Zomervakantie

Ah, de zomervakantie! Een periode waar we allemaal naar uitkijken, tot we dagelijks tussen de schreeuwende kinderen zitten... Om nog maar te zwijgen van het mooie weer waar België ons toch zo vaak op trakteert. Dat laatste was sarcasme, voor alle duidelijkheid. Om twee jonge kinderen een hele dag bezig te houden moet je al inventief worden. Gelukkig wonen we niet zo ver van het stadspark en kunnen we dus veel gaan spelen!

Vandaag was weer zo'n druilerige dag, maar van zodra de buien over waren zijn we op de fiets gesprongen en koers gezet naar het park. En daarmee bedoel ik dat ik gefietst heb en de meisjes lekker lui in de fietskar zaten. Met wat oud brood op zak zijn we eerst de eendjes gaan voederen en daarna nog wat op de speeltuin gespeeld.

Terwijl de meisjes van het ene naar het andere lopen, hou ik me bezig met andere ouders te bestuderen. Vandaag was zo'n dag waarop ik me echt moest inhouden. "Nee Quintenneke, niet met u blote voetjes!", "Nee Quintenneke, niet over hangen."... Het enige wat uit die moeder haar mond kwam waren restricties.. Grote schrik dat er een splinter in zijn voeten zou komen, want dat is nu eenmaal doodsoorzaak nr 1. (Ook dit was sarcasme). Hetgeen waar hij niet mocht overhangen was zo'n ronde schommel waar je met meerdere kinderen op kan. Zijn hoofd hing over de rand... Wat een durfal!!

Ik was heel blij dat mijn meisjes besloten naar de andere kant van de speeltuin te gaan en dat ik het niet langer moest aanhoren. Ik vrees dat ik uiteindelijk gevraagd zou hebben of ze IETS mochten doen. Eenmaal aan de andere kant kom je in aanmerking met de afwezige ouder. Je weet wel, het soort ouders dat zich op een terras neer plant en hun kind gewoon laten doen. Ik heb het dan maar voor mijn rekening genomen om ervoor te zorgen dat hun zoon niet met zijn step de schuifaf zou af gaan.

Dan zijn er nog die mensen die zonder blozen laten merken dat je verkeerd bezig bent. Tijdens het voederen van de eendjes stak Caitlyn haar hoofdje tussen de pijlers van de brug om de beestjes beter te kunnen bekijken. Een toevallige voorbijganger bleef maar verbaasd achterom kijken omdat ik haar liet doen. Ik ken mijn dochter en weet wanneer ik moet ingrijpen. Ik zou zelf niet weten hoe ze het had moeten klaar spelen om er door te geraken en het water in te vallen. Maar dat was wel zijn grootste zorg, dat was duidelijk. Na een vriendelijke "ze gaat er niet invallen zeh", zette hij zijn weg voort. (Ja, ook dat was lichtjes sarcastisch).

Kortom, je komt heel wat types mensen tegen op zo'n uitstapje. Er zullen ook ongetwijfeld mensen zijn die mij boos aankijken omdat ik meters van hen vandaan durf gaan. Maar bij ons is het simpel, gaan ze te ver dan fluit ik ernaar. Niemand anders doet dit dus ze weten dat ik het ben. Mijn zus en ik deden dat vroeger op school ook. Works like a charm. Ik hoef alleen maar te fluiten en ze beginnen met meteen te zoeken. Sommigen zullen van mening zijn dat ik mijn kinderen als honden behandel, maar hey, het werkt ten minste! Anderen staan als zotten de naam van hun kind te roepen, in de hoop dat ze luisteren. Die van mij weten dat als ze niet luisteren, de kans groot is dat ik gewoon weg stap. Harde aanpak, maar ze komen beide wel aanlopen hoor.

Morgen is het weer een nieuwe dag en hopelijk is het Belgisch weertje ons goed gezind!

back to work?

