De kans dat ik nu over kom als een typische moeder is reëel, maar ik ga toch mijn zegje doen. Arwen is zowaar het makkelijkste kind dat je je kan voorstellen! Van in het begin een goede slaper, ze kwam mooi aan 12u per nacht. Nog altijd trouwens, steken we ze er om half acht in dan zal ze rond dat uur wakker worden. Eten kan ze ook als de beste, meer dan eens vraag ik mij af waar ze het blijft steken. Nu hebben we sinds een goede week een nieuw bed voor haar en zelf die overgang is super vlot verlopen. Ook al is ze wakker of wilt ze nog niet direct slapen, dan blijft ze nog in haar bed zitten. En nee, er is geen bedomranding die haar dit belet.
Zelf al is ze ziek, dan nog gedraagt ze zich als een perfect kind. Ze heeft enkel wat meer aandacht nodig. Ze helpt me ook al mee in het huishouden, de Swiffer is speciaal ingekort op haar maat. Afwassen doet ze ook graag, je moet er alleen tegen kunnen dat de grond kan nat worden. Dat is volgens mij trouwens één van de redenen waarom sommige kinderen geen poot uitsteken in het huishouden, al zeker niet vrijwillig. Het is aan de ouder om de interesse die ze tonen voor het werk dat mama of papa doet, niet te negeren. Maar het is vaak makkelijker om het huishoudelijke werk uit te stellen tot ze slapen en het dan rap en zonder afleiding te doen. Het gaat nu eenmaal rapper als we het zelf doen. Maar hierdoor kweekt men algauw een gewoonte van niets doen. Routine is wat kinderen nodig hebben en een zekere verantwoordelijkheid. Arwen zet zelf haar schoenen elke dag weg en zelf die van ons, als we dit nog niet zelf gedaan hebben.
Ik zou echt kunnen doorgaan over alle zaken die Arwen nu al doet en hopelijk zal blijven doen. Ze zal alvast een hele goede grote zus zijn die mij veel zal helpen.
