So happy!

Mijn andere blog is nog maar net geschreven en ik heb alweer zin om iets neer te pennen. Het is belachelijk want veel heb ik niet te vermelden, maar ik wil schrijven. Ik ben dan ook zo verdomd gelukkig!! Constant loop ik met een glimlach op mijn gezicht en ik heb veel meer zin in het leven! Waar ik vroeger snakte naar een joint om mijn gedachten te kunnen verzetten, heb ik er nu absoluut geen zin meer in. Alles gaat hier als vanzelf. Het huis in Aalst maakte ons letterlijk en figuurlijk ziek, zelfs familie kwam niet graag op bezoek omdat het zo'n deprimerend kot was.

Volgens mij maakte heel België ons gewoon ziek, wat een verzuurd landje is het toch. Het is alsof het enkel bestaat uit robots die alleen maar procedures kunnen volgen en nooit eens de regels durven overtreden. Daar was het enige wat telde je diploma en daar werd je dan naar betaald. Of je nu veel beter was dan iemand met een hoger diploma of niet. Het maakte zelf niet uit dat je jezelf kon bewijzen, het stond niet op papier. Hier heeft mijn zoetje eindelijk een thuis gevonden, een werkplek met gelijkgestemde zielen. Echte mensen met echte emoties. Geen achterbaks gedoe, geen messen in de rug; nee, er wordt echt naar je geluisterd!

Het eten smaakt hier ook helemaal anders, beter zelf! Ok, je zal bijlange niet alles vinden wat je in België kon kopen maar wat je vindt is doorgaans beter. Nee, dat is gelogen, de chocomelk is hier niet te drinken! Toch niet die uit de Lidl, ik zal misschien mijn zoektocht moeten verruimen en op zoek gaan naar Cecemel.
Voor de rest staat er op elke verpakking van beleg "no added water". En dat proef je! Ik lust hier gewoon hesp op mijn boterham! In BE moest ik dat niet proberen, ik kreeg het niet binnen. Ook als ik gehakt klaar maak, is het heel duidelijk dat er geen water in zit. In BE kreeg je spontaan een laagje water in de pan als je het klaarmaakte. Wat ook anders is, is de verkoop van alcohol. Deze morgen ging ik bijvoorbeeld naar de Lidl om een kar vol te laden zodat we er weer even tegen konden. Had al even zin in een glaasje rode wijn dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om een fles mee te nemen. Aan de kassa gekomen heb ik ze wel niet mee gekregen... Blijkbaar mogen ze in Ierland geen alcohol verkopen voor 10u30. Ik was een half uurtje te vroeg. Mijn "I promise it's only for tonight" heeft niet geholpen, niet dat ik het erg vond. Maar wat een verademing eigenlijk. In BE zitten ze al pinten te zuipen op de trein naar het werk. En ok, dat alleen zal alcoholisme niet uit het land verwijderen, maar het helpt denk ik wel.

Mensen in de winkels zijn ook veel vriendelijker, gaan altijd goeiedag zeggen en vragen hoe het gaat. In BE mag je al van geluk spreken als er iemand naar je lacht als je in hun winkel komt. Daar lachen ze pas als je iets gaat kopen. Toen we Arwen haar schooluniform gingen halen vertelden we, zoals we al zo vaak gedaan hadden, waar we vandaan kwamen enzo. Automatisch kregen we meer sympathie en tips om meer waar voor ons geld te krijgen. Ipv een uniform op maat te kopen raadde ze ons aan om het een maatje groter te kopen en het eventueel zelf wat in te korten om dan later weer langer te laten vallen. De eigenares ging zelf zo ver om ons drie paar panty's cadeau te doen! Ja, gratis en voor niets!!
En wat doet ze het trouwens goed op school, de juf zegt dat ze perfect bij de groep past! Het is zo schattig om ze te zien omgaan met haar leeftijdsgenootjes. Het taalverschil is duidelijk geen probleem want het houdt haar niet tegen om hier in de wijk te spelen met de andere kinderen. Van wat ze me verteld probeert ze haar klasgenootjes om de Franse r uit te spreken! Wat zou ik toch graag een vlieg op de muur zijn soms! Benieuwd of het met Caitlyn even vlot zal gaan.