2 jaar. Nog een half jaar en mijn kleine meid mag ook naar school. De vraag die ik dan steevast krijg is of ik dan terug zal gaan werken. Wel, het is een tweestrijd. In principe zou ik er tijd voor hebben als ik de uren perfect kan combineren met de schooluren. Maar zelf als ik dit vind zit ik met het probleem van de schoolvakanties, om nog maar te zwijgen van ziekte. Als je werkt heb je niet de luxe om even te vellen en zeggen dat je niet kan komen. Daarenboven ben je dan min of meer verolicht om geld uit te geven aan een dokter, om er zeker van te zijn dat je met reden niet kan komen werken.
Bij familie kunnen ze ook niet echt terecht, die werken of wonen te ver. Dus wat dan? Het lukt met 1 loon, de ene maand wel wat beter dan de andere.
Eventueel werken met dagcontracten maar dat lijkt me niet haalbaar en enorm omslachtig. Ik heb er ook al aan gedacht om eens meer info te vragen omtrend een cursus etalagist. Uit mijn ervaring bij Casa weet ik dat ik graag de producten op display zet en ik die niets liever dan inpakken. Mooie decoratievazen maken met zo goed een oneindige voorraad aan decoratie, een droom! Etalagist is op zelfstandige basis, dus van thuis uit werken moet enkele dagen wel haalbaar zijn.

Zoveel om over na te denken. Gelukkig heb ik daar binnen een half jaar meer tijd voor!

Vooroordelen en verkeerde conclusies

Lang leve de voorspelbaarheid van de mens toch. Nu mijn blog en Indiegogo link wat meer verspreid zijn, wordt deze uiteraard gelezen door onbekenden. En dan zijn er de standaard conclusies die men trekt uit dat beetje info dat ze maar hebben.

"Naar Disneyland kunnen ze wel gaan?!"
Ja inderdaad, we zijn naar Disneyland geweest en dit enkel en alleen door de actie van Dreamland waarbij je aan goedkopere prijs tickets kan bemachtigen. Ware het niet voor de bedrijfswagen van mijne vent, dan hadden we het zelf niet kunnen overwegen door de prijs van Diesel alleen al. Niet vergeten dat er ook tol en parking moet betaald worden. Daar is al het beschikbare geld dat we hadden naartoe gegaan, wat we dan nog eens van familieleden gekregen hadden omdat het voor Arwen haar verjaardag was. Het kind heeft dus amper een cadeau gekregen en de centjes die ze kreeg hebben we gebruikt om naar Disneyland te geraken. Souvenirs, eten of drank is ginder niet gekocht geweest. Denk vooral eens terug aan jouw uitstappen en hoeveel geld er werd opgedaan. Alles wat jullie toen ongetwijfeld gekocht of gedaan hebben, hebben wij niet kunnen doen. Maar inderdaad ja, we zijn naar Disneyland geweest voor haar derde verjaardag. Hoe durven we?!

"Hare vent heeft promotie gemaakt!"
Proficiat, u heeft een openbare status terug gevonden waarin dit stond. Hoeveel bedroeg de promotie? Hoeveel bedraagt zijn inkomen nu? Hoezo je hebt geen idee? Je trekt er wel de conclusie uit dat we nu moeten rondkomen, dus overduidelijk ben je perfect op de hoogte van de bedragen.
Even iets om over te denken: wie met weinig begint heeft nog altijd weinig, met of zonder promotie.

"Moet ik hier ook mijn rekeningnummer zetten?"
Ja, waarom niet? Waarom zou jij niet evenveel recht hebben om hetzelfde te proberen. Als jij echt het gevoel hebt dat je meer te klagen hebt, dan aub, zet u rekeningnr onder mijn blog. Maar reken mij dus niet af omdat ik zaken durf ondernemen waarvoor anderen zich schamen.

