Expectations

De huidige maatschappij zit vol verwachtingen. Dit gaat echt over alles, iedereen heeft een beeld van hoe het zou moeten zijn om perfect bevonden te worden. Maar wat is perfect? Perfect heeft een andere betekenis voor jou dan voor mij. En waarom moet iets perfect zijn? Niemand is perfect, waarom verwachten we dan in alles perfectie? Indien iets niet aan de normen voldoet bekijken we het niet of leggen het na verloop van tijd gewoon op kant. Zelfde met relaties. De ideale relatie moet er eentje zijn waar de man huishoudelijke taken op zich neemt, maar tegelijk niets van zijn mannelijkheid verliest. Want zeg nu zelf, welke vrouw wil een man hebben die bv weent bij een emotionele reclame.

Vrouwen moeten perfecte keukenprinsessen zijn en ze moeten een job hebben, liefst eentje die minderwaardig is zodat de mannen zich nog altijd man kunnen voelen. We verwachten van elkaar dat die tegelijk duwt en trekt. Maar dat is onmogelijk. Wat is dan de oplossing volgens de huidige maatschappij: ga op zoek naar beter. Nooit zal je te horen krijgen dat je misschien je idealen moet aanpassen. Als je normen en waarden minder streng zijn, zal iemand er rapper aan voldoen. Jij bent gelukkig omdat het alles is wat je zocht, maar toch nog ruimte laat voor verbetering. Heeft je partner enkele kleine foutjes waar je nekhaar van overeind komt, focus dan op de goeie punten. Zaken die je partner ontgetwijfeld ook heeft, je bent erop gevallen voor een reden. Mensen zijn te goed getraint in het zien van de slechte punten, we moeten eens gaan beseffen dat we ondertussen veel mooie zaken missen.

Ik ben alweer negatief bezig dus laat ik het even een positieve draai geven: de wereld is niet vergaan! Al kan je dit ongetwijfeld ook als slecht nieuws bekijken als je wil. Maar dat laat ik eens aan iemand anders over, ik heb iets om naar uit te kijken nu.

Prettige feesten mensen en maak geen voornemens waarvan je weet dat je ze toch niet zal halen.

How you doin'?!

I know, het is weer even geleden... Maar eigenlijk is er dan ook zoveel niet veranderd in ons leven, al komt het nu precies wel echt dichtbij. Maar dit echt luidop zeggen vind ik te gevaarlijk. You never know.

Laat ik beginnen met: hoera, telg nr 2 is op komst! Ja, het was gepland, maar nooit verwacht dat het zo rap zou gaan. Bij Arwen hebben we er namelijk twee jaar over gedaan. Deze was op een maand tijd klaar om te bestaan. Als dit wil zeggen dat hij/zij er wat vroeger uitkomt dan de grote zus, jej! Deze zal een zomerkindje worden, rond mei - juni. We hebben geen voorkeur, maar zouden het beiden leuk vinden moest het een jongen zijn; om dan te verschillen te ontdekken. De nlp-kenners (meer hierover volgt straks) zouden nu zeggen dat we dus eigenlijk wel een voorkeur zouden hebben. Een voorkeur voor een jongen, maar een meisje gaan we zeker niet de deur wijzen. Al heb ik dan nu al medelijden met de papa, drie vrouwen...

