Kotsbeu

Leugens, leugens, leugens. Ik ben ze zo kotsbeu!!! Mensen liegen voor alles en niets, maar vooral om zichzelf te beschermen, niet anderen. Ik ken zo een paar voorbeelden die hier heel goed in zijn! Zichzelf goedpraten door leugens of halve waarheden te vertellen. Spijtig genoeg werken ze nog ook. Neem nu het voorbeeld van mijn moeder. Wat een wonderbaarlijk voorbeeld, mensen kunnen hier echt nog uit leren. 

Ik heb er hier nog niets van geschreven, maar mijn vader is deze zomer in het land geweest. Ik denk dat het van 2006 geleden was, al kan ik daar wel een jaar ofzo naast zitten. Soit, to the point:

Ik wist dat hij en zijn vrouw plannen aan het maken waren om eens naar België te komen, ze wonen in Oklahoma (Amerika voor de leken). Doorheen mijn jeugd en latere jaren heb ik geleerd om alles wat hij zegt met een grote korrel zout te nemen, kwestie van niet telkens teleurgesteld te zijn. Als hij zegt dat hij iets opstuurt voor de kinderen, dan verwacht ik niets. En meestal komt er ook niets. Maar ik heb daar mee leren leven, ik ben al content als hij antwoord op een mail en interesse toont in zijn kleinkinderen. Nu met het vooruitzicht dat hij mischien zou komen, hoort daar lichte paniek bij. Mijn moeder kan er namelijk helemaal niet mee om. De laatste keer dat hij in het land was heeft ze ervoor gezorgd dat hij uren op de douane vast zat. Al kan dat ook een leugen zijn want het komt niet van hem persoonlijk. 

Onze pa is helemaal anders dan ons ma en hij leert uit zijn fouten, hij hield zijn aankomstdatum voor zich. Zo kon ons ma deze niet te weten komen en hun trip weer verknallen omdat ze maar niet kan loslaten. Op een zondagmorgen kreeg ik telefoon van mijn grootmoeder en met veel tegenzin nam ik op. Maar het was niet haar stem. Het duurde even voor ik besefte dat het mijn vader was aan de lijn. Plotsklaps wist ik totaal niet meer hoe ik een telefoongesprek moest voeren. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Er werden vage afspraken gemaakt en we zouden later verder afspreken. Ze bleven een week. 

Instant stress!! Onze pa, een week in het land.. en ik ben de enige die het weet. Wat nu? Als mijn broer te weten komt dat hij geweest was zonder dat hij dit wist dan zou het kot te klein zijn. Met veel tegenzin heb ik hem het nieuws persoonlijk gebracht omdat ik weet dat ik de boeman zou zijn. Ahja, want waarom belt hij mij en niet zijn zoon? Wat is er zo speciaal aan mij, buiten mijn kinderen? Wel, dit komt mischien als een schok voor sommigen, maar ik ben gewoon mezelf. Ik wacht niet op zijn goedkeuring om verder te gaan met mijn leven met de overtuiging dat ik goed bezig ben. De mening van anderen doet er namelijk niet toe, ik weet dat het voor mij goed voelt. 

Zoals verwacht was hij geschokt en veranderde hij in het kleine jongetje dat wanhopig de aandacht van zijn vader wil hebben. Wat moest hij doen? Wat moest hij zeggen? Gewoon zeggen wat je wil zeggen is blijkbaar te ver gezocht, ziet dat papa niet blij is met datgene dat gezegd wordt...

Eens die bittere pil doorgeslikt was bleef mijn zus nog over. Ze heeft nooit echt interesse getoond naar hem, omdat hij dit ook niet deed. Het waarom ga ik hier niet uitleggen, zij weet die ondertussen waarschijnlijk wel. Maar het grootste euvel zou ons ma zijn. We vonden allemaal dat ze het recht had om het te weten. Maar pas als hij weg was, of bijna weg. Haar kennende zou ze een week lang niet slapen en constant plannen beramen om hem te pakken te krijgen en haar wraak te krijgen. Wraak voor wat weten we nog altijd niet? Wraak omdat hij haar verlaten heeft? Eerlijk gezegd kan ik hem geen ongelijk geven, je moet me mijn moeder niet leren kennen en het zou me niets verbazen moest ze hem gewoon horendol gemaakt hebben. Ze is daar namelijk heel goed in. Van een mug een olifant maken kan ze ook als de beste, al vaak genoeg mogen meemaken. Halve waarheden vertellen, ook één van haar sterkste punten. Ze hoort de inleiding en de rest van het verhaal verzint ze erbij terwijl iedereen in het verhaal de boeman wordt, behalve zij. De slachtofferrol is altijd voor haar.

Ik weet niet wat jullie mening hierover is, maar om te scheiden moet je met twee zijn dacht ik. Je kan niet scheiden zonder het akkoord van de andere (toch niet in een normale situatie). Dus waarom kan ze het niet gewoon loslaten? Waarom moet het elke keer over hetzelfde gaan. Ik heb het scheidingscontract gelezen en ze heeft zelf tegen mij toegegeven dat had ze slimmer geweest en het laten nalezen, dat ze nu niet in de shit zou zitten. Maar dat heeft ze dus niet gedaan. Bewust of niet, wie zal het zeggen? Spijtig genoeg kent zij alleen de waarheid, maar ik vrees dat ze die al lang verdrongen heeft. De enige constante in het verhaal is de duivel als vader. We zijn opgevoed met het gedacht dat vader slecht is. Sorry, ik geloof dit niet. Niet meer.

In ons gezin is er nooit veel gepraat, gevoelens werden verdoezeld en delicate onderwerpen werden vermeden. Stom voorbeeld, als je als 16-17 jarige compleet uit de lucht valt als je je regels krijgt en geen idee hebt wat je moet doen. Dan denk ik toch dat er iets mis is aan de communicatie in een gezin. Seks is nog zoiets, NOOIT werd daarover gepraat. Tenzij nu, nu worden we er spijtig genoeg veel te vaak mee geconfronteerd, afschuwelijk gewoon. Maar ik wijk af.

Onze vader is ook zo, gevoelens uitten zal hij niet rap doen. Maar het is de glinstering in zijn ogen en de subtiele gedragswijzigingen die je moet in de gaten houden. En als er iets is waar ik ondertussen goed in getraind ben, dan is het lichaamstaal. Ik zie het wanneer er een gevoelige snaar geraakt wordt, zelf bij vreemden. Sommige emoties worden door iedereen op dezelfde manier getoond. Maar het zijn vooral de leugens die ik er uit haal.