Het is echt raar maar het voelt eindelijk aan als thuiskomen. Geen idee of hier ooit voorouderen van me gezeten hebben, maar het zou met niets verbazen. Ik ben thuis.
Ben zo blij dat mijn zoetje deze kans heeft kunnen krijgen en ik ben vastbesloten om het te doen lukken! En zo blij dat hij ons graag genoeg ziet om ons mee te nemen!

De kans is heel groot dat ik in herhaling val met deze blog, but I don't care!!
I'M SO FREAKING HAPPY!!!!!

So thanks again baby, we owe so much to you. I love you!

We did it!

WE DID IT!!!

Al iets meer dan een week zitten we nu gezellig samen in Ierland en ik heb er absoluut nog geen spijt van! Ben heel blij dat de drie weken waarin we gescheiden waren eindelijk voorbij zijn, want ze waren een hel. Voor moest er nog iemand aan twijfelen, alles alleen inpakken met twee kinderen, is helemaal niet makkelijk! Het is wel duidelijk dat dit makkelijker zou geweest zijn hadden we meer tijd gehad. Wat het extra moeilijk maakte was het feit dat ze op zaterdag alle spullen in de camion kwamen steken, maar dat we zelf pas op maandagavond zouden vertrekken. Veel koken moest ik niet meer doen, om nog maar te zwijgen van de slaap voorzieningen. Alles was al weg: bedden, matrassen, potten en pannen. Het was een beetje kamperen in je eigen huis. Ik raad het niemand aan...

Ik vrees eigenlijk dat we het oude huis een beetje als een varkensstal hebben achter gelaten, maar ik troost me aan het feit dat het huis ondertussen waardeloos was geworden. 

Maar genoeg over het verleden, ze mogen het hebben! 

Maandagavond 4 december trokken we naar het vliegveld met de (groot)ouders om aan ons nieuwe avontuur te beginnen. Reizen met twee kindjes is ook niet simpel, zeker niet als ze in slaap vallen in het vliegtuig en je ze moet wakker krijgen na de landing. Twee half slapende kinderen door een vreemde luchthaven slepen was een avontuur op zich, maar wat was ik blij toen ik Dirk zag staan. De meisjes waren zo moe dat het even duurde voor ze hem nog maar herkende, arme schaapjes. Veel treuzelen moesten we niet doen want er stond een bus op ons te wachten die ons van Dublin naar Galway zou brengen. Van daaruit namen we dan een taxi naar ons nieuwe huisje! Zelf mij werd het even te veel en ben even ingedommeld in de taxi, net als de meisjes. Eens we eindelijk thuis waren was het al dinsdag en tijd om rechtstreeks het bed in te duiken. 

We beginnen stillaan te wennen aan het leven in Ierland, al moet ik het links fietsen wat beter onder de knie krijgen. Het huis waarin we wonen is ten minste een echt huis, met keuken en living beneden en slaapkamers boven. En absoluut geen kelder die altijd onder water staat! Oh en ik heb een keuken met bruikbare kasten!!! Je kan je niet voorstellen hoe leuk het is om een kast open te doen, glazen er in te zetten en de kast weer dicht te doen. Eindelijk voelt het aan alsof ik een echte mama en huisvrouw ben. Ongelooflijk hoe dit alles ons leven nu al veranderd heeft. Het was misschien een hele grote, onzekere stap, maar het was een stap die we hard nodig hadden!

Zelf met de kinderen gaat alles perfect, je merkt amper dat er een taalbarrière is. Bij de eerste sneeuwval speelden ze al volop buiten met de kinderen uit de wijk. Ja, we wonen in een typische wijk waarin alle huisjes er hetzelfde uitzien en waar veel kinderen zijn! Het is er super rustig, weinig verkeer en het zicht is fantastisch! Ik zit geregeld aan het raam met mijn camera, al is het maar om de mooie wolkjes op de gevoelige plaat vast te leggen. Nooit gedacht dat de lucht er zo anders zou kunnen uitzien, maar het is fantastisch. Het kan me zelf niet schelen dat het hier wat vaker regent, het zicht maakt alles goed.

