Hypes

Weet je, ik heb soms medelijden met de jeugd van tegenwoordig. Er zijn zoveel hypes die moeten gevolgd worden, ja om de een of andere reden gaan ze er allemaal van uit dat je die MOET volgen, dat ik blij ben dat dit voor mij allemaal niet meer hoeft. Als ik er ooit al gevolgd heb.. Een paar voorbeelden: duckface, selfies, hashtags, die snorren rage die nu bezig is... Weten ze zelf waarom die hypes bestaan, wat ze beteken? Want dan denk je van wel maar dan gebruiken ze zo vaak de verkeerde termen bij de verkeerde hype. Is het dan belangrijker om gewoon te volgen, dan te weten waarvoor het staat? Je hebt er dan die niets liever doen dan hashtags gebruiken ('hekje' voor de leken) maar dit op de totaal verkeerde manier. #dan #geven #ze #elk #woord #een #hashtag
Dit zijn waarschijnlijk net dezelfde mensen die in hun schoolcarrière hun hele cursus met fluostift onderlijnen. Enkel de belangrijke stukken, zeggen ze dan. Er zijn tegenwoordig ook zoveel hypes bij het trekken van foto's, niemand gaat bv nog op restaurant zonder een foto van het eten te trekken. Een van mijne favoriete blunder combinaties is de foute hashtag bij de verkeerde hype. Komt ervan als je volgt zonder je brein te gebruiken. Laat ik bij deze alvast enkelen een wijze les geven. Een 'selfie', beste dames, is een foto van jezelf DOOR JEZELF. Somehow gaan ze daar de mist in en gebruiken ze #selfie bij een foto waar ze alleen op staan, maar die duidelijk getrokken werd door iemand anders. Ik weet het, dat is bijlange het einde van de wereld niet, maar ik ga gewoon strike hierbij. Probeer toch zo hard niet om erbij te horen en gebruik alleen dingen waar je zeker van bent.

Dan heb je nog die belachelijke duckfaces. Echt, welke idioot is daarmee begonnen EN wie heeft het gerucht gestart dat dit mooie foto's zijn? Ik heb nog geen enkele geslaagde duckface gezien, ik denk gewoon dat die niet bestaan. Al komt Arwen mooi in de buurt als ik een foto trek terwijl ze een kusje gooit. Gelukkig weet ze nog niet beter, ik zou anders wel even subtiel vermelden dat een duckface gewoon not-done is.

Ik hoop dat Arwen en Caitlyn later beter zullen doen. Of dat ze op zen minst de achtergrond van de hypes uitzoeken alvorens ze gewoon te volgen. Maar daar zijn wij uiteraard verantwoordelijk voor.

Disneyland + Parijs

Voilà, het langverwachtte weekend zit er alweer op. Vrijdag rond de middag arriveerden we in Disneyland Parijs, dus rap iets eten en dan alle "belangrijke" attracties doen op zo min mogelijke tijd. Als eerste was uiteraard Space Mountain aan de beurt, met een kwartier als wachttijd viel dat heel goed mee. Fantasyland hebben we links laten liggen, er zijn maar zoveel keren dat je "it's a small world after all" kunt verdragen. Voor de rest zijn er in dat stukje nu niet echt wilde attractie. Het zal wel aan de beurt komen als we eens terug gaan met Arwen. In Adventureland stonden "Indiana Jones" en "Pirates of the Caribbean" op het lijstje, alsook genieten van het uitzicht vanop de boomhut van de Robinsons. Dan op naar Frontierland waar "Big Thunder Mountain" het einddoel was. Uiteindelijk hebben we deze overgeslagen toen we bij het buitenkomen van "Phanton Manor" zagen dat de attractie vast zat op de top van een berg. Iedereen mocht weer rechtsomkeer maken in de wachtrij, wat een pech voor hen. Met de belangrijke attracties van het lijstje geschrapt en na wat rondsnuisteren in de winkeltjes, zetten we koers naar de Studios. 70min wachten voor "Crush's Coaster" zagen we niet zitten, dus deze hebben we voorlopig moeten overslaan. Next on the list was uiteraard "The Twilight Zone Tower of Terror"! Vorige keer heb ik deze attractie helemaal alleen gedaan, dus ik was blij dat Dirk eens mee was. Voor ons in de wachtrij stond er trouwens nog een knappe gast, maar de afknapping was groot toen ik hoorde dat hij Duits sprak. Echt geen mooie taal, sorry. De attractie zelf was uiteraard weer schitterend, ik was volledig voorbereid maar de spanning was toch groot. En hij viel toch wel in de smaak bij Dirk, al had hij uiteraard suggesties die het nog beter zouden maken. Het zou Dirk niet zijn hé *knipoog. De "Rock 'n' Roller Coaster was al gesloten, dus deze heb ik nog altijd niet kunnen doen. Nog wat rondsnuisteren in de winkeltjes, "Animagique" en Disney Village en daarna terug richting hotel.

