Namiddag bij de politie

Het was me weer een weekend vol spanning en avontuur, althans de zaterdag. Laat ik bij het begin beginnen zodat iedereen goed kan volgen.

Een maand geleden werden we door onze oh zo leuke overburen weer getrakteerd op een gratis concert via de babyfoon, dit om 1u 's nachts. We zijn daarom naar beneden gegaan om hen te vragen die muziek af te zetten, of op zen minst hun raam dicht te doen. De slaapkamer van de meisjes heeft geen dubbel glas en met het raam open horen ze daar dus alles heel goed. Uiteraard moesten we zelf heel luid roepen alvorens we twee hoofde zagen verschijnen in het raam die daarop het alom bekende zinnetje uitspraken "wa is problem". Wat ons probleem was, wel de muziek natuurlijk en het feit dat de kinderen er van wakker worden. Even over en weer geroep gevolgd door het licht dat aan ging in de gang van het appartementsgebouw. Ze waren dus op komst naar beneden, great! Ondertussen waren de meisjes wakker geworden dus die even gaan troosten en op de terugweg het mes genomen dat in de gang lag van het onkruid uit te doen. Draai of keer het zoals je wilt, met drie mannen die geen Nederlands kunnen en die in de meerderheid zijn, kan het rap de verkeerde kant op gaan. Dus het zekere voor het onzekere meegenomen om te zorgen dat er niets uit de hand zou kunnen lopen. Ze waren ondertussen verder aan het discussiëren met Dirk, nuja voor zover we ze verstonden. Op een bepaald moment stonden ze maar op een paar cm van hem verwijderd en toen heb ik het mes voor me gehouden om gezegd dat ze moesten weg gaan. Gelukkig kijk ik genoeg misdaadseries om te weten wat je wel, maar vooral wat je niet moet doen opdat het niet tegen je gebruikt kan worden. Op geen enkel moment heb ik een dreigend gebaar gemaakt of gezegd. Zij daarentegen hadden er geen probleem mee om te gebaren dat ze mijn keel zouden oversnijden.

Ondertussen hadden we de politie al gebeld, maar iedereen was alweer binnen voor zij aankwamen. Via het gaatje in de voordeur keek ik toe hoe de overburen met veel gebaren probeerden duidelijk te maken wat er was. Ik opende mijn deur als ik zag dat ze onze versie eens wouden horen. Het smoelen trekken heb ik van mijn moeder en grootvader mee dus het was ni moeilijk om hen te overtuigen dat ik van mijn melk was. Wat toch ook wel zo is als ze met drie voor u neus komen staan. Zeker als je weet dat ze om de hoek nog familie zitten hebben en ze die er rap kunnen bijhalen.

We dachten dat we er daar mee van af waren. Maar dat was buiten de brieven gerekend die we vorige week in de bus kregen. We mochten een woordje uitleg gaan geven bij de politie omtrend "bedreiging met wapen". *zucht*

Zaterdag zijn we dus met onze kroost naar het politiebureau geweest. Daar toegekomen charmeerde Arwen iedereen met haar glimlach en uitgelaten karakter. Ik had zo een gevoel dat ze in ons voordeel zou werken. Er moest een huiszoeking gedaan worden om te zien welke wapens er in huis waren. Gelukkig gaat het er niet zo aan toe zoals in de series, waarbij heel je huis overhoop ligt. Aangezien al onze wapens mooi tentoon gesteld staan in de living werd voor hen duidelijk dat ze niet gebruikt worden voor "criminele" doeleinden e.d. Al gauw kregen we de indruk dat zelf de agenten ter plaatse het allemaal een beetje tijdverlies was. Maar aangezien ze een brief geschreven hadden konden ze er niet meer onderuit. Grappig wel als je er bij stil staat. Ze moesten wel een brief schrijven want zelf kunnen ze geen Nederlands dus waarschijnlijk moesten ze eerst nog op zoek naar een vertaler. Wat in ons voordeel speelt en in hun nadeel. Hun getuigenis klopt namelijk al niet meer met wat ze die avond gezegd hadden. Tevens hebben ze inkijk op de living en kunnen ze de wapens perfect zien staan. Het is dus niet moeilijk voor hen om ons te betichten van dreiging met vuurwapens.

Ondanks de schrik vooraf is de hele affaire nog goed meegevallen, alleen spijtig dat het allemaal zo veel tijd in beslag neemt. Zeker het afnemen van de verklaringen, die apart moesten gebeuren. En met Arwen in een kleine verhoorkamer kruipen is al een avontuur op zich. Als het aan Dirk was kon Arwen ten minste wat buiten rondlopen en de agent achter de balie entertainen. Die heeft op zijn beurt papieren vliegtuigjes gemaakt en meegedaan met haar spelletjes. Zo zie je maar dat ze daar niet allemaal stijfkoppen zijn.

Ben eens benieuwd of dit verhaal nog een staartje zal krijgen, maar de agenten hebben meermaals gezegd dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We hebben wel van de gelegenheid gebruikt gemaakt om al hun pesterijen ook even op papier te laten zetten. Ze zullen er nog spijt van krijgen dat ze ooit een brief geschreven hebben.

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. In alle andere gevallen kan je eigen vuile was boven komen en de bovenhand halen. Dan zal je wel wat meer verliezen dan enkel je eer.

Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Moederdag

Nog enkele dagen en het is weer moederdag. Wat zijn mijn verwachtingen? Dat het een dag zal worden zoals elke andere dag, afgezien van het feit dat ik twee cadeautjes zal mogen openen. Eentje van de onthaalmoeder en eentje van de juf van Arwen. Want laten we eerlijk zijn, veel zullen ze niet zelf gedaan hebben.

Wat wens ik: een dag waarop ik mag uitslapen, dat er een lekker ontbijt staat te wachten, maar bovenal dat ik daarvoor niets maar dan ook niets zal moeten doen.

Maar ik weet dat dit onmogelijk is want Dirk hoort het gewoon niet als de meisjes wakker zijn. Dus no way dat hij voor mij zal wakker zijn die dag. Ohwell, al een geluk dat ik mijn gezin ken, anders zou ik vaak teleurgesteld zijn.

Soms mag ik ook eens gewoon een vrouw zijn die een attentie wil hebben als blijk van appreciatie. Soms ben ik ook een cliché.