Another chapter finished

I  guess it's been a while since I wrote anything down again. Part of me has so much to say but another part of me just wants to stay quiet. Nothing much has happened since my last post other than I now feel I've totally 'broken up' with my family. My siblings still choose to believe my mum's lies and shut me out of their lives. Even when I tried to email them the truth they still gave me the virtual middle finger. They're so self-absorbed they think I did it because I miss them. But I don't. At all. Because what is there to miss? Their judgement? They never made me feel part of the family, but of course that is entirely my fault. They didn't see the world as I did and they never understood that's why it was so hard for me to be around them. They only saw the black and white parts and ignored all the grey. What they couldn't see, just didn't exist. But to me there was so much more to it, so much more to life in general. To them our dad left and that was that. To me, our dad saw no other choice then to leave all the negativity behind, which sadly we were part off. I knew there would've been a reason to it all and probably not the one our mum always told us. Now that things between me and my mum have escalated beyond repair, I start to understand him more.

When I first received the news that we might have to move to Ireland all I could think about was being away from my mum. She was the main reason for me being able to leave. I hated to leave my in-laws more than leaving my own family. They helped me get through the move more than my own family did, without them everything would've been so much harder. Both them and my dad made this much needed change possible and we will be forever grateful.

We've been here for seven months now and sometimes it still feels like a vacation to me. But I'm so happy to know we never have to go back to that dreadful country. At least not because we have to and not to stay.
My mum came back for Caitlyn's birthday, as she did for Arwens. Last time was dreadful and I was so not looking forward to her being back. But there was an upside, school would be out so the kids would take up all her attention. I could go about my business without her getting in the way of my schedule. The one trip we made to Galway was filled with watching the kids and me hiding behind my camera. I didn't want to have to make conversation, she wouldn't listen anyway, so I took pictures in order to be distracted and excused. I hated being around her, felt ashamed to be seen with her. She's not even 60 yet and she walks around as if she's 80, with the face of a bulldog. She has no manners and only thinks of herself. She spins the truth in a way it will benefit her. I treated her like I would a stranger, although I would probably talk more to a stranger. She didn't even notice how distant I was, thought everything went smooth and well.

The first night she arrived she talked about herself, my youngest brother and her neighbors, she has no real life of her own so she has to talk about that of others. She doesn't even know that Dirk now had another function within the same company, she took no interest in us. She had taken her medication, in order to be able to sleep and within a few minutes it was like talking to a drunken pirate. She couldn't walk without having to stop in order to regain her balance and continue going from one couch to the other. At one point she came and set beside me in order to show me some pictures on her phone.
Before I continue you have to know that I still didn't know what exactly she told my siblings for them to all block me on social media and basically remove us from their lives. I had made the decision that while she was here I would try to find out, one way or another.

So when she sat beside me she unlocked her phone and I got a plain view of her pin code. Made a note of it and knew I would be presented with the right time to find everything out during her stay. And I was right, the next day she went to take a nap and left her phone behind. I know darn well that it's an invasion of privacy but I wouldn't have to do so if she would've just been honest with me. I opened her Facebook chat and went all the way back to February/March when she came last time. Finally I saw it all, all the lies and stories she made up to portray herself as the helpless victim. She told them I didn't feed her, that she only got tap water and we barely talked. She failed to mention to them that she told us she would be buying her own food and didn't eat that much anyway. She didn't tell them that she didn't want anything else than tap water and we almost had to force her to eat our food. She didn't tell them that every time I did try to have a conversation she just didn't listen and I gave up. She didn't mention how she came in a school weak and disrupted our whole schedule with her presence. She made me sound worse than every fairy tale villain. It's actually no wonder they blocked me. But what hurt the most, to me, was that they all just believed her without a doubt. She told them she would never come back, but sadly she did. I made screen shots off the entire conversations and sent them to myself and deleted all the evidence on her phone. After that I put on a show for the rest of the week, making sure she wouldn't be able to say anything negative about her stay this time.