Maar nu wijk ik weer af.

Mijn broer was de eerste die met papa had afgesproken, oh ironie. Zonder mij had hij het mischien nooit geweten. Op zoek naar een reservatie in een restaurant dat het goedkeuren van papa zou krijgen. Ergens reserveren waar hij zich goed zou voelen lijkt te ver gezocht. Weer een bewijs dat hij de perfecte zoon wil zijn in de ogen van zijn vader. Een zoon op wie hij trots kan zijn. Terwijl het enige dat ons vader wil is dat hij volwassen wordt en zijn eigen pad creëert, hij wilt allesbehalve een kloon van zichzelf zien. 

Wat te verwachten was, is dat onze grootouders mee waren. Hij heeft nooit veel moeite gedaan om hen te blijven zien; "meme is altijd zat." is dan het excuus. Ja ze drinkt veel, maar is het dan zo moeilijk om haar dat gewoon te zeggen, ik doe dat wel. Ben ik echt de enige die oprecht zijn de beste methode vindt? Sommige mensen moeten met hun gezicht tegen de muur geduwd worden voor ze beseffen waar ze mee bezig zijn. Maar als niemand ze ooit duwt, gaan ze het nooit weten. 

Het is dus vanzelfsprekend dat de ontmoeting voor mijn broer een grote flop was, met niet genoeg qualitity time om te praten. Het enige wat me dan te binnen schiet is: praten over wat? Niemand durft zijn gevoelens uiten in ons gezin, maar ineens is dat bij iedereen wel het doel geweest. Bullcrap.

Ik wou het niet over het verleden hebben. Papa is ongetwijfeld gevlucht met recht en reden, mijn moeder kennende zal ze het hem niet makkelijk gemaakt hebben. Als je daarenboven iemand gevonden hebt die je wel begrijpt, dan lijkt de keuze simpel. Sommige mensen passen niet samen. Maar sommige mensen willen dit niet inzien en blijven wanhopig zoeken naar een verklaarbare reden. Ohja, dat zou ik nog vergeten te zeggen; mijn vader heeft nooit kinderen gewild, daarom is hij gaan lopen. Maar waarom blijf je bij iemand die geen kinderen wilt, terwijl jij die wel wilt. Hoe graag ik Dirk ook zie, als hij geen kinderen had willen hebben, dan had ik een andere partner gezocht. Het heeft geen zin om iemand te dwingen tot iets wat die totaal niet wilt. Mijn ouders hebben vier kinderen... Hoe is dat kunnen gebeuren, vraag ik me dan af? Waarom kinderen blijven maken met iemand die dit niet wil. En laten we eerlijk zijn, van een man verwachten zich te bedwingen is geloven in sprookjes. Maar nogmaals, hoe wordt je zwanger van iemand die geen kinderen wil. Er is toch een moment waarop er geen bescherming meer gebruikt wordt. Dit wordt normaal gezien besproken. Dus dan is hij ofwel van mening veranderd en liegt ze, of mijn moeder heeft hem vier keer in de val gelokt. Maar dan ben ik de slechte als ik er zo over denk. Het spijt me dat ik rationeel en logisch probeer te denken. Leg het mij anders maar uit hoor, mischien ligt het gewoon aan mij. 

De dag waarop we hadden afgesproken was ik uiteraard op van de zenuwen, vooral omdat ik benieuwd was naar de reactie van de meisjes. Voor hen was het de eerste keer dat ze hun grandpa zouden zien. Dat was voor mij het enige wat telde, dat onze dochters hun grootvader leert kennen. Hij is er (door omstandigheden) nooit geweest voor mij, maar wie ben ik om hem die kans te ontgunnen met zijn kleinkinderen? Iedereen verdiend een twee kans. Eens het ijs en de zenuwen wat gebroken waren duurde het niet lang voor mijn vader Arwen door het appartement (van mijn grootmoeder) achterna zat. Dat is het enige dat ik wou. Het kon me zelf niet schelen dat er voor mij amper aandacht was, ik was daar voor de kinderen. En ik kan er in komen dat het voor papa even moeilijk was dan voor mij. Ik had geen zin in een trip naar het verleden, dit moest een leuke dag worden en dat was mijn keuze. Dirk heeft even een gesprek gehad met hem, maar de details zet ik hier niet omdat mijn familie die alleen maar tegen mij en tegen hem zal gebruiken. Of beter nog, ze zouden alles minimaliseren en labelen als leugens. Been there, done that.

Ik heb er bewust voor gekozen om geen details te geven van die dag, foto's heb ik wel online gezet. Uiteraard heb ik deze voor een select groepje mensen moeten verbergen omdat mijn moeder ze anders zou zien. En laten we drama gewoon in zen geheel vermijden. Spijtig genoeg betekende dit ook dat ik ze moest verbergen voor mijn jongste broer. Aangezien hij onder 1 dak woont met ons ma was het risico gewoon te groot. Voor mij was het een gelukkige dag en ik wil de foto's met de hele wereld delen. Maar dit wordt me niet gegund. De foto's publiceren betekend voor sommigen hetzelfde als een mes in mijn moeder haar rug steken. Maar waarom moet ik kiezen tussen beiden? Waarom kan ik niet met beide overeen komen?

Mijn moeder is in de overtuiging dat ik haar alles kwalijk neem. Het enige wat ik haar probeer duidelijk te maken is dat ze ongetwijfeld beiden fouten gemaakt hebben, maar niet iedereen wil dit toegeven. Dus voor haar is alles anders, ik ben de slechte die de kant van mijn vader gekozen heeft. 

De leugens die ze ondertussen verteld aan al haar kennissen zijn frapant. Halve waarheden worden verkondigt en er worden conclusies getrokken waar er geen zijn. Ik wou normaal doen, ik wou er als volwassenen over praten maar dit werd me niet toegestaan. De verwijten kwamen weeral uit alle richtingen. Mijn broer reageert als een klein kind, jaloers op Arwen en Caitlyn omdat zij, in zijn ogen, wel de quality time gehad hebben die hij wou. En inderdaad, we hebben er lang gezeten en toch was het niet lang genoeg. Bij mijn broer is het alsof alles een wedstrijd moet zijn, hij moet overal beter in zijn. Zelf als je online GTA speelt verdwijnt hij eens hij merkt dat hij zal verliezen. Liever weglopen dan te moeten toegeven dat hij verloren heeft. Ik ken nog zo iemand... Maar uiteraard is het voor hen nooit weglopen, ze hadden er gewoon geen zin meer in...

