Het leven zoals het is...

Je familie kan je niet kiezen, spijtig genoeg. Gisteren nog een reünie gehouden met mijn meter. Samen met mijn zus en diens vriend, mijn broer en diens vriendin en de kleinste. Het was voor mijn broertje de eerste keer in 12 jaar dat hij zijn grootouders (langs vaders kant) zag, voor hem waren het dus eigenlijk meer vreemden.

Zoals elk familiefeestje tegenwoordig gaat, eerst thuis aperitieven en daarna op restaurant met zen allen. Vroeger keek ik nog naar de menukaart en besloot ik om niet het duurste te nemen. Nu veeg ik er mijn voeten aan, als zij willen betalen voor 8 man moeten ze de gevolgen maar dragen. De menukaart bestond uit het 'weekendmenu', niets meer niets minder. Dus geen mogelijkheid voor mijn broertje om iets simpel te eten. Voor het eerst in zijn leven werd hij geconfronteerd met kikkerbilletjes en parelhoen. Maar ik moet zeggen dat hij zich schitterend gedragen heeft! Een pluim voor mijn kleine broertje waar ik nu toch wel heel trots op ben!


Volgende (verplichte) afspraak zal ergens volgende maand zijn, mijn verjaardag! Tijd om het profiteren tot een nieuwe hoogte te brengen!