Traditiegetrouw vergeet ik altijd iets als ik op 'reis' ga. Deze keer was ik een kam vergeten. Op aanraden van mijn ventje heb ik een Ariel'eke gedaan en een 'haaresnaaier' (voor de leken: een vork) gebruikt. Het werkt nog goed moet ik zeggen, aangenaam verrast. Zaterdag zouden we Parijs zelf eens bezichtigen, in Disneyland hadden we de beste attracties zo goed als allemaal gehad. Aangezien we ook maar over twee dagtickets beschikte, leek het ons nuttiger om ons geld niet aan dure kassatickets te geven. Op naar het station om de belangrijkste plaatsen te bezichtigen. Ook dit was voor Dirk een primeur en hopelijk heb ik toch iets of wat voldaan als gids. Ik wist ongeveer waar alles was of hoe van het ene naar het andere te geraken. We zijn begonnen met het Louvre en het aansluitende park, waarvan ik alweer de naam kwijt ben. Het weer viel ook heel goed mee, de temperatuur zat goed en op zaterdag heeft het welgeteld vijf minuten licht gedruppeld. Maar we waren net aan de Disney Store dus we hebben er niet veel van gemerkt. Nee, we hadden nog niet genoeg gewinkeld in Disneyland zelf dus daar MOESTEN we binnen. Arwen had ten slotte nog laarzen nodig voor school, nu heeft ze er mooie van Minnie Mouse! En trots dat ze was, ze wou ze niet meer uit doen. Ze heeft ook nog een hoed met Minnie oortjes gekregen en een drinkbeker. Voor Caitlyn hebben we een dekentje met een Minnie aan gekocht en een body'ke. Ik wou er nog een met "mommy's little nightmare" op, maar die heb ik niet meer gevonden.

's Middags hebben we een restaurantje gedaan op de Champs-Elysées en van daaruit koers gezet richting Eiffel toren. Overal waren er straatartiesten die stuk voor stuk een mooie vertoning gaven, maar je kan moeilijk aan allemaal iets geven.. Spijtig genoeg. Daarna zijn weer naar de Notre-Dame gegaan, de Sacre Coeur en daarbij horend de Moulin Rouge. Daarna was het acht uur en weer moesten nog helemaal terug naar het hotel en dan met de auto naar huis. Het was en leuk weekend, onze benen waren compleet versleten, maar het was het allemaal waard. Ik kan zijn iets van mijn Bucketlist schrappen, ik ben eindelijk in de Notre-Dame geweest. We hebben wel een beetje vals gespeeld en bijna aan de ingang ingevoegd. Er was net een wandelende penis toegenomen en we hebben van de afleiding gebruik gemaakt. Waar vrijgezelle feestjes allemaal niet goed voor zijn!

We gaan zeker nog eens terug en dan verblijven we in Parijs zelf, zeker voor herhaling vatbaar.

