Reset

Het is gelukt!!! Of beter gezegd: het gaat ons lukken!
'Wat?' Een nieuwe start! Een propere lei! Een reset!

Zoals al meerdere keren in mijn blogs aan bod gekomen is was de nood om uit de vicieuze cirkel te geraken, heel hoog! Wel, het lijkt erop dat Murphy eindelijk een ander slachtoffer gevonden heeft; dat het tij eindelijk aan het keren is; dat de goden ons eindelijk goedgezind zijn...
Eindelijk krijgen we de kans om te verhuizen, weg uit dit huis dat zoveel frustratie en ergernis met zich mee brengt. Weg van de buren die je letterlijk hartkloppingen geven en vooral, weg van Carnaval en de negatieve vibe die Aalst ons de laatste tijd bezorgt. Maar laat ik eerst verder vertellen:

Dirk kreeg een goeie maand geleden te horen dat EA (Electronic Arts voor de leken) op zoek was naar nieuw werkvolk met zijn profiel. Er was wel een klein addertje onder het gras, de job is in Ierland. Zouden we bereid zijn te verhuizen? HELL YEAH! De beslissing om te solliciteren was dan ook heel rap gemaakt (wie niet waagt blijft maagd enzo..). Al snel volgen mails, telefoon gesprekken en video gesprekken; allemaal positief. Met elke stap werden onze kansen groter en groter. Eens alle gesprekken en procedures afgelopen waren was het met een klein hartje afwachten op het verdict. We hadden beiden voor onszelf uitgemaakt om het niet aan de grote klok te hangen, kwestie van het lot niet te tarten. En we wouden ook geen hartzeer bezorgen aan mensen als dan toch zou blijken dat het weer 'njet' was.

Wanneer is het verdict dan uiteindelijk gekomen? Op fucking vrijdag de dertiende!! (Ja sorry, hier is een beetje gevloek wel op zen plaats). Gedaan met bijgelovigheid, vrijdag de dertiende is vanaf nu onze geluksdag!! 

Het is voor beiden een droom die uitkomt. Voor Dirk is dit werken voor een bedrijf zoals EA, voor mij verhuizen naar Ierland. Nog beter zelfs, verhuizen naar GALWAY!!!! Wie mij een beetje kent weet dat 'P.S. I love you' één van mijn favoriete films is; en wie de film een beetje kent, kent het liedje 'Galway Girl'. En ja, Ed Sheeran heeft er nu blijkbaar ook eentje, maar daar heb ik het niet op. 

De verhuis zal op heel korte tijd gebeuren, maar zo is alles in ons leven eigenlijk al gegaan. Van wat we al weten zou het zijn om te starten rond half november, wat al heel snel is.
Om de kosten van een overzeese verhuis wat te drukken hebben we besloten om enkel de basisstukken mee te nemen. Het meeste zal verkocht, weg gegeven of weg gesmeten worden. Als we een nieuwe start krijgen kunnen we die maar beter direct volledig nemen. Zelf de bedden nemen we niet mee, we kopen ginder wel nieuwe en slapen desnoods wel een tijdje op onze luchtmatrassen. Het bed van Caitlyn is toch maar een kleiner model en de matras van Arwen is groter dan haar eigenlijke bed. Ons waterbed heeft ook al een tijdje last van ouderdomsverschijnselen waarbij het ons af en toe trakteert op natte voeten enzo. Dus ook dat zeggen we vaarwel, op zoek naar beter in Ierland.

We weten nu al een tijdje dat we verhuizen, maar toch voelt het nog altijd niet aan als werkelijkheid. Ik denk dat dat pas zal komen als het hele huis leeg en hopelijk opgeruimd is. Hoe we dit hoofdstuk met de huisbaas gaan afsluiten is weer een ander paar mouwen. Ook de verhuis van de katten zal ons nog kopzorgen opleveren, hoe we dit gaan aanpakken weten we nog helemaal niet. Het enige dat we weten is dat we ze niet willen achterlaten.
Waar we precies zullen terecht komen weten we ook nog niet, enkel dat we beginnen met twee weken hotel. Bijgevolg moeten we dus opvang hebben voor zowel de meubels als de dieren. Genoeg om over te na te denken en uit te zoeken. Maar het voornaamste is dat we het allemaal zien zitten. Zelf de meisjes kijken er al naar uit en zullen zich ongetwijfeld rapper aanpassen dan wij. Er is een Steinerschool in Galway dus met een beetje geluk zullen onze meisjes daar ook een nieuwe thuishaven vinden.

Ik geef het toe, de gedachte om alles en iedereen dat we kennen achter te laten is wat beangstigend maar niet onoverwinnelijk. Met de moderne technologie die er tegenwoordig voor handen is zal het contact met de familie volgens mij nog wel vlot verlopen. Het zal voor sommigen pikken om afscheid te nemen, vooral van Arwen en Caitlyn maar hopelijk beseft iedereen dat we deze kans niet kunnen laten liggen. Hier in België geraken we niet vooruit, laat het ons elders wel proberen waar maken. Het is wel leuk om te merken hoe iedereen er achter staat en het ons gunt.

Apparently dreams do come true. So keep dreaming people!

Wil je op de hoogte blijven van onze emigratie, kom dan af en toe een kijkje nemen op mijn blog! 

P.s.: ik kan niet wachten om foto's te trekken in Ierland!!!!