Gelukkige verjaardag papa

Vandaag is het mijn vader zijn verjaardag. Eigenlijk vallen onze verjaardagen kort opeen, daar had ik nooit eerder bij stil gestaan. Ik ben maagd, hij is weegschaal. Ik ken hem spijtig genoeg niet op de manier die ik zou willen, maar hoe meer ik hem zie, hoe meer ik merk dat ik wel degelijk op hem lijk.
Mijn hele geschiedenis staat hier al ergens vermeld dus voor wie meer info wilt moet maar even bladeren. Dit jaar is hij nogmaals naar ons Belgenlandje gekomen voor de huwelijksverjaardag van zijn ouders. Weken op voorhand hoopt ik dat hij er zou zijn om een kans te krijgen hem beter te leren kennen. Daarnet heb ik hem een mail gestuurd en dan begin ik na te denken over wat ik allemaal moet schrijven. Op de een of andere manier wil ik altijd mijn hart luchten, dat doe je ten slotte bij ouders, niet? Met hem kan ik dat ergens wel omdat hij zo ver af is. Directe gevolgen zijn er niet, enkel een mail als antwoord. Toch als ik geluk heb.

Dan begin ik te vertellen, updates over ons saaie leven, updates over zijn kleinkinderen en dan komen de tranen als ik meer wil vertellen. Dan sta ik er bij stil dat ik genegeerd wordt door de familie die hier praktisch naast mij wonen. Ik hoor er niet meer bij.
Onze hele jeugd was de familie van mijn vader de slechte kant. Mijn meter contacteerde ik door brieven te schrijven achter mijn moeder haar rug. Papa heeft ons verlaten, hij is de slechte. Maar dan moet je als buitenstaander eens kijken naar de familie van mijn moeder. Grootouders langs haar kant zijn nu beide dood. Haar zussen hebben we al járen niet meer gezien, ik heb mijn vader al meer gezien dan hen ondertussen. Heel haar familie is uit elkaar gevallen en dan begin je je vragen te stellen. Wat gaat er mis dat alles zo verscheurt is. Communicatie. Dat is het enige waar ik op kan komen. Je moet maar eens proberen discussiëren met mijn moeder. Heel vaak volgt de "ik ben hier te moe voor" of "ik ben dom, ik weet het"... allemaal manieren om de confrontatie maar niet te hoeven aangaan. Weglopen en daarna doen alsof de neus bloedt. Zo is het altijd gegaan bij ons, zo gaat het ook tussen mij en mijn broer. Het zal nooit klikken, daar ben ik ondertussen al achter. Dus ik stop met proberen. Het is niet alsof hij mij een gelukkige verjaardag gewenst heeft. Ook al zijn zijn sms'en zo poetisch en in theorie perfect opgesteld. Ik wist op voorhand dat het niet meer dan woorden waren. Woorden die ik hem zelf nooit zou horen uitspreken. Ongelooflijk hoe iemand op papier zo anders kan klinken en overkomen. Maar zoals verwacht zijn het maar loze woorden, empty words without gestures. Zal hier maar stoppen met over hem te praten want de backlash kan ik missen als kiespijn.

Mijn moeder hoor ik ook niet zo veel. Als ik ze hoor is het om een semi haat bericht door te spelen naar onze "almachtige vader". Elke tegenslag kaatst ze terug naar hem als de oorzaak. De fouten die zij gemaakt heeft ziet ze op dat moment niet meer. Niemand heeft haar met een geweer bedreigt als de scheidingspapieren getekend werken. Zij had beter moeten weten en beter moeten lezen. Je vertrouwen leggen in een bedrieger lijkt mij het stomste wat je als vrouw kan doen. Maar spijt komt te laat. Liever jaren later nog afbetalen voor zijn fouten, dan luisteren naar de goeie raad van anderen. Nee, hoe meer shit, hoe liever ze het heeft. Hoe meer drama er kan gecreëerd worden, hoe meer mensen medelijden hebben, hoe meer ze kan klagen, hoe meer ze in haar element is. Ze is er ook heilig van overtuigd dat ik papa boven haar verkies. Maar denk dat ze niet beseft dat het verleden er voor mij ni toe doet. Ik ben de enige van de vier kinderen die hem eerlijk en oprecht gezegd heeft dat hij van mij een blanke lei kreeg. Geen bullshit over het verleden, ik wil het zelf niet weten. Ik ken mijn moeder en kan er in komen waarom hij is gaan lopen. En hoe meer ik hem leer kennen, hoe meer ik daarvan overtuigd ben. We hebben allemaal onze fouten gemaakt, maar soms moet je gewoon verder.