Het was trouwens een heel prettig weerzien met Arwen en Caitlyn. Arwen had die nacht niet zoveel geslapen en ze lag compleet uitgeteld in de zetel. Het duurde even voor ze wakker was, daarna duurde het nog een minuutje voor ze echt bij bewustzijn kwam. Haar ogen waren open, ze keek naar mij maar het drong helemaal niet door. Tot ze papa's stem achter haar hoorde.. Dan kon ze niet rap genoeg recht springen om rond zijn nek te springen. Daarna zag ze mij en kreeg ik ook een dikke knuffel, voorafgaand van een kkeine sprint. Daarna terug bij papa om in zijn armen zo goed als in slaap te vallen. Van Caitlyn kregen we algauw een glimlach en een heel verhaal. 

There's no place like home. 

Kids 2.0

Wat is er sinds mijn laatste blog allemaal veranderd? Niet zo heel veel eigenlijk, al heb ik verdomd lang mogen wachten tot alle administratie geregeld was en ik toch een uitkering kreeg. Bijna twee maand geen inkomen hebben is geen lachertje. Gelukkig zijn er altijd kleine jobkes te vinden waarmee je dan ten minste eten kan kopen. Het is weer een moeilijke periode geweest die zijn gevolgen heeft gehad voor onze relatie. Ik snap hoe koppels met geldproblemen rapper uiteen gaan, het drijft je gewoon uit elkaar. Er is zoveel dat je wil doen voor je gezin en je kan gewoon niet, enorm frustrerend. Maar maandag stond er eindelijk weer een mooi bedrag op de rekening. Alleen spijtig dat meer dan de helft is opgegaan aan achterstallige facturen. Maar daarmee zijn we daar ook al van verlost en moeten we er geen rekening meer mee houden.

Nu kunnen we eindelijk zorgeloos beginnen uitkijken naar ons twee dagen Disneyland! Het eerste echte uitstapje voor mij en Dirk, overnachten in een tent in Durbuy tel ik bewust niet mee. Versta me niet verkeerd, I loved it, maar een nachtje op hotel zonder kids zal toch net iets beter zijn. Ik zit wel met dubbele gevoelens, ik kan ze het best omschrijven als 'Arwen en Caitlyn'. Ik weet niet hoe ik het er vanaf ga brengen zonder die twee spookjes. Vooral kleine Caitlyn achter laten zal zwaar worden, ze is ten slotte maar eeen goeie twee maand oud. Morgenavond brengen we ze naar Antwerpen om aan de goede zorgen van bompa en nona over gelaten te worden. Het zal een uitdaging worden om niet elke vijf minuten te willen controlleren of ze nog leeft. Ik moet het wel op die manier zeggen want daar draait het namelijk om. Dat Caitlyn blijft ademen is niet zo vanzelfsprekend, aan die leeftijd kan vanalles mis gaan. Maar hoe meer je doet aan doemdenken, hoe groter je die kans maakt. Dus laat ik vooral gewoon uitkijken naar wat quality time met mijn soulmate, het is nodig.

Hopelijk worden het twee magische dagen, maar ergens twijfel ik daar niet aan. Na jaren hebben we ook nog eens een deftige voorraad kleren kunnen kopen, Dirk gaat er verdomd goed uit zien! Zelf ben ik ook tevreden over mijn aanwinsten, kijk er naar uit om ze te dragen. Praktisch gezien zijn we er klaar voor denk ik, emotioneel nog lang niet. Ik heb vooral schrik dat Caitlyn me niet meer zou herkennen, maar ik veronderstel dat dat gewoon mijn moederhart is die overdrijft. Arwen zal wel flink voor haar zusje zorgen, daar ben ik zeker van.

Wat hou ik toch van mijn kleintjes!!

Kleine zus

Wat is het weer lang geleden dat ik nog een blog berichtje geschreven heb. Ik heb zelf nog niets over de geboorte van ons tweede meisje verteld. Laat ik daarmee beginnen.