Voilà, het belangrijkste nieuws is geweest, nu kan ik het over koetjes en kalfjes hebben.
Dinsdag en woensdag ben ik op cursus geweest via het werk. Het was een cursus "emotionele intelligentie en NLP", indien nodig: gebruik Google. De term zei mij niet veel, maar ik moet zeggen dat ik het wel al toepas. Als je het zo kan zeggen. NLP leert je o.a. hoe je de zaken anders moet/kan bekijken (niets moet). Ergens moeten we minder streng zijn, zowel voor onszelf als voor anderen. Het is makkelijker om de negatieve kanten van iets te zien, maar het is mogelijk om de focus te leggen op het positieve. Je moet dit alleen toelaten. Het was echt een interessante cursus, echt iets waar ik verder mee wil 'experimenteren'. Je helpt er anderen trouwens ook meer vooruit, iets wat ik al probeer te doen. Nu heb ik een hele nieuwe aanpak, eentje die makkelijker aanvaard kan worden door de gesprekspartner. Ben al goed aan het oefenen en er is blijkbaar al verschil merkbaar. Zowel voor mij als voor de 'tegenpartij'. Win-win! Heerlijk hoe je eigenlijk iets kan manipuleren gewoon al door je woorden voorzichtig uit te kiezen. Interesting.

Kindjes: check
Werk: check

Financiën! Laat ik het daar voor de verandering nog eens over hebben. Lang leve de eindejaarspremies!! En voor één keer gaat het niet integraal naar schulden e.d.
Autolening is gelukkig al afbetaald, dat was onze grootste kost. Nu zijn het enkel nog kleine bedragen die vereffend moeten worden. Ik zou bijna durven zeggen dat het lichtje aan het einde van de tunnel bijna binnen handbereik staan. Voor het eerst kunnen we deftige cadeaus voor de mensen kopen. Grappig hoe dat weer centraal staat bij ons: anderen gelukkig maken. Vandaar dat er hier een welbepaald iemand een Lego Technic auto ineen aan het zetten is. De glimlach op zijn gezicht toen hij met die grote doos mocht aanschuiven aan de kassa. "ik heb het nooit gekregen als kind." Hoe kan je het hem dan weigeren, nu we eens kunnen. En ik heb geen recht van spreken. Van zodra de belastingen gestort (jej, we krijgen terug!) zijn zou ik wel eens het herenhuis van Playmobil durven kopen. Ik heb dit als kind altijd gewild, maar nooit gekregen. En ergens moet en zal ik ooit die doos in handen hebben. Gelukkig heb ik een heel geldig excuus: het is voor Arwen. Rest enkel de vraag of ik ze er ooit in de buurt van laat..

Ook weer een typisch voorbeeld van hoe wij in elkaar zitten. We hebben geld en kopen speelgoed.. Geen uiterlijk vertoon, gewoon aan onszelf denken. Wat maakt ons gelukkig, wat ze ook van ons mogen denken. Heel bevrijdend wel, moet je zeker ook eens proberen.

Het is hier ondertussen weer wat aangevuld dus ik hou ermee op voor vandaag. Ik moet namelijk nog iemand van achter de Lego Technic sleuren. Wish me luck!
Om met een nlp-noot te eindigen: het duurt misschien even voor hij zal stoppen met spelen (laten we een kat een kat noemen), hij heeft wel de woonkamer heringericht en opgeruimd dus hij verdiend het van wat langer te mogen spelen.

Night peops!

Voor de verandering nog wat drama

Soms heb ik het gevoel dat heel mijn familie op mij neerkijkt. Wat ben ik in hun ogen? De margi dochter die met moeite het einde van de maand haal. Hoogstwaarschijnlijk zit dit allemaal in mijn hoofd, maar met die ruzie in de familie de laatste tijd merk ik het wel. Mijn broer en zus zitten plannen te maken om iets te gaan drinken, terwijl hij niet meer praat tegen mij. Wat zou dan toch het grootste onderwerp op café zijn? Juist ja, hun lost-cause zus. De zus die geen blad voor de mond houdt en de mensen op hun fouten durven wijzen. De zus die niet gelooft in de maatschappij en de wereld ziet voor wat die is. Ze noemen me misschien zelf een pessimist. Ze snappen het niet waarom wij het onszelf (in hun ogen dan) zo moeilijk maken door tegen het systeem in te gaan. Meegaan met de stroom is toch veel makkelijker dan tegen de stroom in. Dat zullen zij nooit begrijpen. Ik weet dat tegendraads doen geen oplossing is, maar ik wil later niet op mijn leven terugkijken en spijt hebben van sommige beslissingen. Daarom dat ik nu handel naar mijn gevoel.