Onze oudste poppemie gaat ondertussen al twee dagen naar school en ze wilt al helemaal niet meer terug naar haar oude school. Raar maar waar. Van de Steinerschool, waar de natuur centraal staat, naar een school waar ze een klassiek uniform dragen zonder groen op de speelplaatsen. Maar wat is ze super schattig in haar uniform! Het is wel wat op de groei gekocht, maar het is dan ook veel geld dus we willen er zoveel mogelijk uit halen. We noemen haar ons kleine Hermione en dat vindt ze helemaal niet erg. Na de eerste dag wist de juf me al te vertellen dat ze heel veel van de taal verstaat. Zo zie je maar dat kinderen naar de originele uitvoeringen van films te laten kijken, toch zijn voordelen heeft. Ze loopt ondertussen al liedjes te zingen in het Engels en heeft al een zinnetje vanbuiten mogen leren voor het kersttoneel. Het doet deugd om haar zo gelukkig te zien.

De kleinste poppemie moet nog even wachten voor ze ook naar school mag, preschool is een optie maar daar moeten we ons nog verder in verdiepen. Voorlopig blijft ze nog even samen met mij thuis alvorens de jacht naar een job kan beginnen. Nog geen idee wat ik ga doen, maar ik ben tot veel meer bereid dan in België! De mentaliteit is hier veel beter en de accenten zijn zalig! Maar ze mogen niet te rap praten of ik versta er niets van!

Ben heel blij dat we deze kans hebben kunnen krijgen en heel dankbaar voor alle hulp die we gekregen hebben. Veel mensen zouden de stap nooit wagen. Zomaar alles achterlaten, familie en vrienden veel minder zien; maar wij hadden er nood aan. Er zullen wel geregeld videocalls zijn met de grootouders en verscheidene vakanties zullen in het mooie Tuam doorgebracht worden. 

In ieder geval, zoals Robbie het zou zeggen: "No regrets. They don't work."

Reset

Het is gelukt!!! Of beter gezegd: het gaat ons lukken!
'Wat?' Een nieuwe start! Een propere lei! Een reset!

Zoals al meerdere keren in mijn blogs aan bod gekomen is was de nood om uit de vicieuze cirkel te geraken, heel hoog! Wel, het lijkt erop dat Murphy eindelijk een ander slachtoffer gevonden heeft; dat het tij eindelijk aan het keren is; dat de goden ons eindelijk goedgezind zijn...
Eindelijk krijgen we de kans om te verhuizen, weg uit dit huis dat zoveel frustratie en ergernis met zich mee brengt. Weg van de buren die je letterlijk hartkloppingen geven en vooral, weg van Carnaval en de negatieve vibe die Aalst ons de laatste tijd bezorgt. Maar laat ik eerst verder vertellen:

Dirk kreeg een goeie maand geleden te horen dat EA (Electronic Arts voor de leken) op zoek was naar nieuw werkvolk met zijn profiel. Er was wel een klein addertje onder het gras, de job is in Ierland. Zouden we bereid zijn te verhuizen? HELL YEAH! De beslissing om te solliciteren was dan ook heel rap gemaakt (wie niet waagt blijft maagd enzo..). Al snel volgen mails, telefoon gesprekken en video gesprekken; allemaal positief. Met elke stap werden onze kansen groter en groter. Eens alle gesprekken en procedures afgelopen waren was het met een klein hartje afwachten op het verdict. We hadden beiden voor onszelf uitgemaakt om het niet aan de grote klok te hangen, kwestie van het lot niet te tarten. En we wouden ook geen hartzeer bezorgen aan mensen als dan toch zou blijken dat het weer 'njet' was.

Wanneer is het verdict dan uiteindelijk gekomen? Op fucking vrijdag de dertiende!! (Ja sorry, hier is een beetje gevloek wel op zen plaats). Gedaan met bijgelovigheid, vrijdag de dertiende is vanaf nu onze geluksdag!! 

Het is voor beiden een droom die uitkomt. Voor Dirk is dit werken voor een bedrijf zoals EA, voor mij verhuizen naar Ierland. Nog beter zelfs, verhuizen naar GALWAY!!!! Wie mij een beetje kent weet dat 'P.S. I love you' één van mijn favoriete films is; en wie de film een beetje kent, kent het liedje 'Galway Girl'. En ja, Ed Sheeran heeft er nu blijkbaar ook eentje, maar daar heb ik het niet op. 

