Till death do you part

Dit weekend is er een oude vriend van de familie overleden, redelijk overwacht eigenlijk. Als kind kenden we hem als de "boze" rijkswachter die ons in de gevangenis zou steken als we onze gordel niet om deden in de auto. Uiteraard was het vooral onze broer die deze waarschuwing het vaakst te horen kreeg. Zijn vrouw was heel vaak onze babysit van dienst, een echte oma zoals je ze in de kinderboekjes tegen komt. We kennen ze dus eigenlijk al ons hele leven, maar zoals het gaat verlies je het contact bij het ouder worden. Ze is nog altijd een goede vriendin van onze moeder, maar zelf zien of horen we die niet tenzij via via. Onlangs had mijn moeder me verteld over hoe zij (laten we naar haar verwijzen als Granny) iemand had ontmoet via het internet. What else. Uiteraard is het allemaal heel onschuldig begonnen en gaat het meer om de aandacht van een vreemde dan om de gevoelens die ze voor haar man heeft/had. Ik begrijp het wel hoor, als je al eeuwen met iemand samen bent is het leuk om op die leeftijd nog interesse te krijgen van andere mannen. Niet te vergeten hoe spannend het wel niet kan zijn. Ze heeft er mee afgesproken en gedroeg zich eigenlijk een beetje zoals een puber. Ik heb ze in die periode eens gezien en zelf ik kon haar pretoogjes niet negeren.

Nu haar man is komen te gaan zit ze uiteraard met schuldgevoelens. Tjah... ik kan hier eigenlijk geen medelijden voor opwekken. Als er problemen zijn in je relatie, praat erover! Voor al je weet zit je partner met exact dezelfde "problemen". Verliefdheid gaat nu eenmaal over, maar liefde blijft. Als je nood hebt aan de aandacht van anderen, praat hierover. Er kan altijd een oplossing gevonden worden. Maar ga niet achter iemands rug om. Dat komt altijd uit en het gevoel dat je er aan over houdt smaakt maar heel bitter. En ergens denk ik dat hij het wel wist. Hij is verdorie jaren bij de rijkswacht geweest, hij zal een verandering in zijn vrouw wel opmerken zeker.

Enfin, ik voel voor het ogenblik meer boosheid dan medelijden voor Granny. Net om die reden zou ik niet naar de begrafenis gaan (moest ik al kunnen gaan) want ik denk dat ik mijn boosheid ten opzichte van haar niet zou kunnen verbergen. Ik weet dat de tranen wel oprecht zullen zijn, maar de helft ervan zal zeker uit schuldgevoelens zijn. Terwijl ze het allemaal zelf in de hand heeft gehad. Ik ben van het principe: gaat het niet, praat erover. Geraak je er samen niet aan uit, doe het dan apart. Samen blijven voor de kinderen of kleinkinderen is geen geldige reden. Denk dat ze allemaal liever gescheiden gelukkige grootouders hebben dan ongelukkig getrouwde. Dat is toch mijn mening.

Gisteren nog een blog dat ik het bloggen mis, en vandaag al een nieuwe! Wat hou ik ervan als ik inspiratie vind. Een geluk dat ik gisteren mijn kleine boekje mee had om alles op te schrijven.

I miss blogging

Het is alweer zo lang geleden dat ik hier nog iets geschreven heb en ik mis het! Ik heb of geen tijd om te schrijven of geen inspiratie. Als ik dan wel inspiratie heb is er natuurlijk de peeping-Tom kwestie. Ik weet wie het leest en ik durf mezelf niet meer zijn. Ik kan niet praten over de dingen die momenteel in mijn leven gebeuren ook niet want ik zou hoogstwaarschijnlijk ten schande gemaakt worden. Dit laat ik liever niet gebeuren, ik wordt al genoeg benadeeld. En nee daarmee wil ik niet zielig klinken want ergens trek ik het mij geen reet aan van wat ze van mij denken. Maar er zijn zaken waarvan ik voor mezelf liever heb dat ze er niets van af weten. Voor de rest voelt het alsof ik niets te zeggen heb buiten hetgeen ik zo goed als altijd vermeld in mijn blogs.

KAK! Why oh why did my family discover this page. Misschien moet ik helemaal van 0 beginnen ergens anders. Maar dan verlies ik al mijn trouwe lezers, als ik die al zou hebben. Dat heb ik er dan weer niet voor over. Een manier zoeken om iemand te blocken zal ook geen zin hebben want dat zal enkel IP gebonden zijn. En er zijn ondertussen genoeg manieren om dit te omzeilen, ik gebruik ze zelf vaak genoeg. Pffff, what to do, what to do.

Misschien moet ik gewoon het hele blog gebeuren wat anders aanpakken en vaker kleine posts maken. Maar dat noemen ze Twitter denk ik. Ik zal er eens over moeten nadenken vrees ik. Input is welkom.