*Caitlyn*
Ons klein wondertje moest normaal verschijnen op 08/06 maar had hier duidelijk geen zin in. Na tien dagen wachten mocht ik uiteindelijk de avond van de 18de naar het ziekenhuis om dan 's nachts de bevalling op gang te zetten. Tot dan verliep alles normaal, al kan het wachten heel lang duren en een pijnlijke poep veroorzaken. Bij de zoveelste check-up van verpleegsters informeerde ik al eens voor een epidurale. Hiervoor gingen ze nog even wachten, ze waren namelijk bezig een andere vrouw te helpen bevallen. Allemaal goed en wel, maar als je ligt te kronkelen en hysterisch te wenen van de pijn.. Wel, laat ons zeggen dat alles op die moment mijn vijand was. Uiteindelijk waren zeer te laat om nog epidurale te kunnen toedienen. Ik zou dus mogen bevallen zonder verdoving. Ik weet nu uit ervaring dat ze niet zo hard overdrijven in films. Ik schaam mee er over, maar de oermens in mij is die dag komen piepen. Ik heb de longen uit mijn lijf geroepen, maar eens het kleine wondertje er uit is vergeet je meteen alles. Dat is wel een feit: hoe hard je ook afziet van de geboorte, van zodra je het kleine wezentje ziet vergeet je instant alle pijn die je net gevoeld hebt.

Uiteindelijk is onze kleine meid geboren op 19/06/2013 met haar 46cm en 2kg550. Gelukkig van die 50 gram of ze mocht in de couveuse verblijven. Een klein fijn popje dat één cm kleiner was dan haar mama bij de geboorte. Ondertussen is ze al 1,5 maand oud en doet het goed. Arm schaapje heeft enkel wat last van slijm, we denken dat ze gezegend is met de probleem-neus van hare papa.

Zalig kind

De kans dat ik nu over kom als een typische moeder is reëel, maar ik ga toch mijn zegje doen. Arwen is zowaar het makkelijkste kind dat je je kan voorstellen! Van in het begin een goede slaper, ze kwam mooi aan 12u per nacht. Nog altijd trouwens, steken we ze er om half acht in dan zal ze rond dat uur wakker worden. Eten kan ze ook als de beste, meer dan eens vraag ik mij af waar ze het blijft steken. Nu hebben we sinds een goede week een nieuw bed voor haar en zelf die overgang is super vlot verlopen. Ook al is ze wakker of wilt ze nog niet direct slapen, dan blijft ze nog in haar bed zitten. En nee, er is geen bedomranding die haar dit belet.

Zelf al is ze ziek, dan nog gedraagt ze zich als een perfect kind. Ze heeft enkel wat meer aandacht nodig. Ze helpt me ook al mee in het huishouden, de Swiffer is speciaal ingekort op haar maat. Afwassen doet ze ook graag, je moet er alleen tegen kunnen dat de grond kan nat worden. Dat is volgens mij trouwens één van de redenen waarom sommige kinderen geen poot uitsteken in het huishouden, al zeker niet vrijwillig. Het is aan de ouder om de interesse die ze tonen voor het werk dat mama of papa doet, niet te negeren. Maar het is vaak makkelijker om het huishoudelijke werk uit te stellen tot ze slapen en het dan rap en zonder afleiding te doen. Het gaat nu eenmaal rapper als we het zelf doen. Maar hierdoor kweekt men algauw een gewoonte van niets doen. Routine is wat kinderen nodig hebben en een zekere verantwoordelijkheid. Arwen zet zelf haar schoenen elke dag weg en zelf die van ons, als we dit nog niet zelf gedaan hebben.

Ik zou echt kunnen doorgaan over alle zaken die Arwen nu al doet en hopelijk zal blijven doen. Ze zal alvast een hele goede grote zus zijn die mij veel zal helpen.

Oud worden

We zijn gisteren naar een infoavond geweest van de plaatselijke Steinerschool, onze kleine meid wordt officieel groot. Het was zo raar om daar in een klaslokaal te zitten als ouder. Het lijkt zelf nog maar gisteren dat we daar zelf zaten. We waren ongetwijfeld ook de jongste ouders daar aanwezig, mensen beginnen precies laat aan kinderen. Alhoewel velen zullen denken dat het eerder te vroeg is, oh well.