De "gaat dan terug gaan werken!" zal ook wel ongetwijfeld door enkelen hun gedachten gegaan zijn. Maar die hebben dan niet gelezen dat ik jaren gewerkt heb en dat we toen ook niet rondkwamen. Uiteraard niet want mijn loon ging integraal op aan kinderopvang, na-schoolse opvang en huishuur.

Zijn er nog vooroordelen? Moet ik nog iets opklaren waardoor ik van jou de goedkeuring krijg om iets proberen te ondernemen om de toekomst van mijn dochters te veranderen? Laat het mij vooral weten.
Begrijp mij wel niet verkeerd, wat anderen van onze situatie vinden kan mij gestolen worden. Zij die wel bereid zijn om mijn verhaal te lezen en juist te interpreteren zijn vrij om te doen wat ze willen, ik verplicht niemand iets te doen wat hij/zij zeker niet wil.

Ach, er zullen altijd mensen zijn die denken beter te weten en de wijsheid in pacht te hebben. Ik hoop van harte dat jullie nooit eens pech zullen hebben, want meer is er namelijk niet nodig. 1 keer pech.

Zij die al iets bijgedragen hebben, danku. Het betekend enorm voor ons en kan toekomstige pech beperken.

Indiegogo - tekst en uitleg

Zij die mij op facebook staan hebben zijn al op de hoogte van mijn Indiegogo campagne. Indiegogo is een manier om geld in te zamelen via crowdfunding, voor eender welk project, professioneel of persoonlijk. Ik had er van gehoord door enkele vlogs op youtube die ik volg. Mensen met geld die vragen om nog meer geld, bv om een tv serie te kunnen maken. Allemaal goed en wel en begrijpelijk als productiehuizen goeie shows cancellen omdat ze die zelf zo goed niet vinden. Maar toen ik de campagne zag van een kennis om geld in te zamelen om een huis te kunnen te bouwen, toen werd ik kwaad. Meneer heeft geen financiële problemen whatsoever en toch heeft hij het lef om geld te vragen aan anderen. Ik ben het kotsbeu dat de rijken alsmaar meer geld krijgen en meer lef hebben om geld te vragen dan mensen in nood. Een arm persoon heeft zelf geen toegang tot internet om zo'n campagne op te starten, laat staan dat ze een idee hebben hoe ze hieraan moeten beginnen. Maar ik was het beu! Zij die het het meest nodig hebben, hebben ook het recht om een campagne op te starten. Er is maar één probleem: de mens. Mensen zijn egoïstische wezens. Waarom geld geven aan iemand, zeker als je er niets voor in ruil krijgt. Het feit dat je mensen helpt is al lang niet genoeg meer.

Maar ik heb dus zelf een campagne gemaakt, om geld in te zamelen om gewoon te kunnen leven. Als huisvrouw krijg je namelijk amper een inkomen, mijn kindergeld bedraagt meer. Waarom hebben wij niet dezelfde rechten als een ander? Waarom hebben wij geen recht op deftige schoenen, deftige kleren... Wij kunnen niet naar de tandarts als onze tanden pijn doen of als er stukken af vallen. Ja, dit is waarheid. Ik heb geen 70€ die ik weken kan missen tot de ziekenkas besluit terug te betalen. Dokter al evenmin, 25€ voor steeds dezelfde 'onderzoeken' die amper noemenswaardig zijn. Stokje in de keel, lampje in het oor, even luisteren naar het hart en steeds dezelfde medicatie. Maar de prijs voor deze schitterende zorgen blijft maar stijgen. En ook hier heb je het 3de betalerssysteem. Kans dat je dan op een dokter stuit die zijn job niet graag doet en eventueel niet naar behoren doet, dat moet ge er maar bij nemen. Als je niet kan betalen heb je niet recht op dezelfde zorgen als iemand met geld. Mijn schoenen zijn nog geen half jaar oud of de zool komt al voor de tweede keer los. Arwen speelt op haar pantoffels buiten omdat de tippen van haar schoenen bijna volledig versleten zijn. En we hebben geen geld voor nieuwe schoenen, toch niet nu. Ik wil niet dat ze thuis haar schoenen aandoet om te voorkomen dat ze volledig om zeep zijn. Caitlyn haar melk leng ik aan met gewone melk en suiker om zo lang mogelijk met de flessen te kunnen doen. Zelf eet ik amper overdag om zoveel mogelijk eten over te houden voor de kinderen. Schoolfacturen en andere facturen blijven al te vaak onbetaald. 