Misschien zit het allemaal in mijn hoofd en ben ik toch zoals mijn moeder zei, compleet paranoia. Misschien kijken ze helemaal niet neer op mij, maar hopen ze ergens dat ik het mezelf niet zo moeilijk maak. Maar ik kan het gevoel dat ze op mij neerkijken niet van me af schudden. Maar dan probeer ik te overlopen wat ik net wel goed gedaan heb: van de vier kinderen ben ik de enige (tot nu toe) die in ene keer haar rijbewijs gehaald heeft, die al vijf jaar een vaste job heeft en promotie gemaakt heeft en ik heb al een gezin. In mijn ogen sta ik veel verder dan al de rest! Maar volgens mij zien ze dit niet. Dat is het gevolg van tegen de stroom in te gaan, je wordt verstoten. Of zo voelt het toch.

Voor mijn moeder ben ik waarschijnlijk volledig een hopeloos geval. Ik heb namelijk kritiek op alles en ben niet gelukkig. Ja, blijkbaar staat kritiek hebben gelijk aan ongelukkig zijn. Het is alsof ze niet wil snappen dat ik ondanks alle miserie perfect gelukkig ben. Was het niet voor deze kut-maatschappij waarin we elke dag minder en minder vrijheden hebben, dan had ik niets om over te klagen. Ook zij snapt niet waarom we vechten tegen het systeem. Iemand moet het toch doen?! Zeker nu met Arwen! Ik wil niet dat zijn opgroeit in deze wereld. Ik wil dat ze zoals mij buiten kan spelen zonder bij elke stap achterom te moeten kijken of er iemand is die haar kwaad wil doen. Valt dat zo moeilijk te begrijpen?

Ik weet dat mijn blogs de laatste tijd altijd over hetzelfde gaan, maar het raakt dan ook niet opgelost. We zien wel.

Update

Mijn vorige blog ging over de problemen die we hebben door Arwen bij mijn moeder te laten. Nu gaat mijn blog over de problemen die we hebben sinds Arwen naar een onthaalmoeder gaat. Juist ja, je leest het goed. Na nog een drama met mijn moeder hadden we er schoon genoeg van, haar "zoek maar andere opvang voor Arwen, ik kan het niet meer"-dreigement is werkelijkheid geworden. Wij zijn het beu dat ze zo met onze voeten kan spelen en dus zijn we op zoek gegaan naar een onthaalmoeder.

Gelukkig had die net een plaatsje vrij door omstandigheden en kan Arwen daar nu vier dagen in de week naartoe. Het is iemand waar ik nog mee op school gezeten heb en haar "opvoedingstheoriën" zijn zowat dezelfde als wij hebben. Een kind heeft af en toe een harde hand nodig. Arwen zit er heel goed, is heel blij en braaf. Alleen spijtig dat het ons maandelijks 360 euro kost. Wat een serieuze hap uit ons budget is! We zagen het licht aan het einde van de tunnel naderen, waarmee ik het einde van onze schuldenberg bedoel, maar dit zal dus weer wat moeilijker worden. Nog een klein jaar en onze schulden zouden volledig afbetaald moeten zijn. Tenzij we natuurlijk nog met één of andere tegenslag te maken krijgen. Hout vasthouden!

