Gerechtigheid

"Rechtvaardigheid is juist en eerlijk handelen"

Spijtig genoeg ligt de realiteit ver verwijderd van de oorspronkelijke mening. Laat ik jullie even een situatie schetsen die hier al twee jaar lang aan de gang is.
Wij wonen al een kleine tien jaar in hetzelfde huis, met pakweg dezelfde buren. Twee jaar geleden werd ik plots door de buurvrouw gewezen op een camera die aan de zijgevel van een huis hing, vlak bij de nok van het dak. Deze was warempel gericht op onze huizen, wat compleet illegaal is. Je mag enkel je eigen voordeur filmen of eigen eigendom. Vanaf die dag maakten we kennis met de racist van de buurt, zo is later gebleken.

Onze buren hebben Turkse roots, maar de buurvrouw is wel hier in België geboren en woont hier dus ook al heel haar leven. Ze is dus even Belgisch als mij, maar uiteraard ziet ze er iets minder Belgisch uit dan mij, dat is reden genoeg blijkbaar om haar het leven zuur te maken. Eens we de camera opgemerkt hadden duurde het niet lang voor we wisten van wie deze was en belden we de politie zodat de camera weggehaald zou worden. Uiteraard kreeg hij gewoon een verwittiging en een aantal dagen de tijd om de camera weg te halen. Wat hij ondertussen met de verworven beelden doet/heeft gedaan, we hebben er het raden naar.

De camera werd uiteindelijk verwijderd en hij kreeg een verwittiging, meer niet. Maar uiteraard waren hier de problemen niet mee opgelost, integendeel.
Verschillende keren per maand vertelde de buurvrouw me hoe hij haar volgde met de auto, bijna bumper aan bumper reed en vlak naast haar kwam staan zodat ze zelf niet uit haar auto kon. Zijn eigen buurvrouw, die Marrokaanse is begon ook meer en meer problemen te krijgen met hem. Elke keer als hij de straat in rijd moeten we zien dat onze buiten spelende kinderen in veiligheid zijn. Hij versnelt namelijk elke keer en heeft zelf het lef om even aan zijn stuur te rukken om de indruk te geven dat hij ze omver zou rijden. Elke keer daagt hij uit, hopend op een confrontatie zodat hij eruit kan komen als het slachtoffer. Hij weet perfect waar de grens ligt en blijft mooi aan zijn voordeur staan terwijl hij verbaal elke non-belg (in zijn ogen dan toch) de huid vol scheldt. Ik kan het aantal keren dat de politie werd gebeld al niet meer bijhouden. Elke zomer doet hij precies extra zijn best om ons op stang te jagen. Vaak gaat hij aan zijn raam staan en trekt zonder schaamte foto's van de kinderen die op de stoep en straat spelen. Hij is er precies van overtuigd dat buiten spelen illegaal is. En spijtig genoeg zal het eerder resulteren in onze kinderen die niet meer mogen buiten spelen, dan dat hij onder handen genomen zal worden. Om de één of andere reden zijn spelende kinderen een bedreiging voor iemand als hem.

Mijn buurvrouw heeft ook familie (tante en nonkel) in de straat die de onze kruist, twee huizen verder van de racist, hij woont op een hoek. Zij zijn ook geregeld zijn slachtoffer, maar mijn buurvrouw is een makkelijkere prooi voor hem. Het is alsof hij haar hele planning van buiten kent en altijd net vertrekt als zij weg moet. Het probleem met haar tante is dat zij zonen heeft, zonen die er niet voor terugdeinzen om hun tante en moeder te beschermen van deze zot, wat logisch is. Het probleem hiermee is dat het uiteindelijk hij als slachtoffer gezien wordt, zij zijn namelijk Turken en hij is een Belg. En we weten allemaal hoe de wereld tegenwoordig in elkaar zit, we kijken naar kleuren, niet feiten. Dus dan kom ik er tussen, als kleine blanke vrouw van 45kg in de hoop heethoofden tegen te houden van op de vuist te gaan.

Eergisteren heeft de laatste druppel de emmer uiteindelijk doen overlopen. Het was tijd voor het eten dus ik zat mooi in de keuken, de laatste hand te leggen aan de maaltijd toen ik van buiten ineens mijn buurvrouw heel hard kon horen gillen. Dat ze roept tegen de kinderen hebben we al vaker gehoord (welke moeder doet dit niet?), maar dit waren gillen die door merg en been gingen. Mijn partner was ondertussen aan het raam gaan staan en begon zelf naar buiten te roepen. Ik heb niet de tijd genomen om eerst door het raam te kijken maar ben metteen naar buiten gelopen. Zoals verwacht vond ik de man van mijn buurvrouw en de racist in een handgemeen terwijl de buurvrouw al gillend ze probeerde uit elkaar te krijgen. Zoals altijd bij conflicten denk ik niet na en ga ik er gewoon gaan tussen staan, letterlijk. Ervaring leert me dat men naar mij niet rap zal uithalen, ik zie er helemaal niet uit als een bedreiging. De hele tijd zorgde ik ervoor dat ik tussen hem en de anderen stond, niet om hem te beschermen, maar om alle Turken die ondertussen op het geroep waren afgekomen, te beschermen. Net zoals de vorige keer zouden conclusies veel te rap getrokken worden en de verkeerde mensen meegenomen.

