Ah, de zomervakantie! Een periode waar we allemaal naar uitkijken, tot we dagelijks tussen de schreeuwende kinderen zitten... Om nog maar te zwijgen van het mooie weer waar België ons toch zo vaak op trakteert. Dat laatste was sarcasme, voor alle duidelijkheid. Om twee jonge kinderen een hele dag bezig te houden moet je al inventief worden. Gelukkig wonen we niet zo ver van het stadspark en kunnen we dus veel gaan spelen!
Vandaag was weer zo'n druilerige dag, maar van zodra de buien over waren zijn we op de fiets gesprongen en koers gezet naar het park. En daarmee bedoel ik dat ik gefietst heb en de meisjes lekker lui in de fietskar zaten. Met wat oud brood op zak zijn we eerst de eendjes gaan voederen en daarna nog wat op de speeltuin gespeeld.
Terwijl de meisjes van het ene naar het andere lopen, hou ik me bezig met andere ouders te bestuderen. Vandaag was zo'n dag waarop ik me echt moest inhouden. "Nee Quintenneke, niet met u blote voetjes!", "Nee Quintenneke, niet over hangen."... Het enige wat uit die moeder haar mond kwam waren restricties.. Grote schrik dat er een splinter in zijn voeten zou komen, want dat is nu eenmaal doodsoorzaak nr 1. (Ook dit was sarcasme). Hetgeen waar hij niet mocht overhangen was zo'n ronde schommel waar je met meerdere kinderen op kan. Zijn hoofd hing over de rand... Wat een durfal!!
Ik was heel blij dat mijn meisjes besloten naar de andere kant van de speeltuin te gaan en dat ik het niet langer moest aanhoren. Ik vrees dat ik uiteindelijk gevraagd zou hebben of ze IETS mochten doen. Eenmaal aan de andere kant kom je in aanmerking met de afwezige ouder. Je weet wel, het soort ouders dat zich op een terras neer plant en hun kind gewoon laten doen. Ik heb het dan maar voor mijn rekening genomen om ervoor te zorgen dat hun zoon niet met zijn step de schuifaf zou af gaan.
Dan zijn er nog die mensen die zonder blozen laten merken dat je verkeerd bezig bent. Tijdens het voederen van de eendjes stak Caitlyn haar hoofdje tussen de pijlers van de brug om de beestjes beter te kunnen bekijken. Een toevallige voorbijganger bleef maar verbaasd achterom kijken omdat ik haar liet doen. Ik ken mijn dochter en weet wanneer ik moet ingrijpen. Ik zou zelf niet weten hoe ze het had moeten klaar spelen om er door te geraken en het water in te vallen. Maar dat was wel zijn grootste zorg, dat was duidelijk. Na een vriendelijke "ze gaat er niet invallen zeh", zette hij zijn weg voort. (Ja, ook dat was lichtjes sarcastisch).
Kortom, je komt heel wat types mensen tegen op zo'n uitstapje. Er zullen ook ongetwijfeld mensen zijn die mij boos aankijken omdat ik meters van hen vandaan durf gaan. Maar bij ons is het simpel, gaan ze te ver dan fluit ik ernaar. Niemand anders doet dit dus ze weten dat ik het ben. Mijn zus en ik deden dat vroeger op school ook. Works like a charm. Ik hoef alleen maar te fluiten en ze beginnen met meteen te zoeken. Sommigen zullen van mening zijn dat ik mijn kinderen als honden behandel, maar hey, het werkt ten minste! Anderen staan als zotten de naam van hun kind te roepen, in de hoop dat ze luisteren. Die van mij weten dat als ze niet luisteren, de kans groot is dat ik gewoon weg stap. Harde aanpak, maar ze komen beide wel aanlopen hoor.
Morgen is het weer een nieuwe dag en hopelijk is het Belgisch weertje ons goed gezind!