We hebben er dus voor gekozen om ze naar de Steinerschool te sturen, een heel ander onderwijssysteem dan dat de meesten gewend zijn. Wie meer info wenst moet de site maar eens bekijken. Zo werken ze bv niet met rapporten en blijven leerlingen ook niet zitten. De presteer druk ligt veel minder hoog dan bij een 'klassiek' onderwijssysteem, het leren gebeurt door het gevoel. De hele uitleg die we kregen was boeiend en we hebben niets gehoord dat ons niet beviel. Alweer een volgende fase in ons leven die begint, al voelt het nu pas echt aan alsof we oud zijn. 

Er is wel één ding waar ik met iet of wat zorgen om maak. De school eindigt om 15u. How the hell moet je als ouder het klaarspelen om te gaan werken én er te zijn voor u kinderen als je dat wilt? Dit wil zeggen dat we op de hulp van oma zullen moeten rekenen. Het andere alternatief is om Arwen in de opvang te laten, maar dat lijkt mij zo...gemeen. Al is dat mischien een iets te sterk woord hiervoor. Het liefst zou ik zelf elke dag aan de schoolpoort staan, maar dit lijkt mij onmogelijk. Tenzij iemand een oplossing weet die ik niet direct zie, waarmee ik wil zeggen dat het moet lukken om werk en school te combineren. Challenge accepted? Hmm.

Ik ben in ieder geval blij dat ik nog een kleintje zal hebben om voor te zorgen nu Arwen zo groot wordt. De tijd zal vanaf dan wel heel rap gaan. Benieuwd wat de toekomst brengt. Binnen dit en twee weken zou ik normaal met een kleintje in mijn armen moeten liggen. Wat zal ik blij zijn om dat heerlijke gevoel weer te beleven. Kom maar kleintje, we zijn er klaar voor!

The Insiders - Part II

Ik had gezegd dat ik nog een verslag zou brengen eens ik de Vanish goed en wel heb kunnen testen. Het enige wat ik mij afvraag is: hoe test je dit? Ik heb het product nu al meerdere keren gebruikt, zowel voor kleur als voor wit. Ik voeg het bij aan de was en heb al één keer een vlek afzonderlijk behandeld alvorens die te wassen. Alle keren was de was proper en zou ik dus kunnen concluderen dat het product werkt. Maar wie zegt dat mijn was niet proper zou geweest zijn zonder Vanish? Maar uiteraard kan ik niet gaan doen zoals in de reclame en twee dezelfde vlekken ieder afzonderlijk gaan beginnen wassen.

Dus dan is het nog maar de vraag hoe juist mijn mening over Vanish is. Nuja, ik heb het product, het zou stom zijn om het niet te gebruiken zeker?

In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik nog geen tijd heb gehad om de Veet roll-on easy wax te proberen. Of misschien moet ik zeggen dat ik het tot op heden nog niet aangedurft heb. Ik heb er al problemen mee dat je je best enkele dagen ervoor niet scheert, opdat de haartjes lang genoeg zijn. Maar nu is mijn vraag: hoe kan je dit dan dagelijks (bij wijze van spreken) gebruiken als het haar min 2mm moet zijn? In de zomermaanden loopt er toch niemand met 2mm haar op zen benen? Hoe is zoiets dan doeltreffend? Of gebruik je de wax en na een dag of twee ben je verplicht een broek te dragen tot het haar weer de gepaste lengte heeft om het te kunnen verwijderen? Ligt het aan mij dat ik er het nut niet van in zie? En die strips, hoeveel heb je er zo voor nodig om 1 been te doen? Ik heb het nog niet geprobeerd, maar dit zijn allemaal vragen die mij te binnen schieten. Tot nu toe zie ik geen voordelen bij het gewone scheren onder de douche. De haartjes zijn mischien rapper terug, maar ik moet niet wachten tot ze lang genoeg zijn om ze af te doen. En er hoort geen wax op te warmen of ik moet mezelf niet eerst uren moed inpraten om de strips van mijn benen te trekken.

Gelukkig is het nu al een aantal dagen slecht weer, zo heeft het haar op mijn benen de tijd van te groeien en wie weet waag ik er mij één van de komende dagen aan. Meer zal ongetwijfeld wel volgen. Waarschijnlijk gepaard met veel gevloek.

