Onze kleine meid is op een leeftijd gekomen waar ze al veel steviger in haar vel zit en dus al veel liever wordt vast genomen door mensen. Zo zijn er dus genoeg kandidaten die Arwen graag voor een paar uur, of in sommige gevallen zelf een paar dagen van ons over willen nemen. Dit is waarschijnlijk de enige keer dat mensen echt bereid zijn om iets voor je te doen, om een 'last' over te nemen. Alleen is Arwen geen last. Het is een schat van een kind en ik zou niet meer zonder kunnen. Mijn schoonvader en zijn vrouw zijn twee van die bewuste kandidaten. Al maanden zaten ze te polsen wanneer Arwen eens voor een paar dagen naar ginder zou kunnen gaan. Ze zijn nu met verlof dus dat zou ideaal zijn. Maar spijtig genoeg voor hen is mama daar helemaal nog niet klaar voor! De schrik voor wiegendood zit er te hard in. Als er iets zou gebeuren dan heb ik liever dat het bij mij gebeurt dan bij iemand anders, ik zou het die persoon namelijk nooit kunnen vergeven.
We zijn uiteindelijk tot een compromis gekomen dat Arwen een dagje bij hen zou doorbrengen terwijl wij een uitstapje maken naar Antwerpen. En zelf dat deed ik met tegenzin. Ik heb enorm genoten van het middagje met mijn lieve schat, maar ik was toch blij toen ik Arwen terug in mijn armen kon nemen. Mijn vreugde was eigenlijk rap over toen ik zag dat ze in haar wieg lag, met twee pullen aan en bijna volledig toegedekt, dat terwijl ze in de tuin deels in de zon lag. Ze was nat van het zweten. We hadden nog zo gezegd dat ze het rap warm had en dat ze ze niet te warm moesten toedekken. Ik heb dan maar zelf subtiel die pull uitgedaan.
Later kreeg ik van mijn stief schoonzus te horen dat Arwen Ice Tea gedronken had. Ik weet dat ze er niet van zal sterven, maar ik ben van mening dat je zo'n dingen gewoon niet doet. Of verberg het op zijn minst niet, wees er eerlijk over. Ik ga er niet kwaad over blijven maar het zat me toch dwars. En op zo'n moment moet ik het uiteraard van mij af kunnen schrijven. Dit is bij deze dus gedaan.
