The Bold & the Beautifull

Geen idee waar ik moet beginnen... Er zijn zoveel dingen die ik wil neerschrijven en als ik er dan eindelijk de tijd voor vind, dan komt er niets in me op. Als ik dan nadenk over wat ik allemaal zou kunnen bloggen lijkt het alsof er niets gebeurt in mijn leven. Wel, afgezien van de nieuwe dosis familiale drama. Laat ik daar anders mee beginnen.

Onze kleine meid, die maar blijft groeien, zit tijdens de week overdag bij mijn moeder. Waarom? Omdat we het niet anders kunnen, met onze beide lonen en schulden zou het ons nooit lukken om opvang te betalen. Nog altijd niet. Maar nog altijd ben ik van mening dat ik ze niet naar een onthaalmoeder of crèche wil sturen. Elke mens zit gebogen onder de stress en de zorgen om de huidige maatschappij. Tegenwoordig zie je alleen maar horror verhalen over kinderopvang in de krant of op televisie. Om nog maar te zwijgen van de ridicuul hoge prijzen! 400euro per maand omdat je MOET gaan werken en dus je kind MOET afgeven aan een vreemde.

Ik zie niet in waarom ik zoveel aan een vreemde zou moeten geven als Arwen op zich per maand al geen 400 kost. En het is een doodbraaf kind, no way dat ze er veel werk aan zouden hebben. En je bent dan nog niet vrij om je kind te laten eten wat je wil. En de pampers daar beslissen zij ook over. Ik ga niet extra gaan betalen omdat de onthaalouder ervoor kiest om luxeproducten te gebruiken. Ik weiger om van mijn kind een succesproductje van de maatschappij te laten maken. Want dat is uiteindelijk wat ze doen. Onder het mom: we moeten hen klaarstomen voor het echte leven. Welk echte leven? Een leven waarin je niets anders doet dan bevelen opvolgen en regeltjes volgen. Ruimte voor eigen ideeën is er gewoon niet. Hoe meer je afwijkt van de 'norm', hoe meer problemen je zal ondervinden.

Er staat ons als ouders nog een heel zwaar leven te wachten. Een leven waarin we aan onze dochter moeten leren dat ze altijd, maar dan ook altijd een eigen mening moet vormen, ook al wordt dit niet altijd toegelaten. Ze moet haar hersens zelf gebruiken en haar niet laten vertellen hoe ze die moet gebruiken. Ik zal haar nooit onder druk zetten van een diploma te halen. We zullen er zeker bij vertellen dat het haar zal helpen om een job te vinden. Niet omdat je dan kan voorleggen hoe 'slim' je wel niet bent, maar omdat de maatschappij te kortzichtig is om mensen zonder papiertje een kans te geven. Het zal heel moeilijk worden om uit te leggen waarom de dingen in het leven niet logisch zijn. Waarom de ene meer kan en mag dan de andere. Ik zou natuurlijk kunnen doen zoals de meeste ouders en mijn kind gewoon volgens de regels naar school sturen, haar jeugd laten missen en zich laten concentreren op het stomme huiswerk.
Daarom dat we er bewust voor gekozen hebben om Arwen naar een Steinerschool te zullen laten gaan. Daar kan ze toch nog net iets meer van haar jeugd genieten.

Het voordeel aan het feit dat Arwen bij haar oma is overdag, is dat je altijd eens kan bellen om te horen hoe het gaat. Af en toe verschijnen er zelfs foto's online, wat het gemis toch iets makkelijker maakt. Maar er zijn natuurlijk ook nadelen. Je kent de opvoeding die je zelf gehad hebt dus je weet welke je dochter dus krijgt. En daar wringt het schoentje soms. Mijn moeder heeft het zelf al gezegd, ze houdt zich er niet zo actief mee bezig. Bij ons heeft ze dat nooit gedaan, ze zetten ons neer en we hielden onszelf bezig. Maar dat is niet wat ik voor mijn dochter wil. Ik wil haar laten merken dat ze gewenst en geliefd is. Ikzelf probeer zo veel mogelijk met haar bezig te zijn en haar zoveel mogelijk aan te moedigen.

Een ander nadeel is dat we onze mening niet echt kunnen zeggen tegen mijn moeder. We proberen haar duidelijk te maken wat we wel en niet graag hebben maar soms hebben we het gevoel dat ze niet luisterd. Ze gebruikte liever haar eigen doekjes, maar die schuimen en je moet er veel meer van gebruiken om hetzelfde resultaat te krijgen als bij die wij gebruiken. Zo heeft ze ook zo'n typisch potje babyvoeding in de kast staan. Wij zijn daar absoluut tegen! Het duurt helemaal niet lang om verse voeding te maken en je baby haalt er veel meer uit dan die bewerkte, hoe zal ik het zeggen, brol! Volgens haar heeft ze dat nog nooit gebruikt en is dat enkel in noodzaak. Ik heb dan liever dat Arwen de hele dag flesjes drinkt dan dat ze zo'n potje eet, bij gebrek aan "echt" eten. Uiteraard begrijpt ze niet waarom wij dit niet graag in de kast zien staan, ze gebruikt het niet. Als ze het dan toch niet gebruikt, waarom heeft ze het dan!

Enfin, het zijn van die kleine ergernissen, maar op den duur vormen ze één groot geheel dat wel heel zwaar door weegt. Het spijtige van de zaak is dat ik niet met mijn moeder kan communiceren. Ze heeft het ons nooit echt geleerd. Wat we wel heel goed kunnen, is de zaken negeren tot ze vanzelf weglopen. Of zelf meteen weglopen als je de kans ziet. Het enige waar we goed in zijn is roepen en in de slachtoffer-rol kruipen. Nu is het wel aan mij om bij Arwen net niet te doen wat mijn moeder altijd gedaan heeft. Iets wat met de jaren voor ons allen "normaal" was, tegen mijn natuur in gaan dus. Elke dag betrap ik er mezelf op dat ik eerder weg loop, dan de confrontatie aan te gaan.

Sinds heel die situatie is de 'relatie' met mijn moeder enorm veranderd. Ik heb voor mezelf de beslissing gemaakt om mij gewoon niet meer te moeien. Ik praat ermee, maar veel minder dan vroeger en ik zal zeker geen goede raad meer geven. Ze luisterd toch nooit als we iets zeggen, dus waarom zou ik er mijn energie nog moeten in steken. Ik verlang naar de dag dat we financieel wat beter zitten, mischien kunnen verhuizen naar een stad/dorp/whatever waar we ons niet mateloos aan ergeren; maar vooral waar we minder last zullen hebben van de familiale drama. Dat is toch één van de "nadelen" (als is dat wel een groot woord voor wat het maar is) aan een kind hebben, iedereen wil ze zien. Maanden weg blijven kan je nu praktisch niet meer doen, voor je het weet sta je met onverwacht bezoek voor de deur. En als er één ding is waar ik helemaal geen fan van ben...