De verhuis zal op heel korte tijd gebeuren, maar zo is alles in ons leven eigenlijk al gegaan. Van wat we al weten zou het zijn om te starten rond half november, wat al heel snel is.
Om de kosten van een overzeese verhuis wat te drukken hebben we besloten om enkel de basisstukken mee te nemen. Het meeste zal verkocht, weg gegeven of weg gesmeten worden. Als we een nieuwe start krijgen kunnen we die maar beter direct volledig nemen. Zelf de bedden nemen we niet mee, we kopen ginder wel nieuwe en slapen desnoods wel een tijdje op onze luchtmatrassen. Het bed van Caitlyn is toch maar een kleiner model en de matras van Arwen is groter dan haar eigenlijke bed. Ons waterbed heeft ook al een tijdje last van ouderdomsverschijnselen waarbij het ons af en toe trakteert op natte voeten enzo. Dus ook dat zeggen we vaarwel, op zoek naar beter in Ierland.

We weten nu al een tijdje dat we verhuizen, maar toch voelt het nog altijd niet aan als werkelijkheid. Ik denk dat dat pas zal komen als het hele huis leeg en hopelijk opgeruimd is. Hoe we dit hoofdstuk met de huisbaas gaan afsluiten is weer een ander paar mouwen. Ook de verhuis van de katten zal ons nog kopzorgen opleveren, hoe we dit gaan aanpakken weten we nog helemaal niet. Het enige dat we weten is dat we ze niet willen achterlaten.
Waar we precies zullen terecht komen weten we ook nog niet, enkel dat we beginnen met twee weken hotel. Bijgevolg moeten we dus opvang hebben voor zowel de meubels als de dieren. Genoeg om over te na te denken en uit te zoeken. Maar het voornaamste is dat we het allemaal zien zitten. Zelf de meisjes kijken er al naar uit en zullen zich ongetwijfeld rapper aanpassen dan wij. Er is een Steinerschool in Galway dus met een beetje geluk zullen onze meisjes daar ook een nieuwe thuishaven vinden.

Ik geef het toe, de gedachte om alles en iedereen dat we kennen achter te laten is wat beangstigend maar niet onoverwinnelijk. Met de moderne technologie die er tegenwoordig voor handen is zal het contact met de familie volgens mij nog wel vlot verlopen. Het zal voor sommigen pikken om afscheid te nemen, vooral van Arwen en Caitlyn maar hopelijk beseft iedereen dat we deze kans niet kunnen laten liggen. Hier in België geraken we niet vooruit, laat het ons elders wel proberen waar maken. Het is wel leuk om te merken hoe iedereen er achter staat en het ons gunt.

Apparently dreams do come true. So keep dreaming people!

Wil je op de hoogte blijven van onze emigratie, kom dan af en toe een kijkje nemen op mijn blog! 

P.s.: ik kan niet wachten om foto's te trekken in Ierland!!!!

Gerechtigheid

"Rechtvaardigheid is juist en eerlijk handelen"

Spijtig genoeg ligt de realiteit ver verwijderd van de oorspronkelijke mening. Laat ik jullie even een situatie schetsen die hier al twee jaar lang aan de gang is.
Wij wonen al een kleine tien jaar in hetzelfde huis, met pakweg dezelfde buren. Twee jaar geleden werd ik plots door de buurvrouw gewezen op een camera die aan de zijgevel van een huis hing, vlak bij de nok van het dak. Deze was warempel gericht op onze huizen, wat compleet illegaal is. Je mag enkel je eigen voordeur filmen of eigen eigendom. Vanaf die dag maakten we kennis met de racist van de buurt, zo is later gebleken.

Onze buren hebben Turkse roots, maar de buurvrouw is wel hier in België geboren en woont hier dus ook al heel haar leven. Ze is dus even Belgisch als mij, maar uiteraard ziet ze er iets minder Belgisch uit dan mij, dat is reden genoeg blijkbaar om haar het leven zuur te maken. Eens we de camera opgemerkt hadden duurde het niet lang voor we wisten van wie deze was en belden we de politie zodat de camera weggehaald zou worden. Uiteraard kreeg hij gewoon een verwittiging en een aantal dagen de tijd om de camera weg te halen. Wat hij ondertussen met de verworven beelden doet/heeft gedaan, we hebben er het raden naar.