Mijn zus.. Ik weet niet wat het is maar ik heb het gevoel dat ik ze ook kwijt ben. Waarschijnlijk ook deels mijn eigen fout. En de fout van de situatie waarin ik zit. Werkloos, geen geld. Wie wil er nu omgaan met iemand waar je nooit iets mee kan gaan doen. Ik neem het haar niet kwalijk, ze staat er ongetwijfeld niet bij stil. Maar ik voel wat ik voel. En op dit moment heb ik geen thuis meer. Niemand waar ik bij terecht kan. Dus als ik dan mail dan mijn papa, dan begin ik te wenen. Want dan vraagt hij hoe het is, met mij en met de rest. En dan moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Dan moet ik antwoorden dat ik niet naar de trouw van mijn broer wil gaan. Wat zou het oplossen? Wij zitten de hele avond rond mensen die alleen maar de slechte verhalen over mij gehoord hebben. Een envelop met geld kunnen we ook niet toesteken, dat kon ik bij mijn zus ook niet. Wij praten niet meer dus waarom zou ik moeten gaan? Om ons beide de hele tijd ongemakkelijk te voelen? Ik hoor er niet meer bij. Ik voel me er niet meer thuis. Ik heb het gevoel dat mijn schoonfamilie mij beter kent dan mijn eigen familie.

Bleh ik wou er niet nog een klaag-blog van maken. Het lijkt alsof dat de enige verhalen zijn die ik kan neerpennen. Verhalen van over hoe ongelukkige ik eigenlijk wel ben. En nee, niet omdat ik thuis zit en geen werk heb. Ik wordt ziek en krijg uitslag als ik nog maar moet denken aan terug gaan werken. Dat zegt ook meer dan genoeg. I'm a mom, nothing more, nothing less.

En nu heb ik deze hele blog af en nu zit ik hier weer. Publiceren of niet? Verwijderen of niet? Delen of niet? Sowieso zal het gevolgen hebben, goeie en slechte. Iemand zal er toevallig opkomen en doorsturen naar de betrokken partijen, zo gaat het altijd. Vriend of vijand. Weer ammo om tegen mij te gebruiken. Iets constructief doen met deze blog is belachelijk, nee laten we haar nog dieper de shit in duwen door ze effectief te negeren. Laten we niet lezen wat er staat en gewoon enkele punten er uit halen en liefst zo veel mogelijk tegen argumenteren.

Go ahead, it's not like I can lose more people.

3.0

The big 3.0, I've finally reached it. Tram 3. Geen idee waarom het afgeschilderd wordt als zo'n belangrijke leeftijd. Als kind beschouwden we 30'ers als zijnde oud. Maar zijn we effectief oud? Ikzelf moet nog wennen aan het leven als "volwassene" en nu ben ik al "oud"? Spijtig genoeg heb ik nog altijd geen idee wat ik wil doen in mijn leven. Ik hou van foto's nemen, maar ik haat geposeerde foto's. Ik ben liever de stille, onzichtbare fotograaf. Echte emoties en momenten vastleggen, leen maskers maar echte mensen. Vaders en moeder in het park met hun kinderen; de man en vrouw in de straat e.d.
Kinderen zijn heel leuke onderwerpen, geen filters alleen waarheden.