Ik zou al deze zaken beter voor mezelf houden want ik WEET dat iedereen gaat oordelen en conclusies trekken die er niet zijn. Ik weet dat er geroddeld zal worden en op ons neergekeken zal worden. Maar dat is net de ziekte van deze tijd. Mensen verbergen hoe moeilijk ze het hebben, mensen willen niet onderdoen voor anderen. Sorry, daar doe ik niet meer aan mee. Ik wil aan iedereen laten weten dat mensen die schijnbaar gelukkig en probleemloos zijn, het daarom niet zijn. Moesten meer mensen delen in welke miserie ze zitten, dan zouden mensen elkaar misschien meer helpen. Iedereen wil een betere wereld, maar niemand wil er zelf aan bijdragen. Mensen geven liever geld uit aan de cinema, aan alcohol, aan dure feestkledij, aan restaurants... dan aan anderen.

Ik vraag niet aan iedereen die ik op facebook staan heb om geld te storten, wil je dit niet, ook goed. Maar wil je het op zen minst delen? Geef anderen de kans om wel te helpen, maar zelf dat doen ze niet. En diegene die het wel doen komen uiteraard weer uit onverwachte hoek. De vrienden die ik vaak dacht te hebben zijn op zo'n momenten ver te zoeken. Mensen denken dat ze een fortuin moeten spenderen, maar niets is minder waar. Ik heb 124 vrienden op facebook, als ieder 1€ stort zijn wij al enorm geholpen. Als die 124 vrienden dan ook nog eens de link delen met hun honderden vrienden, dan zijn we nog een stap verder. Maar ik geraak niet verder dan enkele 'likes' en drie gedeelde links. Meer ben ik niet waard. Wie wil er nu drie seconden aan mij besteden door de 'share' knop in te klikken? Wie wil er nu deel uitmaken van iemand anders geluk? Wie wil er nu voor zorgen dat iemand anders leven er beter op wordt? Al het geld is bedoeld voor de kinderen: schoenen, kleren, school en de kans om leuke dingen met hen te doen. Zelf de meest simpele dingen zoals gaan zwemmen. En ja, ook hiervan zul je denken "zo duur is dat toch niet" en dan heb je gelijk. Maar die paar euro's aan zwemmen uitgeven wil zeggen dat we op het einde van de maand waarschijnlijk geen eten kunnen kopen. Ik krijg nu het gevoel dat ik elke "dure" uitgave die we al gemaakt hebben moet gaan verantwoorden. Wel, weet dat elke dure uitgaven betekend dat we minder eten, facturen niet betalen en soms dagen zonder geld zitten. Maar soms is de glimlach van mijn dochters meer waard dan het beleg tussen mijn boterham. 

Er zijn veel mensen in onze situatie, zelf mensen die het erger hebben. Dus waarom klaag ik? Wel, ik klaag omdat ik niet wil eindigen zoals hen, ik probeer er iets aan te doen voor het te laat is. Voor we op een punt van 'no return' komen. De maatschappij helpt ons niet. Het OCMW kan ons ook niet helpen, daarvoor is ons Nederlands te perfect en verdienen we teveel. Teveel ja... Geen geld om al onze facturen te betalen, maar we verdienen te veel om hulp te verdienen. We zijn waarschijnlijk ook te blank.