Doordat Arwen nu naar de opvang gaat ziet ons dagschema er natuurlijk ook helemaal anders uit. Vroeger bepaalden we onze uren zelf, nu moeten we ons aanpassen aan de uren van de opvang. Wat niet altijd even makkelijk lijkt te zijn. Mijn fiets heb ik bijvoorbeeld van onder het mos moeten halen. Niet van onder het stof, maar van onder het mos. Maar wat verwacht je van een fiets die drie jaar buiten gestaan heeft in weer en wind (en katten). Mijn zadel heeft een groene tint en de spaken van mijn wiel zien bruin. Maar hij rijdt nog! Na een beetje handywork van mijn wederhelft kan ik er mij vanaf heden veilig mee op straat begeven. En Arwen vindt het ook heerlijk op de fiets, er is veel te zien en veel mensen om naar te zwaaien en te charmeren. Onze levens zijn zelf zodanig veranderd dat zelf de papa zich een fiets gekocht heeft! Wat moet je anders doen met al die ecocheques?! Blijft toch maar een domme "uitvinding" hoor. Als je geen wasmachine of dergelijke moet kopen heb je er niets aan. Je zit enkel met een waarde van in totaal 500 euro waar je niets mee kan doen. Tenzij spaarlampen of bio eten kopen... Een fiets leek ons de verstandigste keuze, dan kunnen we gezamenlijk eens een fietstochtje maken. Jaja, we gaan nog sportief worden! Tegenwoordig ben je in Aalst toch overal rapper met de fiets! OVERAL zijn er werken en omwegen! Aalst is één grote file tijdens het spitsuur. Denk dat we vanaf nu liever met de fiets zullen boodschappen doen, we zullen er in ieder geval rapper geraken denk ik.

Om terug te keren op die familiedrama: gisteren zou het bijna drie weken geleden zijn dat mijn moeder Arwen nog gezien had. Maar wat had ze nu gedacht, als zij zo blijft smijten met dreigementen (zo heeft ze nu al drie keer gedreigd de politie te bellen), dat we met hangende pootjes zouden terug komen. Nee, zo zijn we niet. Het is nu de derde keer dat ze ons dit lapt dus nu mag ze de gevolgen dragen. Nu beklaagt ze het haar al hoor! Nu stelt ze spontaan voor om ze bv elke woensdag Arwen bij haar te houden (opvang is maar halve dag op woensdag), maar dat is mijn vrije dag en ze moet niet gaan denken dat ik Arwen dan zal afstaan. Maar eigenlijk moet ze nog niet klagen, er is nog een week (of twee) waar we geen opvang hebben voor Arwen en dan zal zij ervoor mogen zorgen. Maar na het vorige incident moet ze niet gaan denken dat ik eten ga meegeven. De laatste keer heeft ze ons daarmee tegen de schenen geschopt. Zeggen dat Arwen niet veel gegeten had terwijl het vlees nog onaangeroerd in de koelkast ligt. Nee sorry, dan verdien je wat je krijgt. Het enige dat ze had moeten doen was eerlijk zijn toen ik er subtiel naar vroeg, maar zelf dat was teveel gevraagd. Alsof ik niet snap dat de zin om eten te maken soms volledig kan ontbreken. Achja, liegen is altijd de manier van werken geweest in onze familie en gewoontes zijn moeilijk om af te leren.

We zijn nu misschien meer geld kwijt dan normaal, maar Arwen zit goed, krijgt elke dag vers en lekker eten en heeft veel speelgoed om zich mee te amuseren. Als we nog een tweede kindje zouden hebben (als dat lukt), dan ga ik ze toch direct naar de opvang sturen, niet meer bij mijn moeder hoor!

En om af te sluiten nog een mooie foto van ons klein fotomodel!

The Bold & the Beautifull

Geen idee waar ik moet beginnen... Er zijn zoveel dingen die ik wil neerschrijven en als ik er dan eindelijk de tijd voor vind, dan komt er niets in me op. Als ik dan nadenk over wat ik allemaal zou kunnen bloggen lijkt het alsof er niets gebeurt in mijn leven. Wel, afgezien van de nieuwe dosis familiale drama. Laat ik daar anders mee beginnen.