En zo ben ik weer afgedwaald van mijn oorspronkelijke gedachte. Ik wou vertellen over de eerste keer in mijn "volwassen" leven waarop ik mijn verjaardag egoïstisch gevierd heb. Een weekend op hotel met vrienden en genieten van mijn allereerste professionele massage! Te bedenken dat ik bijna 'nee' gezegd had toen het werd voorgesteld. Maar ik dacht vrij rap 'fuck it!', ik word ten slotte maar één keer 30. Het zou een massage van 50min worden, wat mij initieel vrij lang leek. Maar uiteraard besefte ik ook wel dat dit heel rap voorbij zou zijn. De vrouwen zouden zich laten masseren, de mannen moesten zichzelf maar even bezig houden. Eens het aan ons was hadden we keuze tussen een mannelijke zwarte masseur of een blanke vrouwelijke. Zo het type slagersvrouw, korte en gezet, met kort blond haar. Om eerlijk te zijn schrikte het me wat af om door haar gemasseerd te worden. Nu, twee maagden bijeen zorgt voor een gezamenlijke "mij gelijk" als het aankomt op beslissingen nemen. Ondanks we beide ongetwijfeld een voorkeur hebben, gaan we de beslissing vaker aan iemand anders over laten, met subtiele bijsturing soms. Dus ik deed bewust iets heel on-maagdelijk en volgde de man naar de ruimtes beneden. De reden dat ik uitdrukkelijk zijn huidskleur vermeld is niet racistisch, maar eerder omdat ik een zwak heb voor zwarte mannen. En zij doorgaans voor mijn derrière, maar dit ter zijde.

Eens in het kleine kamertje aangekomen, was het even een 'now what?' moment. Films en series hadden me ondertussen wel al geleerd dat de badjas in ieder geval uit moest. Of de bikini ging aanblijven was de vraag. Gelukkig is het enige waar ik onzeker over ben eerder mijn gezicht, dan mijn lichaam. Wie ben ik om deze man dat te ontzeggen, ongetwijfeld zal hij al erger onder handen hebben moeten nemen. Toen ik zei dat het mijn eerste keer was kreeg ik de belofte dat het een goeie zou zijn.
Zo'n massage is eigenlijk best sensueel. Betwijfel of ik mij had kunnen ontspannen als het de vrouw was geweest. Doordat het een man was kunnen de aanrakingen best als seksueel beschouwt worden, al was dit voor mij niet het geval. Mijn verstand heb ik uiteindelijk op 0 gezet. Het gevoel om zo aangeraakt te kunnen worden zonder "belofte" aan meer is best aangenaam. Uiteraard moest op een bepaald moment toch het bikini topje uitgedaan om mij te kunnen omdraaien. Op dat moment is het ook gewoon niet nadenken, niet naar zijn gezicht kijken op zoek naar eventuele emoties op het gezicht, maar gewoon doen.

Daarna was er weer een 'draai je maar om' moment waarop je dan een handdoekje krijgt opgelegd. Door de bewegingen bleef dit uiteraard nooit lang liggen. Enkele keren vroeg ik mij af wat er door Dirk zijn hoofd zou gaan moest hij het allemaal kunnen zien. Maar voor mij was het in ieder geval onschuldig, wat hij (de masseur) er van vond was op dat moment het laatste waar ik aan dacht. Met verwilderde haren en benen als spaghetti moet je dan uiteindelijk van die tafel komen en weer de realiteit instappen. Dirk wist niet wie mij gemasseerd had. Dacht ik. Toen ik echter terug ging om hen te zoeken zag ik meteen de blik in zijn ogen. Hij wist het duidelijk wel. Mijn vriendin had hem in het passeren kunnen zeggen dat ik werd gemasseerd door een zwarte man. En hij kent mij ook natuurlijk. Arme jongen heeft waarschijnlijk 50 minuten lang allerlei doemscenario's voor ogen gehaald. Dit vond ik zielig (in a good way) en leuk tegelijk. Elke vrouw geniet van een klein beetje gezonde jaloezie denk ik. Voor mij was het in ieder geval de beste manier om een weekend van relaxatie af te sluiten.
En voor wie ooit in Château de Limelette in Ottignies Louvain-la-Neuve verblijft, vraag zeker naar Cameron als je een goeie massage wilt.