Ik zal de link hier plaatsen en het enige dat ik vraag is dat je hem deelt. Neem je de tijd om mijn blog te lezen, neem dan aub de tijd om mijn campagne te delen. En de volgende keer dat je geld uitgeeft aan oorbellen die je eingelijk niet zal dragen, denk eens na wat iemand anders met dat geld zou kunnen doen.  En daarom heb ik het niet enkel op mezelf, ik ben er zeker van dat er in jouw straat een gezin in net dezelfde miserie zit. Tien euro is voor ons een dag met een warme maaltijd. Nee, die zijn er niet altijd. Ik hoop van ganser harte dat jullie nooit in onze situatie zullen komen, dat jullie tientallen reizen per jaar kunnen blijven maken. Wij zijn nog nooit op vakantie geweest. En die ene keer dat we met Arwen naar Disneyland zijn geweest heeft ons de maanden erna nog achtervolgt. 

En nu ga ik stoppen met de klaagzang, ik wil niet weten hoe ik over kom naar anderen. En ik WEET dat diegene die mij niets anders dan miserie toewensen nu in hun handjes wrijven en lachen. En jij weet ook wie je bent, familie en "vrienden". Maar ik ga mij niet inhouden omdat er een paar mensen zijn die niets liever zouden willen doen dan met de vinger wijzen en zeggen "Ha! Ziet ge wel!" Aan hen zeg ik: fuck you!

De link: Indiegogo - Sharing is caring

Voor diegene die al gestoord heeft (ja, ik moet zelf geen meervoud gebruiken): Danku! Je weet wie je bent en ik zal het nooit vergeten!

Het leven in een bedrijfswereld

6u30 en de werkdag kan beginnen. Eerste taak op de agenda is de catering verzorgen voor 's middags. 7u, de CEO heeft honger en wilt een ontbijt terwijl de directeur hulp nodig heeft bij het stylen van de outfit voor de dag. 7u30, tijd om de shuttle klaar te maken voor vertrek en te carpoolen. De directeur wordt afgezet op de plaats van de meeting terwijl de CEO terug naar kantoor gebracht wordt. Met een beetje geluk kan ik nu zelf ontbijten, het is ondertussen 8u45 en de CEO bekijkt de planning van de dag.

Ondertussen moeten de vergaderzalen opgeruimd worden en toonbaar gemaakt worden tegen dat de business meetings beginnen. Presentaties moeten gemaakt worden en afspraken ingepland. Tegen 11u30 wordt de CEO onrustig, tijd om wat eten te voorzien en zelf ook eventueel wat eten, als het me gegund wordt. 12u, tijd voor de CEO om een siësta te doen en tijd voor mij om mijn eigen agenda door te nemen en wat persoonlijk werk te verrichten. Ruimtes worden verlucht, reservaties voor het diner worden in orde gebracht en voor je het weet is de siësta alweer voorbij en moet de CEO op de wenken bediend worden. 14u30, tijd om de shuttle weer klaar te maken en samen met de CEO de directeur te gaan halen om een overzicht van de dag te krijgen. Tijdens de rit naar kantoor is het mijn taak om ervoor te zorgen dat beiden niet in de clinch gaan met elkaar en het bedrijf deftig kan blijven functioneren. Eenmaal terug op kantoor wordt vergaderzaal 1 gevuld met directeurs en CEO's van andere bedrijven. Vaak gaat het er wild en uitgelaten aan toe, met uiteraard de gewenste versnaperingen en drank.