Toen uiteindelijk mijn zus ook met hem afgesproken had en (wel) over het verleden gepraat heeft, was het tijd om ons moeder in te lichtten. Ik ben de enige die bereid was het te doen, wetende dat ik de shit over mij zou krijgen. "taking one for the team" zoals mijn zus het zo mooi verwoordde. En gelijk had ze.

Toen ik het haar vertelde was letterlijk haar eerste reactie "waar is mijn geld?". Ik kan jullie niet uitleggen hoe hard ik toen wou afleggen. Je verneemt dat je kinderen na jaren hun vader nog eens gezien hebben en ipv te vragen hoe het was, is haar eerste zorg zichzelf. Maar haar zeggen dat ze een 'golddigger' is, is dan een grote leugen. Waarom spreken al haar acties haar woorden dan tegen? Alles draait om geld, zo is het altijd geweest. Ze wist altijd beter dan ons wat we uitgegeven hadden. En dan is ze verbaasd dat we eens we 18 werden onze bankrekeningen veranderden zodat ze er niet meer aan kon... Ik ben nota bene compleet van bank veranderd opdat zij er niet meer zou aankunnen. Dat doe je toch niet zomaar?! 

Ik heb er bewust voor gekozen om geen details te geven over die dag. Spijtig genoeg betekend dit niet dat ons ma ze zelf niet kan invullen. Ze weet er helemaal niets van!! Maar dit weerhoudt haar niet om aan anderen te verkondigen dat papa mijn schulden afbetaald heeft en dat ik daarom niet over het verleden wou praten. DAFUQ?! Ten eerste heeft hij mijn schulden niet afbetaald. Het geld dat hij mij (EN Yoeri EN Anaïs ongetwijfeld) gegeven heeft, heb ik gebruikt om een deel van mijn schulden te betalen. GROOT VERSCHIL!!!! Ten tweede was het mijn keuze om niet over het verleden te praten, ik wou een leuke dag voor mijn dochters creëren, geen dag vol tranen. Al zijn die er uiteraard wel geweest, kan gewoon niet anders. Ik heb gevraagd aan mijn moeder om normaal te doen, om het verleden los te laten en het ons te gunnen. Maar nee, in tegendeel. Nu verzint ze verhalen, schildert mij af als de slechte en behandeld er mij nog naar ook. Maar ondertussen moet ik zwijgen en lachen als zij mij financieel advies geeft. She! Of all people!! Ik heb altijd gezegd dat ik haar kleinkinderen niet zou afpakken zoals zij dat met onze grootmoeder gedaan heeft, maar ze maakt het mij wel verdomd moeilijk!!! Haar kennende doet ze niet anders dan mij zwart maken voor mijn dochters, subtiel zoals ze is. Om nog maar te zwijgen van haar 'ventje' die heel subtiel "durf je niet binnen komen mischien?" zegt toen ik daar de eerste keer was na het voorval. Ik wil niet weten welke versie hij gehoord heeft. Kan het hem niet kwalijk nemen, hij hoort maar 1 kant van het verhaal en dat is die van goedheilige Isabelle die geen fouten of gebreken heeft. Ik vraag me af of hij weet dat ze een jaloers-makend bericht heeft gestuurd naar de vrouw van mijn vader. Een laf en kinderachtig bericht dat er gewoon op wijst dat ze niet kan loslaten en dat ze nog altijd jaloers is. 

Ik weet dat ik veel shit over me heen ga krijgen als ik op de 'publiceer' knop ga duwen. Familie en vrienden gaan mij weeral anders bekijken en de opmerking zal hoedanook komen, of dit wel een goed idee was om dit openbaar te zetten. Ik smijt mijne vuile was niet buiten, ik lucht mijn hart. Lezen compleet vreemden dit en vormen ze een mening over mensen die ze niet kennen, so be it. Maar ik ben het kotsbeu om altijd op mijn kousevoeten te moeten lopen en stank voor dank te krijgen. Papa die ons wilt zien hoort feestelijk te zijn, maar uiteraard werd dit door mijn familie vernield. Het enige wat ik aan die dag overhou is de ellende en stress.

Al jaren speelt het in ons hoofd om het land te verlaten en ergens anders opnieuw te starten maar ik zag dit nooit zitten omdat ik mijn dochters niet van mijn familie wou weghouden. Stom hé! Mijn familie geeft geen reet om mij en ik sta mijn eigen toekomst in de weg omdat ik hen niet wil kwetsen. Wat een boeman ben ik toch. Wat een egoïst. 

Het is blijkbaar weer een lang bericht geworden en het zal ongetwijfeld vol fouten zitten, maar dit is geen verhaal die de regels van de kunst hoort te volgen. Dit is mijn leven en mijn verwoording, imperfect. Net zoals ik.

Ik heb wel een hele grote les geleerd uit dit alles: NOOIT licht ik nog 1 familielid in over de komst van ons vader. Komen ze het niet te weten, dan trekken ze daar maar hun conclusies uit. Maar mij gaan ze niet meer liggen hebben. Volgende keer hou ik hem lekker voor mij. 

Motivational crap

Je kent ze wel, die postkaart-achtige afbeeldingen met de één of andere leuze op die je moet beter doen voelen over je relatie of net niet. Wat HAAT ik die posts!! Ze zijn zo eenzijdig als de pest en de enige wereld waaring ze kloppen is in de Sex and the City wereld. Wees nu toch eens realistisch dames!! Zijn dat echt jullie verwachtingen van een man? Wordt dan gewoon lesbisch, dan heb je dat. Je moet maar een strap-on gebruiken voor dat beetje extra. Ik zal eens een voorbeeld geven en mijn ongezouten mening erbij zetten.

15 dingen die alleen de meest geweldige boyfriends doen. Wat dus al als signaal meegeeft dat als je vriend één van deze dingen niet doen, dat je dan mss maar best op zoek kan gaan naar een andere.

1. Hij antwoord snel op je sms'en.
Wie bepaald er wat snel is? Als mijn partner op het werk is verwacht ik nooit een snel antwoord. Het is namelijk de bedoeling dat hij werkt en geld verdiend en niet met zijn gsm in zijn hand rondloopt enkel voor het geval zijn veeleisende vriendin een sms stuurt waar hij zo rap mogelijk op moet antwoorden. Alsof jullie het nog nooit hebben meegemaakt dat je een sms niet hoort, wees zo hypocriet niet. Het is onmogelijk om op elk moment rap op sms'en te antwoorden. Ik zou het zelf verdacht vinden moest ik altijd en overal direct een antwoord krijg. Misschien staan ze er gewoon niet bij stil dat er nog leven is buiten hun relatie.