Vooruit gaan

Wat wil je later worden? De vraag die elk van ons ooit gekregen heeft en een vraag die velen onder ons nog steeds niet kunnen beantwoorden. Want wat is 'later'? Men wordt verwacht studiekeuzes te maken terwijl zowel lichaam als geest nog volop in ontwikkeling zijn. We weten nog niet wie we zijn maar we worden verwacht om aan 12 jaar al een wijze beslissing te maken over onze toekomst. Soms is die beslissing onomkeerbaar, gezien het huidige schoolsysteem toch. Ergens heb je wel een idee, maar vaak zijn deze niet realiseerbaar. Moeder worden, dat wist ik al vrij rap dat ik dit wou. Maar nu ben ik dit en soms vraag ik me af of dit alles is. Als ik dan nadenk over wat altijd in mijn achterhoofd heeft gespeeld, dan kom ik altijd terug op 'schrijven'. Auteur worden, werelden scheppen en kinderen hoop geven. Dat heb ik altijd willen doen. Hoe kan het ook anders eens je zelf boeken als Harry Potter gelezen hebt? Wegdromen naar een wereld die honderd maal beter is dan de wereld waarin we ons bevinden. Een wereld vol magie en hoop, een wereld waarin goed overwint van kwaad. De echte wereld is zo hard, het slechte lijkt altijd weer opnieuw te winnen. En wint het goede dan toch, dan is dit resultaat zo klein dat het slechte in no time weer de bovenhand haalt.

Magie, legendes, alternatieve universum... alles wat men beschouwt als 'niet echt', daarover wil ik schrijven. In die wereld wil ik me bevinden. Maar hoe begin je aan schrijven? Hoe creëer je iets uit niets. Hoe maak je iets die anderen meeslepen, die anderen deel laten uitmaken van jouw fantasie. Alles wat ik bedenk werd ongetwijfeld al neergepend. En zelf al heb je wel een idee, dan moet je research doen. Je kan het niet gewoon allemaal uit je duim zuigen, het moet ergens nog realistisch blijven, ondanks de magie. Boeken waarvan je dorpen of streken kan opzoeken laten je net dat ietsje meer geloven in meer. Ok, Zweintstein of Hogwarts bestaat niet echt, maar je hebt wel min of meer een idee waar het zou kunnen zijn; Londen! Hoeveel fans van Harry Potter zijn er ondertussen niet naar Kings' Cross geweest in de hoop van op Platform 9 3/4 te geraken? Misschien hebben sommigen er zelf een hersenschudding aan opgelopen. Mijn punt is, ik kan niet gewoon de verhalen die ik al gelezen heb opnieuw vertellen. Hoe graag ik ook mijn eigen Hogwarts zou willen creëren. Dus daar lijkt het al te stoppen voor mij, nog voor het echt begon. Ik lijkt het niet in me te hebben om iets nieuw te maken ik kan alleen nadoen.

Uiteraard zijn er cursussen om te volgen maar daarvoor heb je uiteraard geld nodig. Weer de maatschappij die zegt dat je nergens zal geraken als je er de middelen niet voor hebt.

Deze blog is een vorm van schrijven, maar elke keer lijkt het een medium om te klagen. Om nog maar te zwijgen van de backlash die telkens volgt. Maar je weet wat ze zeggen, slechte reclame is ook reclame.
Ik geef nog niet op, wie weet komt op een dag mijn eigen Harry Potter door mijn hoofd lopen en schrijf ik zeven boeken. Tot nu moeten we het maar stellen met deze hersenspinsels.

