Vandaag is het mijn vader zijn verjaardag. Eigenlijk vallen onze verjaardagen kort opeen, daar had ik nooit eerder bij stil gestaan. Ik ben maagd, hij is weegschaal. Ik ken hem spijtig genoeg niet op de manier die ik zou willen, maar hoe meer ik hem zie, hoe meer ik merk dat ik wel degelijk op hem lijk.
Mijn hele geschiedenis staat hier al ergens vermeld dus voor wie meer info wilt moet maar even bladeren. Dit jaar is hij nogmaals naar ons Belgenlandje gekomen voor de huwelijksverjaardag van zijn ouders. Weken op voorhand hoopt ik dat hij er zou zijn om een kans te krijgen hem beter te leren kennen. Daarnet heb ik hem een mail gestuurd en dan begin ik na te denken over wat ik allemaal moet schrijven. Op de een of andere manier wil ik altijd mijn hart luchten, dat doe je ten slotte bij ouders, niet? Met hem kan ik dat ergens wel omdat hij zo ver af is. Directe gevolgen zijn er niet, enkel een mail als antwoord. Toch als ik geluk heb.
Dan begin ik te vertellen, updates over ons saaie leven, updates over zijn kleinkinderen en dan komen de tranen als ik meer wil vertellen. Dan sta ik er bij stil dat ik genegeerd wordt door de familie die hier praktisch naast mij wonen. Ik hoor er niet meer bij.
Onze hele jeugd was de familie van mijn vader de slechte kant. Mijn meter contacteerde ik door brieven te schrijven achter mijn moeder haar rug. Papa heeft ons verlaten, hij is de slechte. Maar dan moet je als buitenstaander eens kijken naar de familie van mijn moeder. Grootouders langs haar kant zijn nu beide dood. Haar zussen hebben we al járen niet meer gezien, ik heb mijn vader al meer gezien dan hen ondertussen. Heel haar familie is uit elkaar gevallen en dan begin je je vragen te stellen. Wat gaat er mis dat alles zo verscheurt is. Communicatie. Dat is het enige waar ik op kan komen. Je moet maar eens proberen discussiëren met mijn moeder. Heel vaak volgt de "ik ben hier te moe voor" of "ik ben dom, ik weet het"... allemaal manieren om de confrontatie maar niet te hoeven aangaan. Weglopen en daarna doen alsof de neus bloedt. Zo is het altijd gegaan bij ons, zo gaat het ook tussen mij en mijn broer. Het zal nooit klikken, daar ben ik ondertussen al achter. Dus ik stop met proberen. Het is niet alsof hij mij een gelukkige verjaardag gewenst heeft. Ook al zijn zijn sms'en zo poetisch en in theorie perfect opgesteld. Ik wist op voorhand dat het niet meer dan woorden waren. Woorden die ik hem zelf nooit zou horen uitspreken. Ongelooflijk hoe iemand op papier zo anders kan klinken en overkomen. Maar zoals verwacht zijn het maar loze woorden, empty words without gestures. Zal hier maar stoppen met over hem te praten want de backlash kan ik missen als kiespijn.
Mijn moeder hoor ik ook niet zo veel. Als ik ze hoor is het om een semi haat bericht door te spelen naar onze "almachtige vader". Elke tegenslag kaatst ze terug naar hem als de oorzaak. De fouten die zij gemaakt heeft ziet ze op dat moment niet meer. Niemand heeft haar met een geweer bedreigt als de scheidingspapieren getekend werken. Zij had beter moeten weten en beter moeten lezen. Je vertrouwen leggen in een bedrieger lijkt mij het stomste wat je als vrouw kan doen. Maar spijt komt te laat. Liever jaren later nog afbetalen voor zijn fouten, dan luisteren naar de goeie raad van anderen. Nee, hoe meer shit, hoe liever ze het heeft. Hoe meer drama er kan gecreëerd worden, hoe meer mensen medelijden hebben, hoe meer ze kan klagen, hoe meer ze in haar element is. Ze is er ook heilig van overtuigd dat ik papa boven haar verkies. Maar denk dat ze niet beseft dat het verleden er voor mij ni toe doet. Ik ben de enige van de vier kinderen die hem eerlijk en oprecht gezegd heeft dat hij van mij een blanke lei kreeg. Geen bullshit over het verleden, ik wil het zelf niet weten. Ik ken mijn moeder en kan er in komen waarom hij is gaan lopen. En hoe meer ik hem leer kennen, hoe meer ik daarvan overtuigd ben. We hebben allemaal onze fouten gemaakt, maar soms moet je gewoon verder.
Mijn zus.. Ik weet niet wat het is maar ik heb het gevoel dat ik ze ook kwijt ben. Waarschijnlijk ook deels mijn eigen fout. En de fout van de situatie waarin ik zit. Werkloos, geen geld. Wie wil er nu omgaan met iemand waar je nooit iets mee kan gaan doen. Ik neem het haar niet kwalijk, ze staat er ongetwijfeld niet bij stil. Maar ik voel wat ik voel. En op dit moment heb ik geen thuis meer. Niemand waar ik bij terecht kan. Dus als ik dan mail dan mijn papa, dan begin ik te wenen. Want dan vraagt hij hoe het is, met mij en met de rest. En dan moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Dan moet ik antwoorden dat ik niet naar de trouw van mijn broer wil gaan. Wat zou het oplossen? Wij zitten de hele avond rond mensen die alleen maar de slechte verhalen over mij gehoord hebben. Een envelop met geld kunnen we ook niet toesteken, dat kon ik bij mijn zus ook niet. Wij praten niet meer dus waarom zou ik moeten gaan? Om ons beide de hele tijd ongemakkelijk te voelen? Ik hoor er niet meer bij. Ik voel me er niet meer thuis. Ik heb het gevoel dat mijn schoonfamilie mij beter kent dan mijn eigen familie.
Bleh ik wou er niet nog een klaag-blog van maken. Het lijkt alsof dat de enige verhalen zijn die ik kan neerpennen. Verhalen van over hoe ongelukkige ik eigenlijk wel ben. En nee, niet omdat ik thuis zit en geen werk heb. Ik wordt ziek en krijg uitslag als ik nog maar moet denken aan terug gaan werken. Dat zegt ook meer dan genoeg. I'm a mom, nothing more, nothing less.
En nu heb ik deze hele blog af en nu zit ik hier weer. Publiceren of niet? Verwijderen of niet? Delen of niet? Sowieso zal het gevolgen hebben, goeie en slechte. Iemand zal er toevallig opkomen en doorsturen naar de betrokken partijen, zo gaat het altijd. Vriend of vijand. Weer ammo om tegen mij te gebruiken. Iets constructief doen met deze blog is belachelijk, nee laten we haar nog dieper de shit in duwen door ze effectief te negeren. Laten we niet lezen wat er staat en gewoon enkele punten er uit halen en liefst zo veel mogelijk tegen argumenteren.
Go ahead, it's not like I can lose more people.