Onze kleine meid, die maar blijft groeien, zit tijdens de week overdag bij mijn moeder. Waarom? Omdat we het niet anders kunnen, met onze beide lonen en schulden zou het ons nooit lukken om opvang te betalen. Nog altijd niet. Maar nog altijd ben ik van mening dat ik ze niet naar een onthaalmoeder of crèche wil sturen. Elke mens zit gebogen onder de stress en de zorgen om de huidige maatschappij. Tegenwoordig zie je alleen maar horror verhalen over kinderopvang in de krant of op televisie. Om nog maar te zwijgen van de ridicuul hoge prijzen! 400euro per maand omdat je MOET gaan werken en dus je kind MOET afgeven aan een vreemde.

Ik zie niet in waarom ik zoveel aan een vreemde zou moeten geven als Arwen op zich per maand al geen 400 kost. En het is een doodbraaf kind, no way dat ze er veel werk aan zouden hebben. En je bent dan nog niet vrij om je kind te laten eten wat je wil. En de pampers daar beslissen zij ook over. Ik ga niet extra gaan betalen omdat de onthaalouder ervoor kiest om luxeproducten te gebruiken. Ik weiger om van mijn kind een succesproductje van de maatschappij te laten maken. Want dat is uiteindelijk wat ze doen. Onder het mom: we moeten hen klaarstomen voor het echte leven. Welk echte leven? Een leven waarin je niets anders doet dan bevelen opvolgen en regeltjes volgen. Ruimte voor eigen ideeën is er gewoon niet. Hoe meer je afwijkt van de 'norm', hoe meer problemen je zal ondervinden.

Er staat ons als ouders nog een heel zwaar leven te wachten. Een leven waarin we aan onze dochter moeten leren dat ze altijd, maar dan ook altijd een eigen mening moet vormen, ook al wordt dit niet altijd toegelaten. Ze moet haar hersens zelf gebruiken en haar niet laten vertellen hoe ze die moet gebruiken. Ik zal haar nooit onder druk zetten van een diploma te halen. We zullen er zeker bij vertellen dat het haar zal helpen om een job te vinden. Niet omdat je dan kan voorleggen hoe 'slim' je wel niet bent, maar omdat de maatschappij te kortzichtig is om mensen zonder papiertje een kans te geven. Het zal heel moeilijk worden om uit te leggen waarom de dingen in het leven niet logisch zijn. Waarom de ene meer kan en mag dan de andere. Ik zou natuurlijk kunnen doen zoals de meeste ouders en mijn kind gewoon volgens de regels naar school sturen, haar jeugd laten missen en zich laten concentreren op het stomme huiswerk.
Daarom dat we er bewust voor gekozen hebben om Arwen naar een Steinerschool te zullen laten gaan. Daar kan ze toch nog net iets meer van haar jeugd genieten.

Het voordeel aan het feit dat Arwen bij haar oma is overdag, is dat je altijd eens kan bellen om te horen hoe het gaat. Af en toe verschijnen er zelfs foto's online, wat het gemis toch iets makkelijker maakt. Maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Je kent de opvoeding die je zelf gehad hebt dus je weet welke je dochter dus krijgt. En daar wringt het schoentje soms. Mijn moeder heeft het zelf al gezegd, ze houdt zich er niet zo actief mee bezig. Bij ons heeft ze dat nooit gedaan, ze zetten ons neer en we hielden onszelf bezig. Maar dat is niet wat ik voor mijn dochter wil. Ik wil haar laten merken dat ze gewenst en geliefd is. Ikzelf probeer zo veel mogelijk met haar bezig te zijn en haar zoveel mogelijk aan te moedigen.

Een ander nadeel is dat we onze mening niet echt kunnen zeggen tegen mijn moeder. We proberen haar duidelijk te maken wat we wel en niet graag hebben maar soms hebben we het gevoel dat ze niet luisterd. Ze gebruikte liever haar eigen doekjes, maar die schuimen en je moet er veel meer van gebruiken om hetzelfde resultaat te krijgen als bij die wij gebruiken. Zo heeft ze ook zo'n typisch potje babyvoeding in de kast staan. Wij zijn daar absoluut tegen! Het duurt helemaal niet lang om verse voeding te maken en je baby haalt er veel meer uit dan die bewerkte, hoe zal ik het zeggen, brol! Volgens haar heeft ze dat nog nooit gebruikt en is dat enkel in noodzaak. Ik heb dan liever dat Arwen de hele dag flesjes drinkt dan dat ze zo'n potje eet, bij gebrek aan "echt" eten. Uiteraard begrijpt ze niet waarom wij dit niet graag in de kast zien staan, ze gebruikt het niet. Als ze het dan toch niet gebruikt, waarom heeft ze het dan!