2. Hij begrijpt het als je wil afspreken met vriendinnen.
Begrijpen alleen dus, maar daarom niet toelaten ofzo? En wat met de mannen? Mogen zij ook gaan drinken met hun maten alleen of wordt dat dan weer een versiertoer voor de mannen en bijgevolg out of the question?

3. Doet romantische dingen...zonder dat je daar om moet smeken.
Ik zie het al volledig voor me: je loopt in de winkel met je boodschappenlijst tot je vriend ineens naast je verschijnt en een serenade begint te zingen in zijn beste valse noten. Really? Keep it real! En zijn de vrouwen op zich ook romantisch of is het weer een one-way street? Als je vindt dat je vriend zichzelf in onmogelijke bochten moet wringen om romantisch te zijn, doe hem een plezier en dump hem. Mannen zijn van Mars, vrouwen van Venus. Het zit vaak niet in hen om romantisch te doen. Laat staan dat ze dezelfde mening over romantisch hebben dan vrouwen. Daar schuilt al een eerste ddertje.

4. Geeft spontane massages.
Serieus? Verwachten jullie dit echt? Komen jullie dan ook spontaan naakt voor hen staan met een pint in je handen? Ik dacht het niet hé!! Ze moeten rieken dat je een massage nodig hebt ofzo? Dat is nog zo iets aan al die posts, het is alsof mannen alles uit zichzelf moeten doen. Vrouwen horen niet te zeggen wat ze willen, mannen moeten dit weten! Ik begin echt meer en meer medelijden te hebben met de mannen. En ik begrijp ineens ook waarom er zoveel meer homo's zijn tegenwoordig. Nuja, met al die mannelijke verzorgingsproducten kon het niet anders dan fout gaan. Ze worden halve vrouwen.

5. Maakt plannen voor jullie dates.
Iets zegt mij dat een voetbalwedstrijd meepikken of mee gaan helpen op zijn bouwwerf niet het soort date is dat vrouwen verwachten. Nee, het zal iets moeten zijn dat de vrouwen leuk vinden. Dus weer een one-way street.

6. Hij durft de eerste stap te zetten na een ruzie.
Maar ohwee als hij het op de verkeerde manier doet want dan begint alles van voor af aan. Vrouwen... urgh

7. Loopt niet weg als je huilt, maar probeert er alles aan te doen om je te troosten.
Wel dat hangt allemaal af van de reden waarom je weent. Ben je een onuitstaanbare bitch geweest met veel te hoge eisen zoals een 15-punt lange to-do lijst. Sorry maar dan mag je van mij wenen zoveel je wilt. Doe normaal.

8. Steunt je in alles wat je doet.
Dit gaat ook omgekeerd natuurlijk. Als je vent beslist om te stoppen met werken zodat hij elke dag iets romantisch kan doen voor jou en bijgevolg alle financiën erdoor jagen, dan wordt dit uiteraard in dank afgenomen.

9. Is trots op je en laat dit ook zien.
Maar dit moet uiteraard ook op een manier die goedgekeurd wordt door de veeleisende vriendin zelf. Want het maakt niet uit hoe de vent die normaal zou laten zien, nee, vrouwen moet het direct als een universeel teken van trots kunnen ervaren. Again, arme mannen, jullie hebben het zo moeilijk!

10. Beschermt je
Als je iedereen gaat uitdagen en beledigen verwacht je ongetwijfeld dat je vent je bijstaat. Of je nu terecht bezig bent of niet. Weer een one-way street lijkt me. Het is alsof mannen geen eigen mening of interpretatie meer mogen hebben. Alles is volgens de norm en regels van de vrouw.

11. Lacht oprecht met je grapjes.
Wat heb je liever? Dat hij met je "grapjes" lacht ook al trekken ze op niets? Dat je dan toekomt op je werk, vol zelfvertrouwen over je grap om dan tot de constatatie te komen dat je grappen helemaal niet grappig te zijn. Nee, geef mij maar een eerlijke man.

12. Doet zijn best om overeen te komen met je ouders.
Ook hier heb ik liever een man die zich gedraagt naar de situatie. Gedragen mijn ouders zich als verwende nesten naar hem toe, dan moet hij zich ook niet gaan gedragen. Actie, reactie. Hij moet van mij niet door het slijk gaan of zichzelf laten vernederen voor hun goedkeuring. Een relatie heb je met twee, niet met vier.

13. En ook met je vrienden.
Sorry, maar als er tussen je vrienden iemand bij is die er eigenlijk op uit is om je vriend zwart te maken om zo tot een breuk te lijden. Nee, sorry dan mag hij gemeen en vals doen tegen die persoon. Ik heb liever een man met een eigen mening. Ik verkies mijn mannen oprecht en niet schijnheilig enkel en alleen voor mijn schoon ogen.

14. Hij durft zeggen dat hij je echt graag ziet.
Is het niet algemeen geweten dat mannen niet goed zijn met woorden? Laat ze het tonen op hun manier, maar verwacht nogmaals niet dat alles op de vrouwelijke manier gedaan wordt. Verwacht geen 30 pagina tellend sonnet, je zal het niet krijgen. Stel jezelf niet op voor teleurstelling.

15. Hij laat dat ook graag in het openbaar zien.
Tot je met meerder mensen weg gaat en je vent alle minuten rond je nek hangt, kusjes geeft, niet van je zijde wijkt en tussen elk gesprek door "I love you" roept. Again, keep it fucking real!!!

Niets is zo zwart wit als die lijstjes uitmaken. Er zullen altijd momenten zijn waarop je die punten liever niet zou zien of merken. Er zijn momenten dat je rust zal willen, maar dat blijkt niet uit deze lijsten hoor! En ik weet het, wat zit ik mij weer druk te maken in die lijstjes en posts. Wel simpel, het geeft meisjes een onrealistisch beeld van wat relaties zijn. Wat verlang ik weer naar de tijd van vroeger, toen was alles veel simpeler. Toen bleven koppels nog samen, nu niet meer. Nu hebben ze lijstjes om af te lopen om te zien of ze de perfecte vriend hebben of niet.