I decided almost straight away that I would write them all an email to confront them with the truth but wait a week in order to give myself time to put it all into words. I knew that they probably wouldn't even bother to read it, let alone react to it. But I wanted the truth to be told, for me, not for them. I had nothing more to lose so I had no reason to lie. I confronted them with everything they said and what hypocrites they were. At one point my brother told my mom I was obsessed with taking pictures and social media, so basically a narcissist. It showed once again how they don't know me at all. If they haven't realized by now that photography is my hobby and social media is the only way I know to get my work out there, than really why bother keeping them in my life? All of them have used my pictures as profile pictures at one point, but no, I'm just self-absorbed.... They had someone with a much better camera than mine at their wedding, yet my pictures were the ones they used. And he still had the audacity to say such things?! Well, there's nothing more I could say except GOOD RIDDANCE!!

Since the mail they've accused me of even more. Mummy dearest was trying her hardest to find the spy in their lives because how else could I know it all? She once again became the toxic snake I always knew she was, calling me pathetic and crazy. She believed I found a way to hack her phone when she basically gave me a way in during her drugged state of mind. She will talk crap about me for it, telling everyone that will listen that I invaded her privacy and took advantage of her trust in me. She probably doesn't know that she lost my trust seven years ago and that since then all she got was a performance from me every time we got together. I stopped sharing stuff and sometimes just told lies in order to see how far they would reach. I stopped caring about my mum the moment she lied to us about our daughter. But of course we will be the crazy ones holding grudges for so long. But what does she expect when she never apologizes, for anything!

She has told me one last time that I'm crazy and in need of professional help. It's her go-to insult and I've grown tired of it. I'm shutting the door and locking it for the rest of my life. I don't want her in this house ever again. I feel very conflicted about taking away a grandmother from my daughters, but she is the worst role model they could have anyway. I'm not sure I can stop them from talking to her when they ask for it, but I sure as hell won't encourage it in any way. From now on the only family we need are my in-laws and my fathers' family. I look forward to spending more time with them and enjoying the fact that they take a genuine interest in us.

And mom, if you ever get to read this: I'm not sorry, you brought this on yourself. Goodbye.

Het leven zoals het in...verhuizen naar het buitenland en de gevolgen

Er zijn al een aantal maanden voorbij sinds mijn laatste blog dus ik dacht dat het nog eens tijd was voor een update.
De lente is ondertussen begonnen en het wakker wordende landschap is zó mooi! De lammetjes in de weides zijn onweerstaanbaar, de kleur van het gras, de kleuren van de bomen en planten, alles zou ik willen fotograferen. Spijtig genoeg heb ik er niet zoveel tijd voor als ik zou willen, toch niet als het huis onderhouden moet worden.

De meisjes doen het heel goed op school, Arwen leert al vlot lezen en schrijven in het Engels (en zelf een woordje Gaelic). Caitlyn begint voornamelijk de kleuren in het Engels te zeggen en zinnetjes zoals "oh my goodness". Bij haar is het veelal nog na-apen of Nederlandstalige woorden met een Engels accent uitspreken. Gelukkig heeft ze bij het buiten spelen haar zus om te vertalen en is ze gewoon zodanig schattig dat ze het allemaal hilarisch vinden als ze het probeert. Ik merk wel dat ze het meer en meer "Engels" praat en ook effectief een deftige zin begint te vormen. In september gaat ze naar de 'grote' school en eens ze daar zit zal het ook wel rapper gaan.