Enfin, het zijn van die kleine ergernissen, maar op den duur vormen ze één groot geheel dat wel heel zwaar door weegt. Het spijtige van de zaak is dat ik niet met mijn moeder kan communiceren. Ze heeft het ons nooit echt geleerd. Wat we wel heel goed kunnen, is de zaken negeren tot ze vanzelf weglopen. Of zelf meteen weglopen als je de kans ziet. Het enige waar we goed in zijn is roepen en in de slachtoffer-rol kruipen. Nu is het wel aan mij om bij Arwen net niet te doen wat mijn moeder altijd gedaan heeft. Iets wat met de jaren voor ons allen "normaal" was, tegen mijn natuur in gaan dus. Elke dag betrap ik er mezelf op dat ik eerder weg loop, dan de confrontatie aan te gaan.

Sinds heel die situatie is de 'relatie' met mijn moeder enorm veranderd. Ik heb voor mezelf de beslissing gemaakt om mij gewoon niet meer te moeien. Ik praat ermee, maar veel minder dan vroeger en ik zal zeker geen goede raad meer geven. Ze luisterd toch nooit als we iets zeggen, dus waarom zou ik er mijn energie nog moeten in steken. Ik verlang naar de dag dat we financieel wat beter zitten, mischien kunnen verhuizen naar een stad/dorp/whatever waar we ons niet mateloos aan ergeren; maar vooral waar we minder last zullen hebben van de familiale drama. Dat is toch één van de "nadelen" (als is dat wel een groot woord voor wat het maar is) aan een kind hebben, iedereen wil ze zien. Maanden weg blijven kan je nu praktisch niet meer doen, voor je het weet sta je met onverwacht bezoek voor de deur. En als er één ding is waar ik helemaal geen fan van ben...

Sellout!

Het is zover, ik ben overgestapt naar "the dark side". Ik heb me dit weekend een iPhone gekocht...#shame
Ik was eigenlijk op zoek naar de Samsung/Goolge Nexus S, maar die verkopen ze hier nergens (meer). Er was zelf één winkel waarvan de verkoper nog nooit over die gsm gehoord had. Volgens mij zat hij dus duidelijk in de verkeerde branche! De Nexus is MAAR de beste gsm die er is! Hij is waarschijnlijk de enige waardige tegenstander van iPhone. En ik kan het weten want mijn ventje heeft er zo eentje en tot nu toe heeft hij nog niet de neiging gehad om hem door de ruit te smijten. En dat zegt veel! Bij elke gsm heeft hij nu al iets gevonden om op te vitten, bij de Nexus S niet.

Aangezien de Nexus dus geen optie was had ik de keuze tussen iPhone en iPhone wanna-be's... En dan kun je niets anders dan voor het origineel gaan hé. Maar het is toch wennen. Android kan je volledig naar je hand omzetten, iPhone niet. Tenzij je hem gaat liggen jailbreaken, maar als het dan fout loopt kan je naar je gsm fluiten. Bij Android is alle "open source". Maar laat ik hier niet te technisch worden ook niet, dan haken jullie toch af. Het is nu de vierde dag dat ik hem gebruik en tot nu toe nog geen klagen. Als ik op facebook ergens op klik, dan doet hij ook effectief die pagina open. Bij mijn Sony Ericsson Xperia X10 (of 8) was dit absoluut niet zo. En dat is enorm frustrerend. Soms zit je tien keer op iets te klikken om het dan gewoon op te geven en het later thuis te doen.