En waar is eigenlijk de lijst met de 15 dingen die een fantastische vriendin moet doen? Die bestaat niet. En weet je waarom niet: omdat mannen zo veeleisend niet zijn!! Ze zijn blij als er iemand 's avonds op hen wacht en zegt dat ze hen gemist hebben. Meer willen ze niet. Ze willen geen roos tussen hun boterham, ze hoeven geen direct antwoord op hun sms'en, ze verwachten niet dat je beste maatjes wordt met hun moeders. In tegendeel, ze zijn blij als ze niet wekelijks bij de mama langs moeten.

Het feminisme heeft zoveel kapot gemaakt. Het zal ongetwijfeld wel voordelen gehad hebben ook, ik kan er alleen geen bedenken. Doordat de geiten wouden gaan werken is alles in prijs gestegen. Ahja, nu verdienen ze met twee geld dus kunnen ze ook meer gaan uitgeven hé! Bedankt feministen, echt waar, bedankt...

Dirk, ik ben ongelooflijk blij dat jij nog een echte man bent. Ik ben blij dat je me af en toe laat wachten en me laat realiseren dat de wereld niet om mij draait. Ik ben blij als je thuis komt en me verteld over je dag. Dit laat me weten dat je me de moeite waard vindt om dit tegen te vertellen. Meer dan dat hoef je niet te doen om me te laten zien dat je me graag ziet. Je komt naar huis en je slaapt naast me. Wie meer nodig heeft dan dit moet maar eens goed over zichzelf gaan nadenken. Het probleem zou wel eens niet bij de mannen kunnen liggen.

Beterweters

136 vrienden heb ik op Facebook. Op zich zijn dat er waarschijnlijk heel weinig in vergelijking met anderen. Ik ben er gewoon mee gestopt om zomaar mensen te aanvaarden. Zelf al ken ik ze van zien, of is het een collega van Dirk ofzo. Sorry maar uit beleefdheid voeg ik ook niemand meer toe. Je moet me al iets bijzonder te bieden hebben voor ik je zal toevoegen. En voeg ik je uiteindelijk wel toe, dan is de kans groot dat je er na enkele weken weer uit ligt. Noem mij dan maar onbeleefd enzo maar ik vind het storend dat er zoveel toeschouwers in mijn leven zijn. Het is ook zo dat ik facebook voornamelijk gebruik via tablet en daar heb je niet de opties om je posts te verbergen voor sommigen. Anders zou ik mss meer mensen kunnen toevoegen omdat ik ze dan kan tegenhouden van bepaalde posts te zien.

Net zoals bij iedereen zijn het altijd dezelfde mensen die reageren op je posts en met je meeleven indien nodig. Maar dan zijn er ook die selecte groep mensen die je alleen maar op de achtergrond ziet. Nooit reageren ze op je posts, ze wensen je geen gelukkige verjaardag enzo MAAR de énige keren dat ze wel gaan reageren is om je er op te wijzen hoe dom je bent. Of dat proberen ze toch. Nu ik niet meer werk en bewust niet meer werk komen deze mensen weer naar de oppervlakte. Als je commentaar geeft op de manier hoe de samenleving werkt of dat het lang duurt eer je iets van de RVA e.d. hoort. Dan zijn ze daar ineens met hun oh zo opbouwende comments "je wist toch dat dat het gevolg is van zelf ontslag nemen".
Meen je dat? Het is normaal dat ze je schorsen als je zelf ontslag neemt? I weiger het te geloven. Ik bedoel, het is niet alsof we er ervaring mee hebben aangezien Dirk ook zonder werk gezeten heeft. Nee, die ervaring heeft ons helemaal niets geleerd en we zijn vergeten hoe oneerlijk de maatschappij is tov van de mensen die buiten de norm vallen.

Wat is deze norm? Wel, in hun ogen is het voornamelijk uitgaan, veel dure drankjes drinken en deze bijgevolg op instagram zetten met de bijhorende duckface, dure gsm's als cadeau krijgen omdat niets "i love you so much" zegt als een gsm die iedereen heeft en waar je partner helemaal geen eigen input voor heeft moeten bijdragen. En ik mag uiteraard de dure cliché merken vergeten! De norm is Chanel, Louis Vuitton en al die andere stereotype crap. Net die, bij gebrek aan beter woord, geiten komen je dan wijzen op je "fouten". Het is alsof de leerkracht over je schouder meekijkt en teleurstellende geluidjes maakt. Wel dames, wat jullie mening over ons is kan mij geen r**t schelen.

Ze denken dat ze het zijn, dat ze het gemaakt hebben maar als we dan even naar hun profiel gaan kijken dan hebben ze niets. Oh nee wacht, ik lieg, ze hebben geld. Maar hun relaties zijn zo oppervlakkig als de pest, als ze bij dezelfde partner blijven voor twee jaar kan je al spreken van een wonder. Hun leven is leeg. Feestjes, drank, eten, foto's en reisjes. Waarschijnlijk is dit voor sommigen een leven maar niet voor mij. Mijn leven bestaat uit drie mensen. En ik heb geen fortuin nodig of een merk handtas om hun goedkeuring te krijgen.
Telkens opnieuw kijken ze op ons neer. Enkele jaren geleden ook toen Dirk zonder werk zat. Dan waren ze allemaal rap om te zeggen dat ik hem moest laten zitten. Blijkbaar is hun liefde zo groot dat ze mensen dumpen als ze niet meer in hun wereldje passen. Vechten voor iets kennen ze niet, ze vervangen alles. Daar dient namelijk geld voor. Diezelfde mensen geven ook heel graag relatie advies. Wat grappig is want als ik nu een kijkje neem op die mensen hun profiel hebben ze geen relatie, of de relatie waar ze toen in waren is stukgelopen. Maar toenertijd was het DE relatie uiteraard, niets kon hun kapot maken. Behalve geld natuurlijk. Zij leven in een wereld waarin de parner gedumpt wordt als deze niet meer verdiend dan zij. Ze moeten namelijk als prinses behandeld kunnen worden.

Toen lachtten ze allemaal. Maar wie lacht er nu? Wie heeft er ondertussen een senior functie te pakken met bedrijfswagen, hospitalisatie, 'dentalcare' en noem maar op? Juist ja. En wie werkt er nog altijd in het restaurant van de mama en papa (is er een makkelijkere manier om een job te vinden?) Wie heeft een simpele bureaujob en moet bijklussen in de horeca? En bijgevolg mijn meest favoriete vraag: welke diploma's hebben zij? Iets zegt mij dat hun job minderwaardig is tov van hun diploma. Mijn ventje krijgt de senior functie door hard werk, veel kennis en zich constant moeten bewijzen. Ik weet heus wel wie het meest bereikt heeft in zijn leven en wie dus eigenlijk beter gewoon zijn mond houdt.