Om zeker te zijn dat de feiten niet door elkaar gehaald zouden worden ben ik beginnen filmen. Het hele gebeuren heeft zo'n tien minuten geduurd maar het leek veel langer. Er kwam meer en meer volk buiten staan maar uiteindelijk waren ik en mijn partner de enige blanken die er zich mee bemoeiden. Want het enige wat de anderen zien zijn luidruchtige Turken. Maar de historie errond kennen ze niet.
De toeschouwers hebben duidelijk de politie gebeld want uiteindelijk kwamen er vier combi's tegelijk toe. Mede door onze uitleg en onze huidskleur; en het feit dat ze over de jaren al meerdere oproepen voor hem gekregen hebben, werd hij in de boeien geslagen en meegenomen. Mijn oudste dochter die ook buiten was komen staan zei spontaan "ik ben blij dat ze hem meenemen, dan kan hij niemand meer pijn doen."

Uiteraard wisten we wel dat hij diezelfde avond nog terug thuis zou zijn, hij heeft namelijk "niets misdaan" en de slagen die gevallen werden waren wederzijds. Je zou denken dat hij zijn les geleerd heeft maar niets is minder waar. De dag erna kon je hem horen. Hij vindt het namelijk leuk om ter hoogte van onze huizen uit versnelling te gaan en extra gas te geven. Dit doet hij elke keer weer; tenzij we buiten staan, dan gaat hij met extra hoge snelheid de straat door. Altijd maar uitdagen.

Ik vrees dat we het einde nog niet nabij zijn. De politie heeft namelijk vandaag zelf naar mijn buurvrouw gebeld met de melding dat ze hem moeten gerust laten. Gerechtigheid in zijn werk, de slachtoffers worden opgebeld met de melding de dader met rust te laten. Hoe is dit mogelijk? Als dit zo blijft doorgaan, als hij zo zijn gang gaat blijven gaan dan gaan er nog serieuze gewonden vallen. Zelf ik begin mijn geduld te verliezen, hij bedreigt mijn kinderen elke keer hij de straat binnen rijdt en op een dag zal ik mij niet kunnen inhouden. Geen idee wat ik zal doen, maar ik ben er zeker van dat ik even de controle zal verliezen. En dan zal je niet anders zien dat hij het grote slachtoffer zal zijn en de Turken zullen weer geprofileerd worden als terroristen. Alleen zijn ze dit niet, zoals zo vaak tegenwoordig.

Ik hoop dat ik ongelijk krijg.

Kamperen kan je leren

De zomervakantie komt eraan! Twee maanden waarin ik opgescheept zit met twee veel te actieve mormels. We zien ze graag hoor, maar het is zo rustig en kalm als ze op school zijn!
Anyway, wat te doen in de twee maanden vakantie? Op vakantie gaan met vier wordt al gauw heel hectisch en laat ons eerlijk zijn, heel duur! Ergens met het vliegtuig heen gaan of zelf maar op hotel gaan wordt voor ons al gauw onmogelijk. Gelukkig heb je (in onze ogen) nog de meest leuke vorm van reizen, namelijk met de tent! We hebben ons zo al twee maal gewaagd aan het kamperen met het hele gezin en we beginnen stilaan professionals te worden.

De allereerste keer vergeet je heel veel zaken, enkel en alleen omdat je het leven op een camping nog niet echt hebt meegemaakt. Zo heb ik ontdekt dat je dus best zelf een rol wc-papier mee neemt. Genoeg handdoeken en uiteraard spullen om je te wassen, best de familie bussen want als iedereen zijn persoonlijke shampoo mee neemt hebben we een extra koffer nodig! Zo hadden we de tweede maal ook genoeg bestek, bekers, borden en jaja, zelf afwasproduct en een spons mee! De volgende keer moet ik er wel aan denken om een bakje mee te nemen om het op een handige manier te kunnen ronddragen. We zijn een lijstje aan het creeëren dat we elke keer alles mooi kunnen afvinken.

Maar kamperen is voor ons de leukste manier, je bent lekker vrij en iedereen rondom je is vriendelijk en behulpzaam. Wat je wel merkt is dat er meer en meer campers te zien zijn en minder en minder tenten. Begrijpelijk, maar de tent heeft ook zijn charmes. Behalve als je die terug probeert weg te steken, wat is dat toch elke keer een strijd! Maar ter onze verdediging, de instructies die er bij afgebeeld staan zijn enorm misleidend. Na twee keer beginnen we door te hebben welke stap we gerust mogen overslaan willen we een gigantische ruzie vermijden. Want ja, het is altijd de ander zijn fout als de tent niet plooit zoals je verwacht. Neem daarbij nog eens de kinderen die uiteraard dat moment kiezen om 1001 vragen te lanceren. Dus ja, dan begrijp ik de keuze van een camper.