Af en toe gaan we met de bus naar Galway omdat er hier in Tuam niet zoveel winkels zijn. Daar is het vaak over de koppen lopen, zeker nu de lente begonnen is, maar de uitzichten zijn ook weeral fantastisch. De verschillende kleine zaken met de typische Ierse folklore zijn onweerstaanbaar, klassieke pubs met veel hout en open haarden zijn grote publiekstrekkers, om nog maar te zwijgen van de live bands die er vaak optreden. De kleurijke gevels, de verschillende straatmuzikanten, kortom de hele ambiance is fantastisch. Als je het centrum verlaat kan je de Corrib rivier volgen die uiteindelijk in de oceaan uitmondt wat ook weer zorgt voor prachtige fotos! (zie foto's onderaan)
Zelf op een regenachtige dag (het is Ierland, zo zijn er veel) ziet alles er nog altijd prachtig uit. In België werd ik depressief als ik door de regen zou moeten fietsen, hier doet het me niet veel. Moet wel zeggen dat het hier veel spannender is om met de Croozer (fietskar) rond te rijden want ze zijn dat hier duidelijk niet gewend. Maar al te vaak rijden ze er veel te dicht naast om veilig te zijn. Gelukkig zijn de voetpaden breder dan in België en rij ik daar op wanneer het gaat.

Binnenkort is het grote vakantie en kunnen we hopelijk de omgeving wat beter gaan verkennen. Wat andere oorden opzoeken dan de wegen die we ondertussen al gewend zijn. Het begin van de vakantie zal wel weer een uitdaging met zich mee brengen want mijn moeder komt weer op verlof. Ze is in februari, voor Arwen haar verjaardag, al afgezakt naar hier en wat was dat een ramp! Net in de vier dagen dat ze hier was trok er een storm voorbij. Dus zeer koud en heel veel sneeuw! Uiteraard kan je dan niet veel ondernemen en zitten we vooral binnen opgesloten. Komt er nog eens bij dat ze in de week komt, een schoolweek! Dus hele dagen moest ik rekening met haar houden en terwijl mijn dagelijkse routine zien aan te houden. Uiteraard wou ze dan mee de kinderen van school halen, maar ver of rap stappen kan ze niet. Meer dan eens gewend dat ze in een rolstoel zou zitten zodat het ten minste vooruit zou gaan! Normaal is het een 20min stappen van thuis tot aan de school. Nu geraakten we er zelf niet in 40min... En dan mocht ik niet ambetant lopen natuurlijk. Als de kinderen dan op school zaten zat ik thuis met haar alleen. Nu, de relatie met mijn moeder is... goh, ik weet zelf niet hoe ik het moet verwoorden. Misschien kan ik beter stellen dat er gewoon geen band is. Die is er ooit wel geweest, vermoed ik, maar sinds onze meisjes geboren zijn is dat nog rapper achteruit gegaan dan ooit.

In het begin als ik moest gaan werken dan bleef Arwen bij haar, kwestie van geld uit te sparen aan een onthaalmoeder. Zoals verwacht is dat rap misgelopen omdat een kind van zes maanden eten geven, blijkbaar een heel dure zaak was. Dus dan begonnen we eten mee te geven dat ze enkel maar moest klaar maken. Maar wie mijn moeder wat kent weet dat ze wat aan de luie kant is, dus elke dag warm eten maken voor haar is uiteraard zeer vermoeiend. En pas op, ik kan daar ergens nog wel in komen. Hetgeen ik echter niet verdroeg was dat ze tegen mij zei hoe flink ze het opgegeten had, terwijl het nog ongebakken in de frigo lag! Zeg me dan dat je geen tijd had om eten te maken en iets anders voorzien hebt, maar niet vlakaf liegen! Het is ondertussen al bijna 7 jaar geleden maar ze heeft er nog altijd haar excuses niet voor aangeboden. In tegendeel, iedere keer dat ik het aanhaal ben ik de boosdoener want het is ten slotte al zo lang geleden.