Maar kijk maar op ons neer omdat we geen merkkledij dragen, wij voelen de drang niet om fake merken te kopen om er toch maar bij te horen. Wij hebben de bevestiging van onbekenden niet nodig. Wij hebben genoeg zelfvertrouwen om met ongekamt haar buiten te komen. Wij hebben geen masker nodig om onzelf goed te doen voelen. Dus wie oh wie is er nu beter? Wie verdiend het meest respect? Ik weet het antwoord wel hoor.

Dus nogmaals aan al die fake mensen die zo hard hun best doen om perfecte productjes van de maatschappij te zijn: fuck you! Wij zullen wel lachen als jullie aan je 40Ste nog aan kinderen moeten beginnen om dan te constateren dat het niet meer gaat. Maar hey, niet getreurd, je hebt je Louis Vuitton tas nog!

Dear Robin

Two days ago, my whole world stood still. Dirk showed me his tablet and all I saw was a picture of Robin Williams face and the face Dirk was making. In my head there was this instant "no, no, no!" and then he said it "he killed himself".
And with that little sentence, a legend died and the world got a little darker.

Never ever have I felt such pain when somebody died, not even my own grandfather. And I know how bad that sounds, trust me. But it is what it is. A little piece of youth died along with Robin. I'm not going to drag this along and keep going on about how sad I am about this. If I'm touched so much by his death, I can't imagine how his wife and kids feel. Don't think many people knew how hard life was getting for him. Comedians seem always happy and carefree, people rely on them to make them feel better. But who makes the comedians feel better?

I downloaded a few of his movies to show to the girls. Jumanji, Flubber, Hook... and with every movie I cry. I don't understand it myself, the man had touched me in a way I didn't even know was possible. Not family, no friend, not even a acquaintance but his death has touched me the most in my entire life.

And I know people are going to think I'm exaggerating, that I'm just seeking attention or whatnot. But nothing of the sort, I truly feel saddened and lost with him gone. The man who made us all laugh is gone. Think I'll be crying for a while. With every movie I see.

I miss you Robin, thank you for making our childhood special. I'll be sure to pass it on to my daughters. Your death will not be in vain.

I love you.
 

Moeder de vrouw

Sinds ik thuis ben heb ik veel minder tijd dan op mijn werk. Zeker nu het vakantie is eisen beide meisjes mijn aandacht op. Het is een heel karwei om ze zo actief mogelijk bezig te houden. De ene dag lukt het beter dan de andere. Regendagen zijn moeilijkere dagen uiteraard. Gelukkig zijn er bij ons in de straat nog een 10-tal andere kinderen om die van mij bezig te houden. Zelf de kleinste nemen ze mee op sleeptouw. Die momenten zijn voor mij de perfecte gelegenheden om het huis te kuisen. Hoewel elke moeder weet dat dat eigenlijk verloren moeite is, zolang de kinderen nog thuis wonen.

Maar tot nu toe heb ik nog geen spijt van mijn beslissing. Financieel is het al moeilijk geweest omdat het toeval (eerder Murphy) natuurlijk wil dat de eerste maand dat ik geen inkomsten heb, tevens de maand is waarop Dirk nog niet de helft van zijn loon kreeg door tijdskrediet die hij in september (4 maand) genomen heeft. Waarom het zo gaat weet ik niet, maar aan het begin van je tijdskrediet krijg je een voorschot op je loon. Aangezien het werk je dan niet (volledig) uitbetaald heb je zo toch nog een appeltje voor de dorst (kuch). Spijtig genoeg wil dit zeggen dat je enkele maanden later geen tot weinig loon zal ontvangen. Dat viel dus mooi samen... Ach, niets dat we nog niet meegemaakt hadden dus ook nu hebben we er ons doorheen geworsteld. Waar een wil is, is een weg. En communiceren met de schuldeisers kan ook wonderen doen. Al vloek je de volgende maand wel als je facturen dubbel moet betalen. Gelukkig geen kosten aan opvang of school. Dat komt dan wel weer goed uit. Murphy is nog niet helemaal tegen ons.

Voor de rest gaan we volgens mij geld uitsparen door thuis te blijven, toch aan kleine uitgaven. Heel deftige kleren moet ik niet meer aanschaffen, geen personeelsfeestjes e.d. waarvoor ik moet opgedost zijn. Eten en drank tijdens de middag op het werk valt ook weg. Die kost bepaal je uiteraard zelf, maar het is toch een kost. Die valt nu ook weg, drank genoeg thuis. En goedkoper.
De Croozer is ook al veel buiten gekomen, bijna dagelijks. Het ding heeft ons een fortuin aan ecocheques gekost (maar wat moet je er anders mee doen), maar ik zou niet meer zonder kunnen! Ik ken er een hele gevulde herbruikbare boodschappentas in kwijt. Je weet wel, die typische van Delhaize en consoorten. En dan heb ik nog wat plaats ernaast om kleinere spullen te stockeren en indien nodig moeten de meisjes hun voeten intrekken en kan ik daar nog spullen kwijt. Zelf in de regen fietsen stoort me niet want de meisjes zitten droog.

Ik ondervind wel moeite in het vinden van een vast huishouden routine. Ik laat me nog te makkelijk in de zetel ploffen en de Playstation aan te zetten. Ik heb dan wel meer tijd om te kuisen, maar ik ben zo blij eens de meisjes slapen, dat ik zelf niets meer wil doen. Er is dus nog werk aan de winkel. Mischien zal het beteren als Arwen terug naar school is en ik enkel op Caitlyn moet letten.
De meisjes zijn ook tevreden dat ik thuis ben, dat merk ik elke dag.

Voor diegene die denken dat ik een lui-lekker leven heb, dat is niet zo. Al ga ik uiteraard niet klagen en niet werken als ik daar geen zin in heb. Ik ben ten slotte thuis voor de kinderen, ik moet me met hen bezig houden. Uitslapen kan ik spijtig genoeg ook niet, ik ben even vroeg wakker als toen ik nog ging werken. Het verschil is alleen dat ik me niet moet afjagen en dat ik lekker in pyjama kan blijven zitten. Soms, heel soms, kruip ik terug in bed eens Caitlyn haar eerste flesje heeft gehad en zelf ook terug gaat slapen. Dan zet ik voor Arwen een paar tekenfilms in queue zodat ik voor even rust heb. Soms zegt ze het me zelf dat ik terug mag gaan slapen, lief hé. Doorgaans is ze dat wel, al is ze er heel goed in om het bloed vanonder mijn nagels te halen. Maar zoals mijn moeder zou zeggen: kijkt in de spiegel en zwijgt maar.
Inderdaad, ze heeft dat van mij. Er zijn dagen waarop ik er dan ook beter mee om kan.