16u30, tijd om de voorbereidingen voor het diner in orde te brengen terwijl er nog altijd scheidsrechter moet gespeeld worden voor de diverse bedrijfsleiders. Rond 18u kan er met de voetjes onder tafel geschoven worden, maar niet voor mij. Eerst eten de belangrijke mensen, ze moeten namelijk ook dan op hun wenken bediend worden. Er ontbreekt altijd wel een fles drank of er zijn opmerkingen over het diner. 18u30, tijd om de restanten van het diner weg te doen en alles weer klaar te zetten voor de volgende lichting. 19u, de vice-president brengt een bezoek aan het bedrijf en houdt een kleine meeting met de CEO en de directeur. Terwijl kan ik vergaderzaal 1 opruimen na de ravage van alle bedrijfsleiders. 19u30, de CEO en de directeur houden het voor vandaag voor bekeken, de vice-president brengt verslag uit van zijn dag terwijl ik ons diner voorbereid. Met wat geluk kan ik rusten om 20u30-21u, om er dan rond 22u een punt achter te zetten en de deur achter mij te sluiten.

Na een hele maand zoals deze ben ik blij als ik mijn loon krijg, zo hard werken moet toch beloond worden?
En dan realiseer ik me dat ik geen spilfiguur ben in een groot bedrijf, dat de CEO en directeur maar kinderen zijn en de vice-president het grootste en zwaarste werk doet.
Ik ben maar een doppende huismoeder die niets anders doet dan spelen en tv kijken.

Ik ben maar 250€ waard op een maand.

Ik ben minderwaardig.

What's up?!

Alweer een goeie twee maand geleden dat ik hier nog eens ben komen kijken. Na een halve dag te prutsen aan de layout van mijn blog, waar ik nog niet 100% zeker van ben, ben ik klaar om een blog te schrijven. Het zal hoogstwaarschijnlijk een update worden van mijn leven.

Ik ben ondertussen al een 8-tal maand huismoeder, wat vliegt de tijd toch! Hoe bevalt het me? SUPER!! Versta mij niet verkeerd, voor kinderen zorgen is en blijft een zware taak. En er zijn geen twee dezelfde dagen en de ene vliegt voorbij, de andere kruipt. Het moeilijkste was en is nog altijd om een deftige routine te krijgen. Een weekschema zou mij volgens mij enorm vooruit helpen maar het is nog zoeken hoe ik daar aan moet beginnen. Ik zou niets liever willen dan een strak schema te hebben waarin mijn huis wekelijks gekuist wordt maar tot op heden nog niet gevonden. Laat ik eerlijk zijn, lui zijn is gewoon zo makkelijk. De moderne wereld heeft ervoor gezorgd dat er meer dan genoeg afleiding is. Facebook, Instagram, Twitter, Google+, YouTube... Met alle vlogs die ik volg ben ik makkelijk enkele uren kwijt. Daarenboven speel ik veel te graag met Arwen en Caitlyn waardoor er ook niet veel gedaan wordt. Maar is dat eigenlijk niet het opzet van mijn thuisblijven? Ik doe het voor de kinderen dus logischerwijs moet mijn tijd naar hen gaan. Zeker nu we besloten hebben om minder tv te kijken, wat voor mezelf al heel moeilijk wordt. Van kleinsaf ben ik tv gewend, alsook het constante geluid en beweging dat hierdoor gecreëerd wordt. Zelf als ik alleen thuis ben staat de tv op, nu zet ik die uit en bekijk vlogs... Ik noem het toch vooruitgang, nem.

De reden waarom we minder tv wensen te kijken, toch als de meisjes nog wakker zijn, is omdat Arwen in een zombie veranderd. Ze hoort niets meer, ze negeert haar zus die knuffels komt geven, ze geeft mij orders zonder mij aan te kijken... We vonden het welletjes. Nu mag de tv pas op als het donker begint te worden, een hele uitdaging. Zelf Caitlyn weet me al duidelijk te maken dat ze tv wil kijken, ze zet hem zelf al op ook. Al bij al gaat het toch goed, al is het soms een hele uitdaging om Arwen bezig te houden. Het is heel moeilijk voor haar om er haar aandacht bij te houden, ze switch van het ene naar het andere. De living is dagelijks een slachtveld van speelgoed. Maar goed, ik ben nu thuis dus ik heb de tijd om het elke dag op te ruimen. We merken toch wel al verschil, vooral in Arwen haar gedrag en zelf het mijne.