Je hebt uiteraard verschillende soorten kampeerders, je hebt de die-hards en de luxepaardjes.

De luxepaardjes kunnen niet zonder stroom kamperen, de die-hards lachen om electriciteit. Raadt eens tot welke categorie wij behoren?
Juist ja, de die-hards. We zijn misschien "noobs" op het vlak van kamperen, maar onze matras wordt met een manuele pomp opgeblazen en ons kampvuur is geen Barbecook vuurschaal... De laatste keer dat we gingen kamperen kwam er een de dag na ons een koppel toe voor 1 nacht. Electrische pomp voor hun matras, Barbecook vuurschaal, speakers voor de gsm... Zoveel luxe, voor 1 nachtje! En wat heeft het uitgehaald? In mijn ogen niets want hij moest even lang wachten op zijn matras als wij moesten doen. Alleen waren wij ten minste nog actief bezig, hij stond erbij en keek er naar. Hun vuurschaaltje vulden ze met twijgjes... Juist ja, twijgjes. Elke vijf minuten moest er iemand recht staan om nieuwe te gaan zoeken, ik lachte me een breuk! De rest van de tijd spendeerden ze op hun gsm, wat doe je anders als je met je partner op reis bent?

De ochtenden op een camping zijn ook lekker rustig en je wordt letterlijk gewekt door de zon en de vogels. Er zijn ergere manieren om wakker te worden, dat is wel zeker! Voor ons bestond het ontbijt uit cracottes (maar dan het huismerk) met kleine potjes confituur, daar was er toevallig net een actie van in de Aldi (sluikreclame). De tweede dag hebben we voor een luxueuzer ontbijt gekozen, namelijk spek en eieren! Vuurtje maken, kom op het vuur en genieten van de geur en de smaak! Je had de buren moeten zien kijken met hun veel te dure koffiekoeken! Neem daarbij nog eens onze filterkoffie van de Aldi (nee, geen senseo zoals de campers) en de suikerklontjes die ik deze keer niet vergeten was; en onze ochtend kon al niet meer stuk. Voor onze dochters op dat vlak ook niet. De oudste is altijd de eerste die wakker is en dan heel subtiel haar zus probeert wakker te maken. Van zodra ze de zon zien willen ze hun badpakken aandoen en het water in gaan (in dit geval de Ourthe).

Bij kamperen in Durbuy zijn er uiteraard tal van activiteiten om aan deel te nemen, allemaal ook lekker duur voor een gezin van vier! Zo wordt kajaks huren een dure hobby als je dit graag meerdere keren wilt doen. In ons geval hebben we de beslissing gemaakt om te investeren in opblaasbare kajaks van Intex! We hebben het ons nog niet beklaagd! We hebben telkens ook veel bekijks als we de mensen in het water voorbij gaan. Het enige nadeel dat je hebt in verschil met het huren van de kajaks, is dat er op het einde geen busje staat te wachten om je terug te brengen. Dus in ons geval is het rijden tot een bepaald punt, daar de bootjes uitladen en opblazen, varen tot de camping en dan mag er iemand te voet terug achter de auto. Wat we ook al hebben gedaan is de bootjes vanaf de camping te water laten en stroomopwaarts terug keren. Je werkt wat harder aan je fysiek op die manier.

De kinderen zijn gelukkig helemaal niet veeleisend, zolang ze het water in kunnen is het voor hen goed. Meer activiteiten hebben zij nog niet nodig gehad. Spelen in het water met de nieuwe vriendjes vanop de camping, of zoeken naar vissen en zelf fossielen! Het is alleen wat moeilijker om ze uiteindelijk de tent in te krijgen om te gaan slapen, zeker als het nog licht is buiten en ze uiteraard nog niet moe zijn. Maar eens ze in de tent liggen te snurken is het tijd voor mama en papa om rustig bij het vuurtje te gaan zitten en de wijn boven te halen. Vanuit de campers naast je hoor je de televisie spelen en zitten de mensen als zombies naar het scherm te staren. Ik daarentegen heb voor de eerste keer in mijn leven een vuurvlieg gezien! Dat had ik gemist had ik in een camper gezeten voor de tv.

Volgende trip zal hopelijk iets langer duren want nu heb je het gevoel dat eens je een deftig ritme gevonden hebt, dat je alweer mag beginnen inpakken. Dat is trouwens ook nog een voordeel aan campings, er zijn niet echt uren om uit te checken! Dus je hoeft niet van 's morgens vroeg al te beginnen inpakken en je koffers ergens in een bagageruimte achter laten. Zolang de kinderen nog zo klein zijn zal het voor ons bij kamperen blijven.