De camera werd uiteindelijk verwijderd en hij kreeg een verwittiging, meer niet. Maar uiteraard waren hier de problemen niet mee opgelost, integendeel.
Verschillende keren per maand vertelde de buurvrouw me hoe hij haar volgde met de auto, bijna bumper aan bumper reed en vlak naast haar kwam staan zodat ze zelf niet uit haar auto kon. Zijn eigen buurvrouw, die Marrokaanse is begon ook meer en meer problemen te krijgen met hem. Elke keer als hij de straat in rijd moeten we zien dat onze buiten spelende kinderen in veiligheid zijn. Hij versnelt namelijk elke keer en heeft zelf het lef om even aan zijn stuur te rukken om de indruk te geven dat hij ze omver zou rijden. Elke keer daagt hij uit, hopend op een confrontatie zodat hij eruit kan komen als het slachtoffer. Hij weet perfect waar de grens ligt en blijft mooi aan zijn voordeur staan terwijl hij verbaal elke non-belg (in zijn ogen dan toch) de huid vol scheldt. Ik kan het aantal keren dat de politie werd gebeld al niet meer bijhouden. Elke zomer doet hij precies extra zijn best om ons op stang te jagen. Vaak gaat hij aan zijn raam staan en trekt zonder schaamte foto's van de kinderen die op de stoep en straat spelen. Hij is er precies van overtuigd dat buiten spelen illegaal is. En spijtig genoeg zal het eerder resulteren in onze kinderen die niet meer mogen buiten spelen, dan dat hij onder handen genomen zal worden. Om de één of andere reden zijn spelende kinderen een bedreiging voor iemand als hem.

Mijn buurvrouw heeft ook familie (tante en nonkel) in de straat die de onze kruist, twee huizen verder van de racist, hij woont op een hoek. Zij zijn ook geregeld zijn slachtoffer, maar mijn buurvrouw is een makkelijkere prooi voor hem. Het is alsof hij haar hele planning van buiten kent en altijd net vertrekt als zij weg moet. Het probleem met haar tante is dat zij zonen heeft, zonen die er niet voor terugdeinzen om hun tante en moeder te beschermen van deze zot, wat logisch is. Het probleem hiermee is dat het uiteindelijk hij als slachtoffer gezien wordt, zij zijn namelijk Turken en hij is een Belg. En we weten allemaal hoe de wereld tegenwoordig in elkaar zit, we kijken naar kleuren, niet feiten. Dus dan kom ik er tussen, als kleine blanke vrouw van 45kg in de hoop heethoofden tegen te houden van op de vuist te gaan.

Eergisteren heeft de laatste druppel de emmer uiteindelijk doen overlopen. Het was tijd voor het eten dus ik zat mooi in de keuken, de laatste hand te leggen aan de maaltijd toen ik van buiten ineens mijn buurvrouw heel hard kon horen gillen. Dat ze roept tegen de kinderen hebben we al vaker gehoord (welke moeder doet dit niet?), maar dit waren gillen die door merg en been gingen. Mijn partner was ondertussen aan het raam gaan staan en begon zelf naar buiten te roepen. Ik heb niet de tijd genomen om eerst door het raam te kijken maar ben metteen naar buiten gelopen. Zoals verwacht vond ik de man van mijn buurvrouw en de racist in een handgemeen terwijl de buurvrouw al gillend ze probeerde uit elkaar te krijgen. Zoals altijd bij conflicten denk ik niet na en ga ik er gewoon gaan tussen staan, letterlijk. Ervaring leert me dat men naar mij niet rap zal uithalen, ik zie er helemaal niet uit als een bedreiging. De hele tijd zorgde ik ervoor dat ik tussen hem en de anderen stond, niet om hem te beschermen, maar om alle Turken die ondertussen op het geroep waren afgekomen, te beschermen. Net zoals de vorige keer zouden conclusies veel te rap getrokken worden en de verkeerde mensen meegenomen.

Om zeker te zijn dat de feiten niet door elkaar gehaald zouden worden ben ik beginnen filmen. Het hele gebeuren heeft zo'n tien minuten geduurd maar het leek veel langer. Er kwam meer en meer volk buiten staan maar uiteindelijk waren ik en mijn partner de enige blanken die er zich mee bemoeiden. Want het enige wat de anderen zien zijn luidruchtige Turken. Maar de historie errond kennen ze niet.
De toeschouwers hebben duidelijk de politie gebeld want uiteindelijk kwamen er vier combi's tegelijk toe. Mede door onze uitleg en onze huidskleur; en het feit dat ze over de jaren al meerdere oproepen voor hem gekregen hebben, werd hij in de boeien geslagen en meegenomen. Mijn oudste dochter die ook buiten was komen staan zei spontaan "ik ben blij dat ze hem meenemen, dan kan hij niemand meer pijn doen."