Nog een positief punt aan het thuisblijven is dat ik ondertussen meer en beter leer te koken. Zoals velen gebruik ik meestal de gerechten van Jeroen Meus, al volg ik ze niet altijd 100%. Ondertussen ben ik broodpudding expert en maak ik toch wel een heerlijke lasagne! Er kruipt wel veel tijd in, ik begrijp waarom mensen minder en minder voor verse groenten kiezen. Zeker als men een fulltime job heeft! Gisteren voor de eerste maal hutsepot gemaakt en daar kruipt toch makkelijk twee uur in, daarin heeft Jeroen vaak ongelijk! Zeker als je geen of amper ervaring hebt in het groenten snijden... Die doe ik allemaal op voorhand en verdeel het in potjes, maakt het makkelijker om het recept te volgen. Kijk er naar uit om meer te proberen, alleen spijtig dat het zo kostelijk wordt.

Het is nog altijd moeilijk om de eindjes aan mekaar te knopen, ik krijg namelijk minder dop dan kindergeld... Maar goed, ik ga niet klagen, ik heb er zelf voor gekozen! We besparen wel op veel punten. Dirk moet minder verlof pakken en kan langer werken en dus meer verdienen. Er moet ook minder naar de dokter gegaan aangezien ik gewoon tijd heb om uit te zieken, en er is altijd opvang voor de meisjes. Eigenlijk zou iedereen dit moeten doen en toe in staat zijn. De maatschappij moet van mentaliteit veranderen en mensen die ervoor kiezen om thuis te blijven, niet langer te bestempelen als bloedzuigers. Moeder/vader zijn is en blijft een fulltime job, die vaak vermoeiender is dan een gewone job. Wij klokken niet uit. Waarom verdienen wij dan geen minimumloon? Er zijn landen waarin dit al gedaan wordt en ze winnen er alleen maar bij. De mensen zullen gelukkiger zijn, daar ben ik zeker van. Mensen kunnen doen wat ze graag doen, wat ademruimte creëren. Misdaad en agressie zullen ook dalen aangezien de stress verdwijnt. Maar dit kan niet gebeuren zolang men de huidige mentaliteit blijft hanteren. "Change the way you think and you can change the world." Of zoiets. Try it!

Oh ja, gelukkig nieuwjaar!! Het is al 2015 zeg, we worden oud! De feestdagen zijn weer voorbij en de dagelijkse sleur is bij iedereen weer begonnen. Onze kerst was dit jaar ietwat chaotisch. Tegen dat het tijd was om cadeautjes te kopen was het maandelijks budget al verdwenen. Gelukkig was het loon er vlugger dan normaal, maar de winkels sloten allemaal vroeger. Zelf kon ik er niet achter gaan, ik bezat het geld niet en ik kan moeilijk cadeautjes kopen als Arwen en Caitlyn constant bij mij zijn. Bijgevolg hadden we dus geen cadeautjes voor hen. Gelukkig had de kerstman een briefje achter gelaten om te zeggen dat ze dit jaar zelf hun cadeautjes mochten uitkiezen. Tweede kerstdag zouden we naar de winkel gaan en hen iets laten uitkiezen. Er waren dus uiteindelijk wel cadeau's, maar het is altijd leuker om wakker te worden en een berg cadeautjes te vinden. Volgend jaar zal helemaal anders zijn, gelukkig zijn ze nog jong en vergeten ze het misschien. Denk dat ik het erger vond dan hen. Niet te vergeten dat er een sociale druk ontstaan is om je kerstochtend foto's te delen op Facebook. Belachelijk, maar we ondervinden het waarschijnlijk allemaal. Technologie heeft ons veranderd, maar spijtig genoeg niet in ons voordeel.

Change.