Verhaaltje voor het slapengaan

Verhaaltjes voor het slapen gaan, het is een cliché, maar eentje die moet worden volgehouden vind ik. Zonet heb ik onze kleine meisjes ingestopt en naar gewoonte een boek voorgelezen van de bibliotheek. Het boek van vandaag is het eerste in de reeks waarvan ik zelf "wow" zei. Laat ik het even delen want ik vind dat iedereen dit verhaal moet kennen. Het is geschreven door Debi Gliori en heeft als titel "Het probleem met een draak" (oorspronkelijke titel: The trouble with dragons). Ik heb er het stukje uitgehaald dat voor het 'wow'-effect gezorgd heeft:

...

Maar dan zegt een stem:

'Als jullie willen ontsnappen

is het van nu af aan STOPPEN MET KAPPEN!'

En daar zijn de dieren, ook met advies.

Ze piepen en brommen: 'Zo is het precies!'

'Verbouw voedsel op je eigen kust

en laat onze gebieden en polen met RUST.'

'Loop eens wat vaker.

Laat ons niet stikken.

En probeer eens een vorkje

minder te prikken.'

'Toon respect voor de rest van de aarde.

Gebruik vandaag wat je van gister bewaarde!'

Dus ken jij een draak

(en dat is niet raar),

vraag dan eens:

'Is dit verhaaltje waar?'

Want als we niet snappen 

waar het hier over gaat,

dan zijn wij straks

als draken:

een soort die niet bestaat.

Boeken als deze moeten geschreven en gelezen worden. Als we verandering willen dan moeten we bij onszelf beginnen. 

Graag had ik gewoon het hele verhaal willen schrijven, maar dit leek me niet bijster slim wegens auteurrechten enzo. Maar ik wil dit boek promoten; ga het uitlenen, ga het kopen, geef het cadeau, maar lees het voor aan je kinderen. Zij worden opgescheept met onze fouten, laten we hen leren hoe het moet. Lead by example. 

Ode aan mijn ventje

Bijna 8 jaar geleden leerde ik hem kennen, niet de intentie hebbend om iets serieus van relaties te hebben voor een hele tijd. Maar uiteraard bracht wie hij is mij op andere gedachten. Hart boven hoofd, je weet wel.
In het begin hadden we al pech. Zijn en dus onze toekomstplannen vielen in het water en de zoektocht naar een job begon. Twee jaar (meer of minder kan ook) was dit zonder resultaat. Je kan dus al gaan denken welke commentaren je krijgt als vrouw omdat je bij een man bent die zelf niet voor jou kan 'voorzien'. Ik denk nog vaak aan al deze commentaren en dan vooral die van Stefanie M. Al verdiend ze het in mijn ogen om bij volledige naam vermeld te worden. Maar gezien de wereld waarin we leven en haar mentaliteit, zal ik dit maar niet doen. Maar het zal wel duidelijk worden over wie het gaat.

In het begin van onze relatie gingen we soms uit, zoals de meesten van onze leeftijd, alleen veel minder. Open als ik toen al was probeerde ik de situatie zo goed mogelijk uit te leggen. Maar al wat ze kon zeggen was dat hij een profiteur was. Haar ventje was dan uiteraard met perfect met zijn mooi-op-papier-staande job en zijn afgelikte look. Hij kon haar wel trakteren en dure betekenisloze cadeau's geven. Voor haar was het duidelijk, ik moest hem zo rap mogelijk terug uit mijn leven krijgen!
Wel sinds dan heeft hij een vaste job gevonden, een goeie zelf, mét bedrijfswagen en tankkaart. Als het er op aan komt heeft hij perfect voor mij en onze toen aankomende dochter kunnen zorgen. We zijn nog altijd samen, we maken veel ruzie, we lachen veel en we hebben twee super mooie dochters. Helemaal zoals het hoort! Je werkt voor iets dat het waard is, al is dat moeilijk te begrijpen voor sommigen.
En weet je wat er zo wonderlijk is aan de huidige technologie en sociale media. Je kan diezelfde die jou indertijd koste wat kost moesten neerhalen, terug opzoeken. Dan zie je bijvoorbeeld dat het niet meer het perfecte vriendje is op haar profielfoto. Neenee, het is zelf iemand die verdacht veel weg heeft van Dirk. zelfde 'type'. Dan lach ik en is mijn dag goed. Dus aan jou Stefanie: fuck you!! Ik had toen al mijn toekomst in handen, jij had nog geen idee!

