So happy!

Mijn andere blog is nog maar net geschreven en ik heb alweer zin om iets neer te pennen. Het is belachelijk want veel heb ik niet te vermelden, maar ik wil schrijven. Ik ben dan ook zo verdomd gelukkig!! Constant loop ik met een glimlach op mijn gezicht en ik heb veel meer zin in het leven! Waar ik vroeger snakte naar een joint om mijn gedachten te kunnen verzetten, heb ik er nu absoluut geen zin meer in. Alles gaat hier als vanzelf. Het huis in Aalst maakte ons letterlijk en figuurlijk ziek, zelfs familie kwam niet graag op bezoek omdat het zo'n deprimerend kot was.

Volgens mij maakte heel België ons gewoon ziek, wat een verzuurd landje is het toch. Het is alsof het enkel bestaat uit robots die alleen maar procedures kunnen volgen en nooit eens de regels durven overtreden. Daar was het enige wat telde je diploma en daar werd je dan naar betaald. Of je nu veel beter was dan iemand met een hoger diploma of niet. Het maakte zelf niet uit dat je jezelf kon bewijzen, het stond niet op papier. Hier heeft mijn zoetje eindelijk een thuis gevonden, een werkplek met gelijkgestemde zielen. Echte mensen met echte emoties. Geen achterbaks gedoe, geen messen in de rug; nee, er wordt echt naar je geluisterd!

Het eten smaakt hier ook helemaal anders, beter zelf! Ok, je zal bijlange niet alles vinden wat je in België kon kopen maar wat je vindt is doorgaans beter. Nee, dat is gelogen, de chocomelk is hier niet te drinken! Toch niet die uit de Lidl, ik zal misschien mijn zoektocht moeten verruimen en op zoek gaan naar Cecemel.
Voor de rest staat er op elke verpakking van beleg "no added water". En dat proef je! Ik lust hier gewoon hesp op mijn boterham! In BE moest ik dat niet proberen, ik kreeg het niet binnen. Ook als ik gehakt klaar maak, is het heel duidelijk dat er geen water in zit. In BE kreeg je spontaan een laagje water in de pan als je het klaarmaakte. Wat ook anders is, is de verkoop van alcohol. Deze morgen ging ik bijvoorbeeld naar de Lidl om een kar vol te laden zodat we er weer even tegen konden. Had al even zin in een glaasje rode wijn dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om een fles mee te nemen. Aan de kassa gekomen heb ik ze wel niet mee gekregen... Blijkbaar mogen ze in Ierland geen alcohol verkopen voor 10u30. Ik was een half uurtje te vroeg. Mijn "I promise it's only for tonight" heeft niet geholpen, niet dat ik het erg vond. Maar wat een verademing eigenlijk. In BE zitten ze al pinten te zuipen op de trein naar het werk. En ok, dat alleen zal alcoholisme niet uit het land verwijderen, maar het helpt denk ik wel.

Mensen in de winkels zijn ook veel vriendelijker, gaan altijd goeiedag zeggen en vragen hoe het gaat. In BE mag je al van geluk spreken als er iemand naar je lacht als je in hun winkel komt. Daar lachen ze pas als je iets gaat kopen. Toen we Arwen haar schooluniform gingen halen vertelden we, zoals we al zo vaak gedaan hadden, waar we vandaan kwamen enzo. Automatisch kregen we meer sympathie en tips om meer waar voor ons geld te krijgen. Ipv een uniform op maat te kopen raadde ze ons aan om het een maatje groter te kopen en het eventueel zelf wat in te korten om dan later weer langer te laten vallen. De eigenares ging zelf zo ver om ons drie paar panty's cadeau te doen! Ja, gratis en voor niets!!
En wat doet ze het trouwens goed op school, de juf zegt dat ze perfect bij de groep past! Het is zo schattig om ze te zien omgaan met haar leeftijdsgenootjes. Het taalverschil is duidelijk geen probleem want het houdt haar niet tegen om hier in de wijk te spelen met de andere kinderen. Van wat ze me verteld probeert ze haar klasgenootjes om de Franse r uit te spreken! Wat zou ik toch graag een vlieg op de muur zijn soms! Benieuwd of het met Caitlyn even vlot zal gaan.

Het is echt raar maar het voelt eindelijk aan als thuiskomen. Geen idee of hier ooit voorouderen van me gezeten hebben, maar het zou met niets verbazen. Ik ben thuis.
Ben zo blij dat mijn zoetje deze kans heeft kunnen krijgen en ik ben vastbesloten om het te doen lukken! En zo blij dat hij ons graag genoeg ziet om ons mee te nemen!

De kans is heel groot dat ik in herhaling val met deze blog, but I don't care!!
I'M SO FREAKING HAPPY!!!!!

So thanks again baby, we owe so much to you. I love you!

We did it!

WE DID IT!!!