Ik ben toch echt geen doorsnee vrouw hé. En toch ben ik een secretaresse, go figure. Voor de rest heb ik alles het liefst zo gewoontjes mogelijk, geen make-up, geen hakken, ni teveel moeite aan mijn haar doen.. Hoe minder werk hoe beter!

All about mom

Alvast nog een fijne moederkesdag gewenst aan alle mama's! Mijn moederkesdag was me het dagje wel. De vooruitzichten begonnen redelijk grijs te kleuren toen mijn ventje me het leuke nieuws gaf dat zijn eten naar boven was gekomen. Om het nog proper uit te drukken. "Ik ga niet terug naar de Spoed hé"... Maar uiteraard had het niet veel zin om dit te zeggen. Na een hele nacht overgeven en bijgevolg heel weinig slaap, hebben we onze ochtend doorgebracht in het ziekenhuis.

Spijtige was dat er die dag een familiefeest was langs zijn kant, met zen allen op restaurant en alles was al betaald. Bijzonder vervelend vond ik dit, ik keek er eigenlijk best naar uit. Op moederdag gaan eten is namelijk niet iets dat ik vaak kan doen. Ik zag alles al in het water vallen en weer enkele dagen ziekenhuis op de agenda staan. Maar 'gelukkig' vonden ze (weer) niets en werden we dus met een voorschrift naar huis gestuurd. Daarna was het voor mij een race om achter de medicijnen te gaan, wat vooraf ging met een leuk spelletje "zoek de apotheek van wacht". Het adres te weten komen is doorgaans geen probleem, maar op de kaart achterhalen waar dit net is... Dat is voor mij dan weer iets een andere zaak. Maar bon, ik heb hem relatief rap gevonden, de medicijnen waren niet te duur dus ik kon weer vrolijk naar huis tuffen waar een half slapende wederhelft in de zetel lag en de dochter zich bijzonder braaf aan het gedragen was. Even kreeg ik toch een steek van jaloezie toen ik zag dat ze de papa wel liet slapen en ik dit doorgaans niet moet proberen. Het is duidelijk een papa's kindje.

Nadat ik de nodige orders had rondgedeeld, wat voornamelijk "pakt u pil!" was, heb ik mezelf en de kleine miss gereed gemaakt om toch naar het familiefeest te gaan. Uiteindelijk was het niet ver, ik kende de baan en bij de familie voel ik mij op mijn gemak. Dus ik zag geen reden om niet te gaan. Papa zou toch de hele namiddag KO in zijn bed liggen.
Het enige nadeel was dat Arwen niet had kunnen slapen. We waren nog maar vertrokken of van vanachter klonk het "Arrrrwen moe'tje". Voor diegene die geen Arwens verstaan wil dit dus zeggen dat ze moe was. En als Arwen dit zelf al zegt, dan is ze inderdaad moe. Maar helaas pindakaas, geen middagdutje voor Arwen.

Eenmaal op restaurant aangekomen waren we uiteraard de laatste, nooit een leuke situatie. Vooral omdat alle ogen dan op jou gericht zijn. Op zo'n momenten is het leuk om Arwen als bliksemafleider te hebben. Het is een hele leuke dag geworden en Arwen heeft zich enorm goed gedragen en zich rot geamuseert met haar nichtje en de andere kinderen op de speeltuin. Ik kijk al uit naar de dag dat Arwen met haar kleine broertje/zusje (niet iedereen wil het weten) zal kunnen spelen. Vooral omdat ik dan kan blijven zitten!

Arwen - ik - schoonmama/bomma

The Insiders

Misschien hebben jullie er al van gehoord, misschien ook niet. Maar er bestaat zoiets als "The Insiders", waar doodgewone stervelingen ook kans krijgen om de misschien iet wat luxueuzere producten te gebruiken. Als je lid bent wordt je op de hoogte gehouden van de campagnes die ze voeren en kan je je kandidaat stellen om producten te testen.
Ik ben geselecteerd om Vanish Oxi Action uit te proberen. Met Arwen en nummertje twee die op komst is ga ik het wel heel goed kunnen gebruiken. Voorlopig nog geen kans gehad om het te gebruiken, ben er pas deze zaterdag achter kunnen gaan. Maar ik ben eens benieuwd of ik verschil ga merken. Arwen heeft mij alvast geholpen door zaterdag op haar knieën door Dille en Kamille te kruipen. Het is daar dus vuil mensen.