Uiteraard wisten we wel dat hij diezelfde avond nog terug thuis zou zijn, hij heeft namelijk "niets misdaan" en de slagen die gevallen werden waren wederzijds. Je zou denken dat hij zijn les geleerd heeft maar niets is minder waar. De dag erna kon je hem horen. Hij vindt het namelijk leuk om ter hoogte van onze huizen uit versnelling te gaan en extra gas te geven. Dit doet hij elke keer weer; tenzij we buiten staan, dan gaat hij met extra hoge snelheid de straat door. Altijd maar uitdagen.

Ik vrees dat we het einde nog niet nabij zijn. De politie heeft namelijk vandaag zelf naar mijn buurvrouw gebeld met de melding dat ze hem moeten gerust laten. Gerechtigheid in zijn werk, de slachtoffers worden opgebeld met de melding de dader met rust te laten. Hoe is dit mogelijk? Als dit zo blijft doorgaan, als hij zo zijn gang gaat blijven gaan dan gaan er nog serieuze gewonden vallen. Zelf ik begin mijn geduld te verliezen, hij bedreigt mijn kinderen elke keer hij de straat binnen rijdt en op een dag zal ik mij niet kunnen inhouden. Geen idee wat ik zal doen, maar ik ben er zeker van dat ik even de controle zal verliezen. En dan zal je niet anders zien dat hij het grote slachtoffer zal zijn en de Turken zullen weer geprofileerd worden als terroristen. Alleen zijn ze dit niet, zoals zo vaak tegenwoordig.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Kamperen kan je leren

De zomervakantie komt eraan! Twee maanden waarin ik opgescheept zit met twee veel te actieve mormels. We zien ze graag hoor, maar het is zo rustig en kalm als ze op school zijn!
Anyway, wat te doen in de twee maanden vakantie? Op vakantie gaan met vier wordt al gauw heel hectisch en laat ons eerlijk zijn, heel duur! Ergens met het vliegtuig heen gaan of zelf maar op hotel gaan wordt voor ons al gauw onmogelijk. Gelukkig heb je (in onze ogen) nog de meest leuke vorm van reizen, namelijk met de tent! We hebben ons zo al twee maal gewaagd aan het kamperen met het hele gezin en we beginnen stilaan professionals te worden.

De allereerste keer vergeet je heel veel zaken, enkel en alleen omdat je het leven op een camping nog niet echt hebt meegemaakt. Zo heb ik ontdekt dat je dus best zelf een rol wc-papier mee neemt. Genoeg handdoeken en uiteraard spullen om je te wassen, best de familie bussen want als iedereen zijn persoonlijke shampoo mee neemt hebben we een extra koffer nodig! Zo hadden we de tweede maal ook genoeg bestek, bekers, borden en jaja, zelf afwasproduct en een spons mee! De volgende keer moet ik er wel aan denken om een bakje mee te nemen om het op een handige manier te kunnen ronddragen. We zijn een lijstje aan het creeëren dat we elke keer alles mooi kunnen afvinken.

Maar kamperen is voor ons de leukste manier, je bent lekker vrij en iedereen rondom je is vriendelijk en behulpzaam. Wat je wel merkt is dat er meer en meer campers te zien zijn en minder en minder tenten. Begrijpelijk, maar de tent heeft ook zijn charmes. Behalve als je die terug probeert weg te steken, wat is dat toch elke keer een strijd! Maar ter onze verdediging, de instructies die er bij afgebeeld staan zijn enorm misleidend. Na twee keer beginnen we door te hebben welke stap we gerust mogen overslaan willen we een gigantische ruzie vermijden. Want ja, het is altijd de ander zijn fout als de tent niet plooit zoals je verwacht. Neem daarbij nog eens de kinderen die uiteraard dat moment kiezen om 1001 vragen te lanceren. Dus ja, dan begrijp ik de keuze van een camper.

Je hebt uiteraard verschillende soorten kampeerders, je hebt de die-hards en de luxepaardjes.