Als de meisjes op latere leeftijd bij haar logeerden was het altijd miserie als ze terug thuis kwamen, ze waren het gewend om altijd gelijk te krijgen en op hun wenken bediend te worden. Naar ons luisterde ze niet want oma's weten het altijd beter. We steken ze later in hun bed want dan zullen ze wel langer slapen. Dat wij haar al gezegd hadden dat dat niet werkt, dat deed er natuurlijk niet toe. Bijgevolg kregen wij kinderen terug die te weinig geslapen hadden, laat staan dat ze een middagdutje deden. Want als de meisjes zeiden dat ze niet moe waren, dan zal dit ook wel zo zijn.
Gewone gesprekken met haar aanhalen heeft ook geen zin, ze luisterd niet. Halverwege zie je haar aandacht verzwakken en andere interessant oorden opdoeken. Ze kijkt weg en begint tegen iemand anders. Soms probeer je 3x hetzelfde te zeggen en nog heeft ze het niet gehoord. Dat blijkt dan later uit vragen die ze gesteld heeft over datzelfde onderwerp. Heel vermoeiend! Zelf op de chat leest ze verschillende dingen gewoon niet. Toen ze hier dan was werd er eigenlijk niets gezegd, alleen roddels over haar buurvrouw. Zelf heeft ze geen leven en mijn leven bestaat voornamelijk uit het huishouden. En we waren er ook nog maar twee maand dus veel te vertellen had ik nog niet. Het was een ware hel. Ze is hier een dag vroeg vertrokken om in een b&b te verblijven dat dichter bij Dublin was en ik was er niet rouwig om. Zodra ze op de bus zat viel er een zware last van mijn schouders en was ik instant vrolijk. Uiteindelijk was haar vlucht afgelast vanwege de storm en zat ze drie extra dagen langer vast in Ierland, maar ik was heel blij dat ze hier ten minste weg was.

De dag nadat ze hier weg was ben ik op facebook geblockt geweest door mijn broers en mijn zus. Ik heb nog altijd geen idee van wat ze verteld heeft of hoe ze het verteld heeft. Maar om de een of andere reden heeft ze het voor elkaar gekregen om ze mij te laten blokkeren. De relatie met mijn zus was al wankel omdat ik het lef gehad heb om te vragen of ze wou helpen sponseren voor haar metekind. Daaruit kon ik afleiden dat ze onze verhuis naar Ierland niet kon en wou steunen. Dit vond ik ronduit triest en heel hypocriet. We waren hier nog maar net en de administratie om kindergeld enzo te krijgen moest nog in orde gebracht worden. Dat en het feit dat er veel zaken nieuw aangekocht moesten worden had ervoor gezorgd dat we even krap bij kas zaten. Dan denk  je dat je familie kan helpen maar uiteraard zijn het allemaal schijnheiligaards en wouden ze hier niets van horen. Cailtyn haar peter heeft haar zelf nog nooit iets gekocht, maar daar mag ik uiteraard ook niets van zeggen want meter of peterschap gaat niet om wat je koopt. Hadden ze de kinderen dan op een andere manier aandacht gegeven dan zou ik niet klagen, maar als wij niets voorstelden dan zagen ze hen gewoon nooit. Maar uiteraard zien zij dit zo niet en zijn wij het probleem.

Voor we naar Ierland vertrokken heeft mijn broer geholpen om onze katten een nieuwe thuis te geven. Dit nemen ze ons nu ook kwalijk, ook al had hij dat zelf voorgesteld! Ze waren kwaad op ons dat we er zo lang mee gewacht hebben. Dat dit kwam omdat we tot op het laatste er alles aan hebben gedaan om ze te proberen mee verhuizen, dat kwam natuurlijk niet in hun op. Nee, wij zijn onverantwoordelijk geweest en hebben hen met de 'last' opgezadeld. Again, de last die zelf op de schouders gehaald hebben. Spijtig genoeg is het altijd al zo gegaan in mijn familie; doen ze iets voor jou, reken er dan maar op dat ze je dat je hele leven lang zullen blijven doorsteken. Of je ze er nu voor betaald hebt of niet! Mijn zus en jongste broer hebben helemaal niets gedaan om te helpen, maar meer verwachtte ik ook niet.