Genoeg over  Stefanie, laten we het over Sofie hebben. Mensen die je echt persoonlijk en ietwat 'intiemer' kent geven heel andere opmerkingen want zij kennen de vuile was. En dan doen ze niets liever dan vergelijken met de talrijke romantische films die ze zien. Het beeld van hoe een man moet zijn is die van in de films. Alleen dat kan liefde zijn, wanneer de man grote romantische gebaren maakt en zijn wereld alleen rond haar laat draaien. Voor haar was het ook duidelijk, ik moest hem uit mijn leven verwijderen en beter zoeken. Of er daardoor twee kindjes heel ongelukkig zouden zijn of niet.

Dirk heeft altijd op nr1 gestaan en daarna zijn de meisjes erbij gekomen. Mama komt laatst. En dat is goed, heb geen medelijden met mij. Ohja, wat lijkt haar huidig vriendje toch ook op hetzelfde type dan Dirk.
Hij heeft tijd nodig gehad om te vinden wat hij nu heeft, gelukkig heeft hij die tijd genomen en gekregen. Bij bovenvermelde vrouwen zou hij al lang buiten gesmeten zijn. Zeker als je dan de momenten waarop alles even tegen zit en je gaat klagen bij die 'vriendinnen'. Welke vrouw overdrijft niet graag tijdens het klagen? Maar dan krijg je te horen hoe onromantisch hij is, hoe egoïstisch hij is, hoe lui hij is. Ja, dit kan allemaal waar zijn tot een bepaald niveau, maar hij is wel MIJN onromantische, egoïsche, luie vent! Ik heb hem gekozen, ik weet wat ik doe. Ik ga de liefde van mijn leven niet aan de kant schuiven omdat hij op papier niet genoeg is.

Zonder hem zou ik nu niet kunnen doen wat ik doe. Zonder mij zou hij zich niet kunen focussen op het werk en ondertussen al drie (?) promoties verdiend hebben. Promoties die hij al lang geleden verdiend heeft, maar wie niet de juiste papieren heeft doet hier langer over.
We vullen elkaar perfect aan op onze ouderwetse en cliché wijze. En we zijn gelukkig.

Dus zoetje, voor moest ik niet duidelijk genoeg zijn: ik ben trots op alles wat je ondertussen al bereikt hebt. Ik versta misschien niet veel van wat je doet of hoe je het doet, maar weet dat ik apprecieer.

I love you my big pain in the ass and I'm proud of you! Keep up the good work and you can count on me to hold down the fort. Happy (early) Fathers' day, you gorgeous man!

Fietsvriendelijk Aalst

De stad zit vol vernieuwing, goede en slechte. Ikzelf ben elke schooldag onderweg met de fiets, maar ook met fietskar. 12km elke keer; weer of geen weer. De heenroute, het fietspad meer bepaald, naar school bestaat uit 'bakstenen' (bij gebrek aan de juiste term). Mijn fietskar maakt aanzienlijk meer lawaai dan in het begin, het constante geschudt op die baan zal er ook niet aan geholpen hebben. Putten vermijden is tegenwoordig een skill geworden. Ondertussen weet ik al welke manoevres ik moet maken om mijn fietskar van de grootste schokken te beschermen. Maar ook al is de staat van het fietspad niet wat het moet zijn, er is op zen minst een fietspad dat gescheiden is van de openbare weg.

