buggy mee is... Noem maar op. Je hebt ook zelf een compleet andere dagindeling. Opeens maken we de ochtenden mee! Ik toch, de papa kan in het weekend uitslapen. Hij heeft geluk dat ik wakker wordt van zodra Arwen wakker is, ze is dan nog niet aan het wenen. Dus door haar geween wordt hij niet wakker gemaakt. Door de kleine kreetjes slaapt hij gewoon heen. Maar ik moet zeggen dat ik wel graag heb, zo dat typische gezinsleven. Al lijken de dagen soms heel lang te duren als je zo de hele dag alleen zit, toch zonder partner. Ook al lijkt Arwen soms hele monologen af te steken, iemand hebben om tegen te praten is nog altijd leuker.
Gelukkig is het mooi weer en kunnen we geregeld een wandeling maken. Die wandelingen geven je ook meteen een hele andere kijk op de wereld. Nu pas merk je hoe slecht de voetpaden er bij liggen of hoe sommige openbare instellingen gewoon niet toegankelijk zijn voor mensen met een buggy, bijgevolg dus ook niet voor mensen met een rolstoel. Vandaag moest ik geld afhalen, bij mij eigen bank gaat dit niet want je komt meteen in aanraking met twee treden. Met mijn buggy kan ik deze niet achterwaarts op want de rem komt tegen de trap waardoor de wielen dus blokkeren. Daar sta je dan. En we weten allemaal dat je tegenwoordig niet op hulp van anderen moet rekenen. In de Pimkie hebben ze nu tshirts van Barbapapa, maar die kon ik ook niet gaan bekijken want ook daar waren er twee treden. Casa en Blokker mag ik ook van de lijst schrappen, die zitten ondergronds met enkel trappen. Mensen zijn ook enorm egoïstisch, heel vaak staan scooters zodanig op het voetpad dat je er gewoon niet meer langs kan. Zelf mijn eigen huis is niet toegankelijk, ook twee trappen. Ik moet ze altijd eerst uit de buggy halen, of zoals vandaag rekenen op de hulp van een vriendelijke passant. Handig is anders. En nee, ik koop geen andere buggy!
Dat we een echt gezin vormen merken we ook aan kleine dingen, zoals het in huis hebben van Vicks Vaporub! Welk gezin heeft dit nu niet? Uiteraard is Arwen daar nog te klein voor, maar wij zijn daar nooit te groot voor. Ja, het is raar hoe zo'n klein wezentje meerdere levens zo 'drastisch' kan veranderen. Maar allemaal positief! We zij stapelzot van onze kleine meid en ik zou mijn leven niet meer kunnen inbeelden zonder haar. De iets lastigere momenten neem ik er gerust bij!