Maandag naar RVA om te horen hoe lang ze mij gaan schorsen. Ik ben effectief niet van plan om werk te zoeken, niet zolang Caitlyn niet naar school gaat. En zelf erna twijfel ik nog want dan hebben we weer dezelfde opvangproblemen en bijgevolg extra kosten. Om nog maar te zwijgen van de stress door de constante ratrace die weer gehouden zal worden. Ik heb het allemaal even gehad. Eigenlijk zouden er veel meer mensen mijn voorbeeld moeten volgen. Tonen aan de mannen aan de top dat er iets moet veranderen. Geef gezinnen weer de kans om met één inkomen rond te komen, dat vrouwen kunnen thuis blijven indien ze dat willen. Of geef huismoeders een inkomen, het in ten slotte meer dan een fulltime job. Nu ik thuis ben heb ik geen stress meer, de kinderen zijn gelukkiger en ik heb tijd om aandacht te geven aan heb. Ze zullen niet door vreemden opgevoed worden of vuile manieren van jan en alleman opvangen. Ze zullen altijd in mijn buurt zijn. En blijkbaar heeft dit al zijn vruchten afgeworven want bijna dagelijks krijg ik complimenten over het gedrag van Arwen. Het feit dat ze me mee helpt bij het winkelen (tenzij ze koppig is) en altijd heel beleefd is naar de mensen toe. Op den duur kennen ze ons overal wel, wat het makkelijk maakt als Arwen weer is verdwaald in de winkel. Dat luisteren lukt niet altijd. Maar dat zal wel bij de leeftijd horen.

Wat kan ik nu nog zeggen buiten dat alles basically goed gaat. Om geld hebben we nooit echt gegeven dus daar spreken we niet over. Wij zijn gelukkig, mijn ventje hoeft vaak enkel zijn voeten nog onder tafel te schuiven en ik ben zelf veel rustiger. Wat moet een mens nog meer hebben? Ik raad het iedereen aan!

Toedels!

Namiddag bij de politie

Het was me weer een weekend vol spanning en avontuur, althans de zaterdag. Laat ik bij het begin beginnen zodat iedereen goed kan volgen.

Een maand geleden werden we door onze oh zo leuke overburen weer getrakteerd op een gratis concert via de babyfoon, dit om 1u 's nachts. We zijn daarom naar beneden gegaan om hen te vragen die muziek af te zetten, of op zen minst hun raam dicht te doen. De slaapkamer van de meisjes heeft geen dubbel glas en met het raam open horen ze daar dus alles heel goed. Uiteraard moesten we zelf heel luid roepen alvorens we twee hoofde zagen verschijnen in het raam die daarop het alom bekende zinnetje uitspraken "wa is problem". Wat ons probleem was, wel de muziek natuurlijk en het feit dat de kinderen er van wakker worden. Even over en weer geroep gevolgd door het licht dat aan ging in de gang van het appartementsgebouw. Ze waren dus op komst naar beneden, great! Ondertussen waren de meisjes wakker geworden dus die even gaan troosten en op de terugweg het mes genomen dat in de gang lag van het onkruid uit te doen. Draai of keer het zoals je wilt, met drie mannen die geen Nederlands kunnen en die in de meerderheid zijn, kan het rap de verkeerde kant op gaan. Dus het zekere voor het onzekere meegenomen om te zorgen dat er niets uit de hand zou kunnen lopen. Ze waren ondertussen verder aan het discussiëren met Dirk, nuja voor zover we ze verstonden. Op een bepaald moment stonden ze maar op een paar cm van hem verwijderd en toen heb ik het mes voor me gehouden om gezegd dat ze moesten weg gaan. Gelukkig kijk ik genoeg misdaadseries om te weten wat je wel, maar vooral wat je niet moet doen opdat het niet tegen je gebruikt kan worden. Op geen enkel moment heb ik een dreigend gebaar gemaakt of gezegd. Zij daarentegen hadden er geen probleem mee om te gebaren dat ze mijn keel zouden oversnijden.

Ondertussen hadden we de politie al gebeld, maar iedereen was alweer binnen voor zij aankwamen. Via het gaatje in de voordeur keek ik toe hoe de overburen met veel gebaren probeerden duidelijk te maken wat er was. Ik opende mijn deur als ik zag dat ze onze versie eens wouden horen. Het smoelen trekken heb ik van mijn moeder en grootvader mee dus het was ni moeilijk om hen te overtuigen dat ik van mijn melk was. Wat toch ook wel zo is als ze met drie voor u neus komen staan. Zeker als je weet dat ze om de hoek nog familie zitten hebben en ze die er rap kunnen bijhalen.

We dachten dat we er daar mee van af waren. Maar dat was buiten de brieven gerekend die we vorige week in de bus kregen. We mochten een woordje uitleg gaan geven bij de politie omtrend "bedreiging met wapen". *zucht*

Zaterdag zijn we dus met onze kroost naar het politiebureau geweest. Daar toegekomen charmeerde Arwen iedereen met haar glimlach en uitgelaten karakter. Ik had zo een gevoel dat ze in ons voordeel zou werken. Er moest een huiszoeking gedaan worden om te zien welke wapens er in huis waren. Gelukkig gaat het er niet zo aan toe zoals in de series, waarbij heel je huis overhoop ligt. Aangezien al onze wapens mooi tentoon gesteld staan in de living werd voor hen duidelijk dat ze niet gebruikt worden voor "criminele" doeleinden e.d. Al gauw kregen we de indruk dat zelf de agenten ter plaatse het allemaal een beetje tijdverlies was. Maar aangezien ze een brief geschreven hadden konden ze er niet meer onderuit. Grappig wel als je er bij stil staat. Ze moesten wel een brief schrijven want zelf kunnen ze geen Nederlands dus waarschijnlijk moesten ze eerst nog op zoek naar een vertaler. Wat in ons voordeel speelt en in hun nadeel. Hun getuigenis klopt namelijk al niet meer met wat ze die avond gezegd hadden. Tevens hebben ze inkijk op de living en kunnen ze de wapens perfect zien staan. Het is dus niet moeilijk voor hen om ons te betichten van dreiging met vuurwapens.