Op de één of andere manier ben ik er ook in geslaagd om geselecteerd te worden voor de nieuwe Veet Roll-on Easy Wax. Daar ben ik echt naar benieuwd wat dat gaat geven. Diegene die mij een beetje kennen weten dat ik niet iemand ben die veel aandacht besteed aan hoe ik er uit zie. Al moet ik toegeven dat dat precies aan het veranderen is. Ik wil er zelf toch iets vrouwelijker bijlopen, maar wel nog altijd comfortabel!
Als ik door Veet te gebruiken tijd bespaar, dan ga ik dat zeker gebruiken! Of ik een held zal worden in het ontharen is natuurlijk nog maar de vraag. Maar als ik het niet zou gebruiken dan ken ik zeker wel vrijwilligers die het product niet verloren zullen laten gaan.

Hou deze blog dus in da gaten als je wilt weten of ik in de toekomst was-fiasco's zal hebben of niet! Ik ben benieuwd!

Enkele veranderingen

Er zijn mischien al een paar mensen die het gemerkt hebben, enkele berichten zijn van mijn blog verdwenen. De reden hiervoor is dat er te veel mensen aan het meelezen waren die niet hoorden mee te lezen. Heb een tijdje zitten spelen met het idee om een nieuwe blog te starten, eentje waarvan ik de blogs kon delen op facebook e.d. Met deze blog ging dat niet omdat er teveel berichten op stonden die sommigen hoogstwaarschijnlijk de ogen zouden uitsteken. Maar langs de andere kant wou ik deze blog niet gewoon links laten liggen. Het werk dat ik in het ontwerp heb gestoken wou ik niet zomaar weggooien, ik ben er verdorie trots op. Dus heb ik besloten de meest 'shockerende' berichten terug als draft te zetten (neen ik heb ze niet verwijderd) en enkel nog op een manier te posten zodoende dat ik mij geen zorgen moet maken over enventuele gekwetste mensen. Want hoe vaak je er ook de nadruk op legt dat dit een soort dagboek is en alles dus uitvergroot wordt, mensen snappen het niet. Ze vallen je aan of negeren de kwestie tot het juiste moment, om het dan terug in je gezicht te smijten. Dus gedaan met de miserie, ik heb de censuur ingevoert. Er zullen er ongetwijfeld zijn die hierdoor teleurgesteld zijn, geen sappige verhalen meer. Maar laat ons eerlijk zijn, zoveel sappige verhalen kwamen er niet meer uit mijn vingertoppen. Maar dit wil niet zeggen dat ze er niet zijn, nee, ik heb gewoon amper nog tijd om ze neer te pennen. En begin ik er aan, dan heb ik geen tijd om ze af te werken en blijven ze onafgewerkt als draft staan. En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.

Dus bij deze heet ik iedereen welkom op mijn oude en toch vernieuwde blog. Staat het u toch niet aan wat je leest, hou het voor jezelf of maak zelf een blog om daar dan te gaan klagen. Ik ben niet van plan mijn gedachten te gaan verantwoorden op eender welke manier dan ook.

Till death do you part

Dit weekend is er een oude vriend van de familie overleden, redelijk overwacht eigenlijk. Als kind kenden we hem als de "boze" rijkswachter die ons in de gevangenis zou steken als we onze gordel niet om deden in de auto. Uiteraard was het vooral onze broer die deze waarschuwing het vaakst te horen kreeg. Zijn vrouw was heel vaak onze babysit van dienst, een echte oma zoals je ze in de kinderboekjes tegen komt. We kennen ze dus eigenlijk al ons hele leven, maar zoals het gaat verlies je het contact bij het ouder worden. Ze is nog altijd een goede vriendin van onze moeder, maar zelf zien of horen we die niet tenzij via via. Onlangs had mijn moeder me verteld over hoe zij (laten we naar haar verwijzen als Granny) iemand had ontmoet via het internet. What else. Uiteraard is het allemaal heel onschuldig begonnen en gaat het meer om de aandacht van een vreemde dan om de gevoelens die ze voor haar man heeft/had. Ik begrijp het wel hoor, als je al eeuwen met iemand samen bent is het leuk om op die leeftijd nog interesse te krijgen van andere mannen. Niet te vergeten hoe spannend het wel niet kan zijn. Ze heeft er mee afgesproken en gedroeg zich eigenlijk een beetje zoals een puber. Ik heb ze in die periode eens gezien en zelf ik kon haar pretoogjes niet negeren.