Het valt mij wel op dat ik het niet aan de grote klok hang. Normaal gezien zou er al lang op foto op facebook staan. Maar ik ben altijd anti-iPhone geweest dus nu voel ik mij echt een sell-out. Eigenlijk kan het mij niet schelen wat de rest ervan denkt, maar ik weet dat ik sowieso commentaar gaat krijgen. Probeer hen maar eens uit te leggen dat je nog altijd liever Android hebt terwijl je met Apple rondloopt. *zucht*

Vuile pedo!

Sinds de komst van onze kleine meid ben ik nog gevoeliger dan vroeger. Alles wat nu met kinderleed te maken heeft wil ik amper lezen, laat staan zien. Iedereen die kinderen pijn doet mogen ze van mij tegen een muur zetten en afschieten. Toen ik gisteren het werk verliet en het station Brussel Zuid in liep zag ik een man van middelbare leeftijd die met twee meisjes stonden te praten. De oudste was hooguit 12 en de andere tussen 8 en 10 jaar denk ik. Ze waren net naar de Quick geweest en de man stond met hen te praten. Mij leek het metteen verdacht, aangezien het een blanke man was en twee Marrokaanse (ben ik natuurlijk niet zeker) meisjes. Is niet echt een tafereel dat je dagelijks ziet, toch niet in Brussel. Een man die ook net voorbij liep dacht er denk ik hetzelfde over want hij bleef ook over zijn schouder heen kijken.

Ik moest nog wat "boodschappen" doen en toen ik een kleine 20 minuten later terug passeerde stond de man nog altijd met hen te praten. Ik bleef even in de buurt staan, kijkend op mijn gsm alsof ik druk bezig was. Ik werd er niet geruster op. Toen ik hem met een afschuwelijke grijns op zijn gezicht het oudste meisje van top tot teen zag bestuderen had ik genoeg gezien. Ik ben naar de meisjes toegestapt en hen gevraagd of ze die meneer kenden, wat uiteraard niet zo was. Ik zei hen dat het veel te gevaarlijk was en tegen de man zei ik (allemaal in het Frans uiteraard) dat hij moest weggaan. Uiteraard stond hij vanalles te brabbelen, waar ik echt helemaal niets van verstond. Had ook geen zin om er naar te luisteren en bleef dus herhalen dat hij moest weggaan. Toen ik dreigde de politie erbij te halen deinsde hij direct achteruit. Dat was ook een duidelijk signaal dat dit niet pluis was. De man gaf waarschijnlijk nog de één of andere uitleg maar weeral verstond ik er geen woord van. De meisjes stuurde ik ondertussen de andere kant op, met een "merci" als dankwoord, terwijl ik de man bleef weg sturen.

Of hij nu effectief een pedofiel was of niet zullen we misschien nooit weten. Maar ik oordeel liever zo, dan net zoals al de rest gewoon voorbij te lopen. Ik zou het mezelf nooit vergeten moest ik de volgende dag horen dat er twee meisjes aangerand zouden zijn. Als je als vreemde oude man tegen twee jonge meisjes staat te praten, die je niet kent, dan moet je maar de gevolgen dragen. Liever voorkomen dan genezen. Als ik hem nog eens zie mag hij er zeker van zijn dat ik een foto ga nemen en het aan de flikken zal doorspelen. Dat hij tegen hen maar zijn uitleg doet.

Toch wel erg dat je als gewone burger moet ingrijpen terwijl er net om de hoek security loopt, er een politiekantoor is in het station, en er overal camera's staan. Niet dat ik vind dat we als gewone burgers niet horen in te grijpen, maar het is toch in de eerste plaats de taak van de security. Ik heb er zeker twee of drie verschillende firma's zien rondlopen. Danku Seris om niets te doen.

Nu mijn oproep aan jullie: zien jullie iets verdacht, grijp in! Zelf al is het "vals alarm", beeld je in dat het jouw kind is. Je zou ook willen dat er iemand (preventief) ingrijpt. Pay it forward people!

