Binnenkort begin ik aan een nieuw leven. Gedaan met werken, tijd om voltijds mama te worden! Zie ik het zitten? Ja en nee. Financieel zal het weer een groot risico zijn, maar we komen nu al niet rond terwijl we met twee gaan werken dus kan het dan nog slechter? We zullen in ieder geval 400€ uitsparen aan kosten voor zowel kinderopvang voor Caitlyn als naschoolse opvang voor Arwen. Uiteraard zal ik geen loon meer hebben, maar dit bedroeg 'maar' 1200... Velen zullen me onwaarschijnlijk voor 'zot' verklaren, maar ik ben de ratrace meer dan beu en vooral de stress die er bij komt kijken. Op het werk lukt het me bv niet om nog aan mijn uren te geraken. Nu de beslissing is gevallen dat ik zou thuis blijven is het aan Dirk om meer te gaan werken. Wat natuurlijk wil zeggen dat ik voornamelijk insta voor het afzetten en ophalen van de meisjes, waardoor ik laat toekom op het werk maar ook vroeg moet vertrekken. 7u36 per dag halen lukt me nog zelden, ik sta nu ongeveer 12u in negatief. Bijna twee dagen dat ik basically voor niets zal werken tegen dat mijn opzegperiode voorbij is. Al is de kans groot dat het getal groter wordt.
Ik kijk er wel heel hard naar uit om elke dag thuis te zijn met Caitlyn en Arwen mooi op tijd van school te kunnen halen. We hebben ten slotte met recht en reden geïnvesteerd in onze
Croozer en ik ben er verdomd blij mee! De meisjes zijn altijd droog, ik iets minder maar de meisjes zijn het belangrijkste. Het is ook de bedoeling dat we zelf meer eten gaan produceren, zelf brood maken, enkele groentjes proberen kweken (in hoeverre dat mogelijk is op een koer..), kortom: besparen! Hopelijk gaat onze gezonheid er ook op vooruit want we hebben beide (ik en Dirk) een ondergewicht. Ik weeg nog maar 42kg en Dirk weegt mss 70kg en hij is 1m86 ofzo.. Niet echt gezond en aantrekkelijk eerlijk gezegd ook niet. Ik ben alvast begonnen met geen cola meer te drinken, of toch proberen. Ik ben tegenwoordig een vat vol goeie intenties, enkel hopen dat ik ze kan volhouden.
Hoe moeilijk het leven ook zal zijn, de stress zal in ieder geval al veel minder zijn. Er is niets zo frustrerend als dagelijk gaan werken en nog niet rondkomen. Dan begin je je af te vragen waarom je al gaat werken in de eerste plaats. Toegegeven, het sociale contact zal ik hoogstwaarschijnlijk wel missen, maar ik ben toch van plan om eventueel wat mee te helpen op school bij Arwen, daar hebben ze namelijk altijd handen te kort. Vind het nu al jammer dat ik niet vaker kan gaan helpen, zoals bij het aanleggen van de groententuin onlangs. Het huishouden zal er ook alleen maar beter van worden (hoop ik), ik kijk er naar uit om een vast patroon te ontwikkelen. Zo ben ik toch elke dag bezig maar niet met hetzelfde. Nu kom ik er amper toe om te kuisen en merk ik aan Caitlyn haar kleren dat het hoog tijd wordt om eens een dweil te slaan. Jaja, ik zie mezelf nog transformeren tot een perfecte huisvrouw.
Om de één of andere reden haal ik een beeld van mezelf voor ogen in ware 50's stijl, ik ben namelijk verzot op die periode. Ik zou niets liever willen dan een keuken met dambord-patroon en van die hoge barkrukken met lichte, vrolijke kleurtjes. Maar dat zou waarschijnlijk met der tijd eerder voor hoofdpijn zorgen.
Anyway, ik ben aan het afdwalen. De beslissing die we genomen hebben is misschien wat gewaagd, maar wie niet waagt niet wint, toch? Lukt het niet dan ga ik wel op zoek naar werk, heb ervaring genoeg in verschillende branches en ik leer rap bij. Ik zie dat enkel nog niet zitten, eerst genieten van het thuis zijn! Met twee voorbeeldige dochters als die van mij kan het alleen mar plezant en heel interessant worden!