Al iets meer dan een week zitten we nu gezellig samen in Ierland en ik heb er absoluut nog geen spijt van! Ben heel blij dat de drie weken waarin we gescheiden waren eindelijk voorbij zijn, want ze waren een hel. Voor moest er nog iemand aan twijfelen, alles alleen inpakken met twee kinderen, is helemaal niet makkelijk! Het is wel duidelijk dat dit makkelijker zou geweest zijn hadden we meer tijd gehad. Wat het extra moeilijk maakte was het feit dat ze op zaterdag alle spullen in de camion kwamen steken, maar dat we zelf pas op maandagavond zouden vertrekken. Veel koken moest ik niet meer doen, om nog maar te zwijgen van de slaap voorzieningen. Alles was al weg: bedden, matrassen, potten en pannen. Het was een beetje kamperen in je eigen huis. Ik raad het niemand aan...

Ik vrees eigenlijk dat we het oude huis een beetje als een varkensstal hebben achter gelaten, maar ik troost me aan het feit dat het huis ondertussen waardeloos was geworden. 

Maar genoeg over het verleden, ze mogen het hebben! 

Maandagavond 4 december trokken we naar het vliegveld met de (groot)ouders om aan ons nieuwe avontuur te beginnen. Reizen met twee kindjes is ook niet simpel, zeker niet als ze in slaap vallen in het vliegtuig en je ze moet wakker krijgen na de landing. Twee half slapende kinderen door een vreemde luchthaven slepen was een avontuur op zich, maar wat was ik blij toen ik Dirk zag staan. De meisjes waren zo moe dat het even duurde voor ze hem nog maar herkende, arme schaapjes. Veel treuzelen moesten we niet doen want er stond een bus op ons te wachten die ons van Dublin naar Galway zou brengen. Van daaruit namen we dan een taxi naar ons nieuwe huisje! Zelf mij werd het even te veel en ben even ingedommeld in de taxi, net als de meisjes. Eens we eindelijk thuis waren was het al dinsdag en tijd om rechtstreeks het bed in te duiken. 

We beginnen stillaan te wennen aan het leven in Ierland, al moet ik het links fietsen wat beter onder de knie krijgen. Het huis waarin we wonen is ten minste een echt huis, met keuken en living beneden en slaapkamers boven. En absoluut geen kelder die altijd onder water staat! Oh en ik heb een keuken met bruikbare kasten!!! Je kan je niet voorstellen hoe leuk het is om een kast open te doen, glazen er in te zetten en de kast weer dicht te doen. Eindelijk voelt het aan alsof ik een echte mama en huisvrouw ben. Ongelooflijk hoe dit alles ons leven nu al veranderd heeft. Het was misschien een hele grote, onzekere stap, maar het was een stap die we hard nodig hadden!

Zelf met de kinderen gaat alles perfect, je merkt amper dat er een taalbarrière is. Bij de eerste sneeuwval speelden ze al volop buiten met de kinderen uit de wijk. Ja, we wonen in een typische wijk waarin alle huisjes er hetzelfde uitzien en waar veel kinderen zijn! Het is er super rustig, weinig verkeer en het zicht is fantastisch! Ik zit geregeld aan het raam met mijn camera, al is het maar om de mooie wolkjes op de gevoelige plaat vast te leggen. Nooit gedacht dat de lucht er zo anders zou kunnen uitzien, maar het is fantastisch. Het kan me zelf niet schelen dat het hier wat vaker regent, het zicht maakt alles goed.

Onze oudste poppemie gaat ondertussen al twee dagen naar school en ze wilt al helemaal niet meer terug naar haar oude school. Raar maar waar. Van de Steinerschool, waar de natuur centraal staat, naar een school waar ze een klassiek uniform dragen zonder groen op de speelplaatsen. Maar wat is ze super schattig in haar uniform! Het is wel wat op de groei gekocht, maar het is dan ook veel geld dus we willen er zoveel mogelijk uit halen. We noemen haar ons kleine Hermione en dat vindt ze helemaal niet erg. Na de eerste dag wist de juf me al te vertellen dat ze heel veel van de taal verstaat. Zo zie je maar dat kinderen naar de originele uitvoeringen van films te laten kijken, toch zijn voordelen heeft. Ze loopt ondertussen al liedjes te zingen in het Engels en heeft al een zinnetje vanbuiten mogen leren voor het kersttoneel. Het doet deugd om haar zo gelukkig te zien.

De kleinste poppemie moet nog even wachten voor ze ook naar school mag, preschool is een optie maar daar moeten we ons nog verder in verdiepen. Voorlopig blijft ze nog even samen met mij thuis alvorens de jacht naar een job kan beginnen. Nog geen idee wat ik ga doen, maar ik ben tot veel meer bereid dan in België! De mentaliteit is hier veel beter en de accenten zijn zalig! Maar ze mogen niet te rap praten of ik versta er niets van!

Ben heel blij dat we deze kans hebben kunnen krijgen en heel dankbaar voor alle hulp die we gekregen hebben. Veel mensen zouden de stap nooit wagen. Zomaar alles achterlaten, familie en vrienden veel minder zien; maar wij hadden er nood aan. Er zullen wel geregeld videocalls zijn met de grootouders en verscheidene vakanties zullen in het mooie Tuam doorgebracht worden. 

In ieder geval, zoals Robbie het zou zeggen: "No regrets. They don't work."