De luxepaardjes kunnen niet zonder stroom kamperen, de die-hards lachen om electriciteit. Raadt eens tot welke categorie wij behoren?
Juist ja, de die-hards. We zijn misschien "noobs" op het vlak van kamperen, maar onze matras wordt met een manuele pomp opgeblazen en ons kampvuur is geen Barbecook vuurschaal... De laatste keer dat we gingen kamperen kwam er een de dag na ons een koppel toe voor 1 nacht. Electrische pomp voor hun matras, Barbecook vuurschaal, speakers voor de gsm... Zoveel luxe, voor 1 nachtje! En wat heeft het uitgehaald? In mijn ogen niets want hij moest even lang wachten op zijn matras als wij moesten doen. Alleen waren wij ten minste nog actief bezig, hij stond erbij en keek er naar. Hun vuurschaaltje vulden ze met twijgjes... Juist ja, twijgjes. Elke vijf minuten moest er iemand recht staan om nieuwe te gaan zoeken, ik lachte me een breuk! De rest van de tijd spendeerden ze op hun gsm, wat doe je anders als je met je partner op reis bent?

De ochtenden op een camping zijn ook lekker rustig en je wordt letterlijk gewekt door de zon en de vogels. Er zijn ergere manieren om wakker te worden, dat is wel zeker! Voor ons bestond het ontbijt uit cracottes (maar dan het huismerk) met kleine potjes confituur, daar was er toevallig net een actie van in de Aldi (sluikreclame). De tweede dag hebben we voor een luxueuzer ontbijt gekozen, namelijk spek en eieren! Vuurtje maken, kom op het vuur en genieten van de geur en de smaak! Je had de buren moeten zien kijken met hun veel te dure koffiekoeken! Neem daarbij nog eens onze filterkoffie van de Aldi (nee, geen senseo zoals de campers) en de suikerklontjes die ik deze keer niet vergeten was; en onze ochtend kon al niet meer stuk. Voor onze dochters op dat vlak ook niet. De oudste is altijd de eerste die wakker is en dan heel subtiel haar zus probeert wakker te maken. Van zodra ze de zon zien willen ze hun badpakken aandoen en het water in gaan (in dit geval de Ourthe).

Bij kamperen in Durbuy zijn er uiteraard tal van activiteiten om aan deel te nemen, allemaal ook lekker duur voor een gezin van vier! Zo wordt kajaks huren een dure hobby als je dit graag meerdere keren wilt doen. In ons geval hebben we de beslissing gemaakt om te investeren in opblaasbare kajaks van Intex! We hebben het ons nog niet beklaagd! We hebben telkens ook veel bekijks als we de mensen in het water voorbij gaan. Het enige nadeel dat je hebt in verschil met het huren van de kajaks, is dat er op het einde geen busje staat te wachten om je terug te brengen. Dus in ons geval is het rijden tot een bepaald punt, daar de bootjes uitladen en opblazen, varen tot de camping en dan mag er iemand te voet terug achter de auto. Wat we ook al hebben gedaan is de bootjes vanaf de camping te water laten en stroomopwaarts terug keren. Je werkt wat harder aan je fysiek op die manier.

De kinderen zijn gelukkig helemaal niet veeleisend, zolang ze het water in kunnen is het voor hen goed. Meer activiteiten hebben zij nog niet nodig gehad. Spelen in het water met de nieuwe vriendjes vanop de camping, of zoeken naar vissen en zelf fossielen! Het is alleen wat moeilijker om ze uiteindelijk de tent in te krijgen om te gaan slapen, zeker als het nog licht is buiten en ze uiteraard nog niet moe zijn. Maar eens ze in de tent liggen te snurken is het tijd voor mama en papa om rustig bij het vuurtje te gaan zitten en de wijn boven te halen. Vanuit de campers naast je hoor je de televisie spelen en zitten de mensen als zombies naar het scherm te staren. Ik daarentegen heb voor de eerste keer in mijn leven een vuurvlieg gezien! Dat had ik gemist had ik in een camper gezeten voor de tv.

Volgende trip zal hopelijk iets langer duren want nu heb je het gevoel dat eens je een deftig ritme gevonden hebt, dat je alweer mag beginnen inpakken. Dat is trouwens ook nog een voordeel aan campings, er zijn niet echt uren om uit te checken! Dus je hoeft niet van 's morgens vroeg al te beginnen inpakken en je koffers ergens in een bagageruimte achter laten. Zolang de kinderen nog zo klein zijn zal het voor ons bij kamperen blijven.