Nu haar man is komen te gaan zit ze uiteraard met schuldgevoelens. Tjah... ik kan hier eigenlijk geen medelijden voor opwekken. Als er problemen zijn in je relatie, praat erover! Voor al je weet zit je partner met exact dezelfde "problemen". Verliefdheid gaat nu eenmaal over, maar liefde blijft. Als je nood hebt aan de aandacht van anderen, praat hierover. Er kan altijd een oplossing gevonden worden. Maar ga niet achter iemands rug om. Dat komt altijd uit en het gevoel dat je er aan over houdt smaakt maar heel bitter. En ergens denk ik dat hij het wel wist. Hij is verdorie jaren bij de rijkswacht geweest, hij zal een verandering in zijn vrouw wel opmerken zeker.

Enfin, ik voel voor het ogenblik meer boosheid dan medelijden voor Granny. Net om die reden zou ik niet naar de begrafenis gaan (moest ik al kunnen gaan) want ik denk dat ik mijn boosheid ten opzichte van haar niet zou kunnen verbergen. Ik weet dat de tranen wel oprecht zullen zijn, maar de helft ervan zal zeker uit schuldgevoelens zijn. Terwijl ze het allemaal zelf in de hand heeft gehad. Ik ben van het principe: gaat het niet, praat erover. Geraak je er samen niet aan uit, doe het dan apart. Samen blijven voor de kinderen of kleinkinderen is geen geldige reden. Denk dat ze allemaal liever gescheiden gelukkige grootouders hebben dan ongelukkig getrouwde. Dat is toch mijn mening.

Gisteren nog een blog dat ik het bloggen mis, en vandaag al een nieuwe! Wat hou ik ervan als ik inspiratie vind. Een geluk dat ik gisteren mijn kleine boekje mee had om alles op te schrijven.

I miss blogging

Het is alweer zo lang geleden dat ik hier nog iets geschreven heb en ik mis het! Ik heb of geen tijd om te schrijven of geen inspiratie. Als ik dan wel inspiratie heb is er natuurlijk de peeping-Tom kwestie. Ik weet wie het leest en ik durf mezelf niet meer zijn. Ik kan niet praten over de dingen die momenteel in mijn leven gebeuren ook niet want ik zou hoogstwaarschijnlijk ten schande gemaakt worden. Dit laat ik liever niet gebeuren, ik wordt al genoeg benadeeld. En nee daarmee wil ik niet zielig klinken want ergens trek ik het mij geen reet aan van wat ze van mij denken. Maar er zijn zaken waarvan ik voor mezelf liever heb dat ze er niets van af weten. Voor de rest voelt het alsof ik niets te zeggen heb buiten hetgeen ik zo goed als altijd vermeld in mijn blogs.

KAK! Why oh why did my family discover this page. Misschien moet ik helemaal van 0 beginnen ergens anders. Maar dan verlies ik al mijn trouwe lezers, als ik die al zou hebben. Dat heb ik er dan weer niet voor over. Een manier zoeken om iemand te blocken zal ook geen zin hebben want dat zal enkel IP gebonden zijn. En er zijn ondertussen genoeg manieren om dit te omzeilen, ik gebruik ze zelf vaak genoeg. Pffff, what to do, what to do.

Misschien moet ik gewoon het hele blog gebeuren wat anders aanpakken en vaker kleine posts maken. Maar dat noemen ze Twitter denk ik. Ik zal er eens over moeten nadenken vrees ik. Input is welkom.