Alweer een goeie twee maand geleden dat ik hier nog eens ben komen kijken. Na een halve dag te prutsen aan de layout van mijn blog, waar ik nog niet 100% zeker van ben, ben ik klaar om een blog te schrijven. Het zal hoogstwaarschijnlijk een update worden van mijn leven.
Ik ben ondertussen al een 8-tal maand huismoeder, wat vliegt de tijd toch! Hoe bevalt het me? SUPER!! Versta mij niet verkeerd, voor kinderen zorgen is en blijft een zware taak. En er zijn geen twee dezelfde dagen en de ene vliegt voorbij, de andere kruipt. Het moeilijkste was en is nog altijd om een deftige routine te krijgen. Een weekschema zou mij volgens mij enorm vooruit helpen maar het is nog zoeken hoe ik daar aan moet beginnen. Ik zou niets liever willen dan een strak schema te hebben waarin mijn huis wekelijks gekuist wordt maar tot op heden nog niet gevonden. Laat ik eerlijk zijn, lui zijn is gewoon zo makkelijk. De moderne wereld heeft ervoor gezorgd dat er meer dan genoeg afleiding is. Facebook, Instagram, Twitter, Google+, YouTube... Met alle vlogs die ik volg ben ik makkelijk enkele uren kwijt. Daarenboven speel ik veel te graag met Arwen en Caitlyn waardoor er ook niet veel gedaan wordt. Maar is dat eigenlijk niet het opzet van mijn thuisblijven? Ik doe het voor de kinderen dus logischerwijs moet mijn tijd naar hen gaan. Zeker nu we besloten hebben om minder tv te kijken, wat voor mezelf al heel moeilijk wordt. Van kleinsaf ben ik tv gewend, alsook het constante geluid en beweging dat hierdoor gecreëerd wordt. Zelf als ik alleen thuis ben staat de tv op, nu zet ik die uit en bekijk vlogs... Ik noem het toch vooruitgang, nem.
De reden waarom we minder tv wensen te kijken, toch als de meisjes nog wakker zijn, is omdat Arwen in een zombie veranderd. Ze hoort niets meer, ze negeert haar zus die knuffels komt geven, ze geeft mij orders zonder mij aan te kijken... We vonden het welletjes. Nu mag de tv pas op als het donker begint te worden, een hele uitdaging. Zelf Caitlyn weet me al duidelijk te maken dat ze tv wil kijken, ze zet hem zelf al op ook. Al bij al gaat het toch goed, al is het soms een hele uitdaging om Arwen bezig te houden. Het is heel moeilijk voor haar om er haar aandacht bij te houden, ze switch van het ene naar het andere. De living is dagelijks een slachtveld van speelgoed. Maar goed, ik ben nu thuis dus ik heb de tijd om het elke dag op te ruimen. We merken toch wel al verschil, vooral in Arwen haar gedrag en zelf het mijne.
Nog een positief punt aan het thuisblijven is dat ik ondertussen meer en beter leer te koken. Zoals velen gebruik ik meestal de gerechten van Jeroen Meus, al volg ik ze niet altijd 100%. Ondertussen ben ik broodpudding expert en maak ik toch wel een heerlijke lasagne! Er kruipt wel veel tijd in, ik begrijp waarom mensen minder en minder voor verse groenten kiezen. Zeker als men een fulltime job heeft! Gisteren voor de eerste maal hutsepot gemaakt en daar kruipt toch makkelijk twee uur in, daarin heeft Jeroen vaak ongelijk! Zeker als je geen of amper ervaring hebt in het groenten snijden... Die doe ik allemaal op voorhand en verdeel het in potjes, maakt het makkelijker om het recept te volgen. Kijk er naar uit om meer te proberen, alleen spijtig dat het zo kostelijk wordt.
Het is nog altijd moeilijk om de eindjes aan mekaar te knopen, ik krijg namelijk minder dop dan kindergeld... Maar goed, ik ga niet klagen, ik heb er zelf voor gekozen! We besparen wel op veel punten. Dirk moet minder verlof pakken en kan langer werken en dus meer verdienen. Er moet ook minder naar de dokter gegaan aangezien ik gewoon tijd heb om uit te zieken, en er is altijd opvang voor de meisjes. Eigenlijk zou iedereen dit moeten doen en toe in staat zijn. De maatschappij moet van mentaliteit veranderen en mensen die ervoor kiezen om thuis te blijven, niet langer te bestempelen als bloedzuigers. Moeder/vader zijn is en blijft een fulltime job, die vaak vermoeiender is dan een gewone job. Wij klokken niet uit. Waarom verdienen wij dan geen minimumloon? Er zijn landen waarin dit al gedaan wordt en ze winnen er alleen maar bij. De mensen zullen gelukkiger zijn, daar ben ik zeker van. Mensen kunnen doen wat ze graag doen, wat ademruimte creëren. Misdaad en agressie zullen ook dalen aangezien de stress verdwijnt. Maar dit kan niet gebeuren zolang men de huidige mentaliteit blijft hanteren. "Change the way you think and you can change the world." Of zoiets. Try it!
Oh ja, gelukkig nieuwjaar!! Het is al 2015 zeg, we worden oud! De feestdagen zijn weer voorbij en de dagelijkse sleur is bij iedereen weer begonnen. Onze kerst was dit jaar ietwat chaotisch. Tegen dat het tijd was om cadeautjes te kopen was het maandelijks budget al verdwenen. Gelukkig was het loon er vlugger dan normaal, maar de winkels sloten allemaal vroeger. Zelf kon ik er niet achter gaan, ik bezat het geld niet en ik kan moeilijk cadeautjes kopen als Arwen en Caitlyn constant bij mij zijn. Bijgevolg hadden we dus geen cadeautjes voor hen. Gelukkig had de kerstman een briefje achter gelaten om te zeggen dat ze dit jaar zelf hun cadeautjes mochten uitkiezen. Tweede kerstdag zouden we naar de winkel gaan en hen iets laten uitkiezen. Er waren dus uiteindelijk wel cadeau's, maar het is altijd leuker om wakker te worden en een berg cadeautjes te vinden. Volgend jaar zal helemaal anders zijn, gelukkig zijn ze nog jong en vergeten ze het misschien. Denk dat ik het erger vond dan hen. Niet te vergeten dat er een sociale druk ontstaan is om je kerstochtend foto's te delen op Facebook. Belachelijk, maar we ondervinden het waarschijnlijk allemaal. Technologie heeft ons veranderd, maar spijtig genoeg niet in ons voordeel.
Change.