Vandaag ben ik voor het eerst sinds de heraanleg in de Moorselbaan geweest met fietskar. Langs de ene kant is er een fietspad, de andere kant niet, daar moet je het doen met icoontjes op de grond. Allemaal goed en wel, al zal ik nooit het nut van enkelrichting voor fietsers inzien. Uiteraard moest ik langs de kant rijden zonder officieel fietspad. Dit resulteert in gefrustreerde bestuurders die mij moeten inhalen door op het fietspad van de andere richting te rijden. Ik hoop altijd dat de bestuurders rap genoeg ophouden met boos kijken naar mij en zich weer focussen op de fietsers die van de andere kant komen. Mijn excuses voor de fietsers die door zo'n gelijkaardige situatie al in gevaar gebracht geweest zijn. Alvast ook al mijn excuses voor de fietsers die ik zal hinderen als ik ooit wel uit de andere richting kom. Het fietspad is namelijk niet breed genoeg om mij in te halen zonder op de rijweg te belanden. Zo'n kar is namelijk breder dan 1 meter...

Hertshage hebben ze ook vernieuwd en enkelrichting gemaakt, dit is namelijk de mode in Aalst. Het mooie rode fietspad mag je enkel gebruiken tegen rijrichting in. Dit zorgt voor heel leuke situaties eens je aan de zijstraten komt. Bestuurders kijken namelijk enkel naar de kant waar de auto's van komen. Ik kan het aantal bijna-ongelukken al niet meer op twee handen tellen. Als ik niet de gewoonte had van eerst te zorgen dat er oogcontact is geweest, dan was ik waarschijnlijk al eens in het ziekenhuis beland. Uiteraard moet ik ook in deze straat frequent beide richtingen uit. Maar in deze straat rij ik echter altijd op het fietspad, welke kant ik ook op ga (sorry wijkagent Joris). Het is gewoon veel te gevaarlijk voor mij om met fietskar aan de 'juiste' kant te rijden.

Dan is er ook nog de ronduit gevaarlijke situatie aan de St Annabrug. Als je daar de fietspaden volgt en je wilt richting Pierre Corneliskaai gaan, dan wordt je ineens naar de overkant van de straat gestuurd. Je moet je dan een baan wringen tussen de talloze auto's die staan aan te schuiven aan het eeuwig-durende rode licht en zonder zicht op aankomend verkeer de overkant bereiken. Spanning verzekerd! Zeker aangezien de bestuurders doorgaans met hoge snelheid naderen om zeker niet aan het rode licht vast komen te zitten.

Een vraag die ik mij al heel vaak heb gesteld is wie bepaald waar de fietspaden komen en in welke richting deze zullen gebruikt worden. Heel vaak wordt je als fietser verplicht de wet niet te volgen als je veiligheid voorop wilt stellen. Zeker als ik op de baan ben met mijn twee kleine dochters in de fietskar.
Ik zou willen voorstellen om bij volgende vernieuwingen in het kader van fietsstad Aalst, om twee keer na te denken over de mensen die met de fiets gaan. Er zijn tegenwoordig heel veel fietskarren te vinden in het straatbeeld en de jeugd rijdt doorgaan naast elkaar. Misschien wordt het tijd om de ruimte die ingenomen wordt op de rijstrook, te verwijderen en het andere fietspad breder en tweerichting te maken. Fietsers hebben heus wel wat meer inzicht dan je denkt, er worden geen levensbedreigende situaties gecreëerd door beide richtingen op dezelfde strook te laten rijden. Altijd rechts rijden lijkt mij al een logisch inzicht.

Het is natuurlijk altijd makkelijker om te klagen dan om op te hemelen. Deze tekst doet geen afbreuk aan de vernieuwingen, het is gewoon een suggestie naar de toekomst toe. En uiteraard een uitlaatklep voor mezelf.