Kids 2.0

Wat is er sinds mijn laatste blog allemaal veranderd? Niet zo heel veel eigenlijk, al heb ik verdomd lang mogen wachten tot alle administratie geregeld was en ik toch een uitkering kreeg. Bijna twee maand geen inkomen hebben is geen lachertje. Gelukkig zijn er altijd kleine jobkes te vinden waarmee je dan ten minste eten kan kopen. Het is weer een moeilijke periode geweest die zijn gevolgen heeft gehad voor onze relatie. Ik snap hoe koppels met geldproblemen rapper uiteen gaan, het drijft je gewoon uit elkaar. Er is zoveel dat je wil doen voor je gezin en je kan gewoon niet, enorm frustrerend. Maar maandag stond er eindelijk weer een mooi bedrag op de rekening. Alleen spijtig dat meer dan de helft is opgegaan aan achterstallige facturen. Maar daarmee zijn we daar ook al van verlost en moeten we er geen rekening meer mee houden.

Nu kunnen we eindelijk zorgeloos beginnen uitkijken naar ons twee dagen Disneyland! Het eerste echte uitstapje voor mij en Dirk, overnachten in een tent in Durbuy tel ik bewust niet mee. Versta me niet verkeerd, I loved it, maar een nachtje op hotel zonder kids zal toch net iets beter zijn. Ik zit wel met dubbele gevoelens, ik kan ze het best omschrijven als 'Arwen en Caitlyn'. Ik weet niet hoe ik het er vanaf ga brengen zonder die twee spookjes. Vooral kleine Caitlyn achter laten zal zwaar worden, ze is ten slotte maar eeen goeie twee maand oud. Morgenavond brengen we ze naar Antwerpen om aan de goede zorgen van bompa en nona over gelaten te worden. Het zal een uitdaging worden om niet elke vijf minuten te willen controlleren of ze nog leeft. Ik moet het wel op die manier zeggen want daar draait het namelijk om. Dat Caitlyn blijft ademen is niet zo vanzelfsprekend, aan die leeftijd kan vanalles mis gaan. Maar hoe meer je doet aan doemdenken, hoe groter je die kans maakt. Dus laat ik vooral gewoon uitkijken naar wat quality time met mijn soulmate, het is nodig.

Hopelijk worden het twee magische dagen, maar ergens twijfel ik daar niet aan. Na jaren hebben we ook nog eens een deftige voorraad kleren kunnen kopen, Dirk gaat er verdomd goed uit zien! Zelf ben ik ook tevreden over mijn aanwinsten, kijk er naar uit om ze te dragen. Praktisch gezien zijn we er klaar voor denk ik, emotioneel nog lang niet. Ik heb vooral schrik dat Caitlyn me niet meer zou herkennen, maar ik veronderstel dat dat gewoon mijn moederhart is die overdrijft. Arwen zal wel flink voor haar zusje zorgen, daar ben ik zeker van.

Wat hou ik toch van mijn kleintjes!!

Kleine zus

Wat is het weer lang geleden dat ik nog een blog berichtje geschreven heb. Ik heb zelf nog niets over de geboorte van ons tweede meisje verteld. Laat ik daarmee beginnen.

*Caitlyn*
Ons klein wondertje moest normaal verschijnen op 08/06 maar had hier duidelijk geen zin in. Na tien dagen wachten mocht ik uiteindelijk de avond van de 18de naar het ziekenhuis om dan 's nachts de bevalling op gang te zetten. Tot dan verliep alles normaal, al kan het wachten heel lang duren en een pijnlijke poep veroorzaken. Bij de zoveelste check-up van verpleegsters informeerde ik al eens voor een epidurale. Hiervoor gingen ze nog even wachten, ze waren namelijk bezig een andere vrouw te helpen bevallen. Allemaal goed en wel, maar als je ligt te kronkelen en hysterisch te wenen van de pijn.. Wel, laat ons zeggen dat alles op die moment mijn vijand was. Uiteindelijk waren zeer te laat om nog epidurale te kunnen toedienen. Ik zou dus mogen bevallen zonder verdoving. Ik weet nu uit ervaring dat ze niet zo hard overdrijven in films. Ik schaam mee er over, maar de oermens in mij is die dag komen piepen. Ik heb de longen uit mijn lijf geroepen, maar eens het kleine wondertje er uit is vergeet je meteen alles. Dat is wel een feit: hoe hard je ook afziet van de geboorte, van zodra je het kleine wezentje ziet vergeet je instant alle pijn die je net gevoeld hebt.

Uiteindelijk is onze kleine meid geboren op 19/06/2013 met haar 46cm en 2kg550. Gelukkig van die 50 gram of ze mocht in de couveuse verblijven. Een klein fijn popje dat één cm kleiner was dan haar mama bij de geboorte. Ondertussen is ze al 1,5 maand oud en doet het goed. Arm schaapje heeft enkel wat last van slijm, we denken dat ze gezegend is met de probleem-neus van hare papa.