2012

Voila, er is alweer een jaartje voorbij gelopen. En wat voor eentje. Het is toch wel een bewogen jaar geweest, met Arwen als hoogtepunt. Nieuwjaar vieren gaat steevast gepaard met voornemens maken die we toch niet volhouden. Waarom doen de mensen dit eigenlijk nog? You put yourself up for disappointment (ik kan op geen goede Nederlandstalige vertaling komen).

Ikzelf maak al lang geen voornemens meer, vraag me zelf af of ik dat ooit wel gedaan heb. Soit, 2012 zal zo mogelijk nog een bewogener jaar worden. En mischien ons laatste ook. Je moet het ze wel nageven, de Maya's weten hoe ze de dingen spannend kunnen maken. Meer dan de helft van de wereldbevolking gelooft er waarschijnlijk helemaal niets van. Ikzelf ook niet, al is het meer een vurige wens dan een overtuiging. Hoewel het "vergaan van de wereld" misschien het enige is dat ons nog kan redden. Geef toe, de wereld waarin we nu leven trekt op niets. Niets mogen we nog, niets. Waar men vroeger verplicht werd om marihuana plantjes in je tuin te staan hebben, worden we nu gestraft voor het gebruik van deze goddelijke plant. Want dat is het toch. Een creatie van God, of voor de atheïsten onder ons, een creatie van Moeder Natuur. Het enige waar nu alles om draait is geld. Maar dat heb ik al verscheidene keren vermeld vermoed ik.

Ik hoop dat 2012 het jaar der verandering zal komen. Dat de kleine domme schaapjes eindelijk wakker mogen worden. Dat ze eindelijk gaan beseffen dat onze levens voor ons geleid worden. Want wat hebben we nu nog van vrijheid? Vroeger nam je je tent en eens je een deftige plek vond zette je deze uit. Nu moet je op zoek gaan naar de voor ons bepaalde kampeer plekken. Allemaal mooi samengehokt op een paar vierkante meter. Ze hebben volledig onze vrijheid afgenomen en we bedanken ze er nog voor.

Vroeger speelden we buiten, nu zitten we alleen nog maar voor tv/pc schermen. Om fit te worden hoef je zelf helemaal je kot niet meer uitkomen. Dankzij o.a. de wii fit, de hometrainer hebbedingetjes kunnen we thuis aan onze conditie werken. Geen nood meer aan naar buiten gaan om even te gaan sporten. Toch goed gevonden. En uiteraard alleen maar uitgevonden voor het algemen welzijn van de mens. Of zou het net als anders alleen maar om geld draaien...

Onlangs nog een discussie gehad met iemand over hoe elke instelling niets meer is dan een bedrijf. Ik had het specifiek over ziekenhuizen. Ze kon maar niet begrijpen dat ziekenhuizen om geld draaien. Ben jij van mening dat ze gelijk heeft? Wel, ga dan eens naar ziekenhuis als je heel ernstig ziek bent. Vergeet vooral niet te vermelden dat je over geen rooie duit beschikt. Denk je dat ze je direct naar de onderzoekskamer zullen brengen? Geen geld, geen service. Al krijg je uiteraard pas later de rekening voorgeschoteld. En kan je die niet betalen dan sturen ze wel een deurwaarder op je af. Ook allemaal omdat ze met ons begaan zijn zeker. Wat ben ik dit alles toch zo kotsbeu. Had Arwen er niet geweest, dan kon het einde van de wereld er niet rap genoeg zijn!

Fuck society!

Met deze vrolijke nood wens ik jullie allemaal een goed 2012. Dat jullie allemaal mogen gaan werken om je geld alleen maar aan anderen te geven. Enjoy.

Mijn excuses voor eventuele typfouten, dit is namelijk via mijn gsm tot stand gekomen. En je weet hoe het gaat dat typen via gsm.