Ondanks de schrik vooraf is de hele affaire nog goed meegevallen, alleen spijtig dat het allemaal zo veel tijd in beslag neemt. Zeker het afnemen van de verklaringen, die apart moesten gebeuren. En met Arwen in een kleine verhoorkamer kruipen is al een avontuur op zich. Als het aan Dirk was kon Arwen ten minste wat buiten rondlopen en de agent achter de balie entertainen. Die heeft op zijn beurt papieren vliegtuigjes gemaakt en meegedaan met haar spelletjes. Zo zie je maar dat ze daar niet allemaal stijfkoppen zijn.

Ben eens benieuwd of dit verhaal nog een staartje zal krijgen, maar de agenten hebben meermaals gezegd dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We hebben wel van de gelegenheid gebruikt gemaakt om al hun pesterijen ook even op papier te laten zetten. Ze zullen er nog spijt van krijgen dat ze ooit een brief geschreven hebben.

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. In alle andere gevallen kan je eigen vuile was boven komen en de bovenhand halen. Dan zal je wel wat meer verliezen dan enkel je eer.

Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Moederdag

Nog enkele dagen en het is weer moederdag. Wat zijn mijn verwachtingen? Dat het een dag zal worden zoals elke andere dag, afgezien van het feit dat ik twee cadeautjes zal mogen openen. Eentje van de onthaalmoeder en eentje van de juf van Arwen. Want laten we eerlijk zijn, veel zullen ze niet zelf gedaan hebben.

Wat wens ik: een dag waarop ik mag uitslapen, dat er een lekker ontbijt staat te wachten, maar bovenal dat ik daarvoor niets maar dan ook niets zal moeten doen.

Maar ik weet dat dit onmogelijk is want Dirk hoort het gewoon niet als de meisjes wakker zijn. Dus no way dat hij voor mij zal wakker zijn die dag. Ohwell, al een geluk dat ik mijn gezin ken, anders zou ik vaak teleurgesteld zijn.

Soms mag ik ook eens gewoon een vrouw zijn die een attentie wil hebben als blijk van appreciatie. Soms ben ik ook een cliché.

Grote veranderingen

Binnenkort begin ik aan een nieuw leven. Gedaan met werken, tijd om voltijds mama te worden! Zie ik het zitten? Ja en nee. Financieel zal het weer een groot risico zijn, maar we komen nu al niet rond terwijl we met twee gaan werken dus kan het dan nog slechter? We zullen in ieder geval 400€ uitsparen aan kosten voor zowel kinderopvang voor Caitlyn als naschoolse opvang voor Arwen. Uiteraard zal ik geen loon meer hebben, maar dit bedroeg 'maar' 1200... Velen zullen me onwaarschijnlijk voor 'zot' verklaren, maar ik ben de ratrace meer dan beu en vooral de stress die er bij komt kijken. Op het werk lukt het me bv niet om nog aan mijn uren te geraken. Nu de beslissing is gevallen dat ik zou thuis blijven is het aan Dirk om meer te gaan werken. Wat natuurlijk wil zeggen dat ik voornamelijk insta voor het afzetten en ophalen van de meisjes, waardoor ik laat toekom op het werk maar ook vroeg moet vertrekken. 7u36 per dag halen lukt me nog zelden, ik sta nu ongeveer 12u in negatief. Bijna twee dagen dat ik basically voor niets zal werken tegen dat mijn opzegperiode voorbij is. Al is de kans groot dat het getal groter wordt.

Ik kijk er wel heel hard naar uit om elke dag thuis te zijn met Caitlyn en Arwen mooi op tijd van school te kunnen halen. We hebben ten slotte met recht en reden geïnvesteerd in onze Croozer en ik ben er verdomd blij mee! De meisjes zijn altijd droog, ik iets minder maar de meisjes zijn het belangrijkste. Het is ook de bedoeling dat we zelf meer eten gaan produceren, zelf brood maken, enkele groentjes proberen kweken (in hoeverre dat mogelijk is op een koer..), kortom: besparen! Hopelijk gaat onze gezonheid er ook op vooruit want we hebben beide (ik en Dirk) een ondergewicht. Ik weeg nog maar 42kg en Dirk weegt mss 70kg en hij is 1m86 ofzo.. Niet echt gezond en aantrekkelijk eerlijk gezegd ook niet. Ik ben alvast begonnen met geen cola meer te drinken, of toch proberen. Ik ben tegenwoordig een vat vol goeie intenties, enkel hopen dat ik ze kan volhouden.

Hoe moeilijk het leven ook zal zijn, de stress zal in ieder geval al veel minder zijn. Er is niets zo frustrerend als dagelijk gaan werken en nog niet rondkomen. Dan begin je je af te vragen waarom je al gaat werken in de eerste plaats. Toegegeven, het sociale contact zal ik hoogstwaarschijnlijk wel missen, maar ik ben toch van plan om eventueel wat mee te helpen op school bij Arwen, daar hebben ze namelijk altijd handen te kort. Vind het nu al jammer dat ik niet vaker kan gaan helpen, zoals bij het aanleggen van de groententuin onlangs. Het huishouden zal er ook alleen maar beter van worden (hoop ik), ik kijk er naar uit om een vast patroon te ontwikkelen. Zo ben ik toch elke dag bezig maar niet met hetzelfde. Nu kom ik er amper toe om te kuisen en merk ik aan Caitlyn haar kleren dat het hoog tijd wordt om eens een dweil te slaan. Jaja, ik zie mezelf nog transformeren tot een perfecte huisvrouw. Om de één of andere reden haal ik een beeld van mezelf voor ogen in ware 50's stijl, ik ben namelijk verzot op die periode. Ik zou niets liever willen dan een keuken met dambord-patroon en van die hoge barkrukken met lichte, vrolijke kleurtjes. Maar dat zou waarschijnlijk met der tijd eerder voor hoofdpijn zorgen.

Anyway, ik ben aan het afdwalen. De beslissing die we genomen hebben is misschien wat gewaagd, maar wie niet waagt niet wint, toch? Lukt het niet dan ga ik wel op zoek naar werk, heb ervaring genoeg in verschillende branches en ik leer rap bij. Ik zie dat enkel nog niet zitten, eerst genieten van het thuis zijn! Met twee voorbeeldige dochters als die van mij kan het alleen mar plezant en heel interessant worden!