Mijn oudste broer is iemand die anderen graag helpt zodat hij zich superieur kan voelen, hij houdt ervan dat anderen hem nodig zouden hebben. Beetje machtsgeil zeg maar. Mijn zus is een vat vol principes die eerlijkheid het liefst uit de weg gaat, liever alles opkroppen en achteraf tegen je gebruiken. De jongste is gewoon zodanig egocentrisch en heeft geen eigen mening dus eens mijn zus mij verwijderd had wist ik dat het niet lang ging duren of hij dit ook zou doen. Al heeft hij er helemaal geen reden toe! Zelfde geldt voor mijn andere broer. Bij hem stonden mijn grootste schatten in bewaring, namelijk mijn boeken. En ineens moesten die daar ook weg en voor ik iets kon regelen had hij mij al verwijderd waardoor ik zelf geen mogelijkheid had om iets te regelen. In zeven haasten moest ik iemand anders vinden die de boeken bij hem kon weghalen en deze zelf stockeren. Ik kan maar op weinig mensen rekenen, maar het is nu al een aantal keer gebleken dat hulp doorgaans uit dezelfde hoek komt, al weet ik nog niet waaraan ik dat verdien. Ik ga geen namen noemen of in detail treden maar zonder die persoon zouden we er veel erger aan toe geweest zijn. We hebben al veel aan haar/hem te danken en zullen dat nooit vergeten.

Na al die heisa heb ik de wijze beslissing genomen om mijn moeder gewoon te verwijderen van facebook zodat ze helemaal geen info meer kan zien ook geen info verkeerd kan gaan doorspelen. Want zo is mijn moeder, ze ziet een half feit en verzint er zelf de rest bij. Loop ik rond in mijn kamerjas, dan is dit omdat ik geen geld heb om mijn verwarming te betalen. Niet omdat ik het met een pul aan gewoon te warm heb als ik dan de fiets op moet om de kinderen te gaan halen. Voor mij is het praktischer om de kamerjas aan te doen ipv een pull uit de kast te halen om enkel hier thuis aan te doen. Dus verteld ze doodleuk aan mijn 'siblings' dat we geen geld hebben. En wie weet wat ze allemaal nog foutief doorverteld heeft, ze zal het mij in ieder geval niet zeggen. Want eerlijk zijn kan ze niet. Het is dus logisch dat ik er tegenop zie om haar hier weer in huis te halen, maar ik doe het voor de kinderen. Vorige keer sloot ze vertielatierooster en draaide ze verwarmingen af zonder dit te melden. Allemaal om ons te helpen natuurlijk, dat we zouden besparen op verwarmingskosten. Dat het om te bevriezen was in de meisjes hun kamer was maar bijzaak natuurlijk. Echt onbegrijpelijk! Ze zou hier ook niet eten om ons meer kosten te besparen maar als ze dan de overschot van onze maaltijd kreeg, dan kregen we er zelf geen dank u voor terug. Het liefst zou ik ze eigenlijk hier niet meer zien maar ik ga niet doen wat zij gedaan heeft, ik hou kleinkinderen niet weg van hun grootouders.

Ik ben weer helemaal afgedwaald en heb er weer een klaagblog van gemaakt, maar het moest me eigenlijk eens van het hart. Komen ze er achter en lezen ze het, wel des te beter! Mijn kant mag ook eens verteld worden! Ik heb hen niets misdaan en ze hebben gewoon mijn moeders woord voor waarheid aangenomen. Voor mijn part heb ik langs mijn moeders kant geen familie meer, ze geven duidelijk niets om mij of de kinderen. Ik trek mij op aan mijn fantatische schoonfamilie die wel interesse in ons toont en het ons allemaal van harte gunt; en aan mijn vader. Gelukkig heb ik zijn hulp en steun wel en ik kijk er al naar uit om hem ons nieuwe leven te kunnen tonen.

Mocht het niet duidelijk zijn, we zijn hier heel gelukkig en denken er helemaal niet aan om terug te keren naar België, onze toekomst ligt hier.