Blog

24 pagina's met blogberichten, zoveel heeft Mr_Oohlala er staan op zijn netlog. Ik denk dat ik er niet ver naast zal zitten als ik zeg dat meer dan de helft over haar gaat, zijn beste vriendin. Er is een periode geweest dat hij heel diep zat en zij was diegene die hem erboven op heeft geholpen. In vele blogberichten verklaard hij zowaar zijn liefde aan haar. En ik weet dat het nu allemaal veranderd is, dat het allemaal zo lang geleden is maar het doet raar om het te lezen. Hij beschreef haar als de liefde van zijn leven en dat niemand ooit in de buurt zal komen dan wat hij voor haar voelt.

Andere blogberichten geven mij dan weer de indruk dat hij op mij aan het wachten was. Zo was er een blogbericht waarin hij beschreef wat zijn zijn vriendin zou moeten hebben. En ik moet zeggen dat ik aan alle eisen voldoe. In een ander blogbericht vroeg hij wie er tegen zou kunnen om door hem 'schetse loetse bolleke zoetse' genoemd te worden. Die bijnaam heb ik hem ooit al eens gegeven in een bericht. Misschien zit het allemaal in mijn hoofd, maar ik zie dat als tekens. This is meant to be.

Ja zij is zoveel mooier dan mij en ze kent hem al langer, maar wat ik en Mr_Oohlala hebben zal zij nooit hebben. Vandaag heeft ze toegegeven dat ze misschien toch nog gevoelens heeft voor hem, nu begint ze door te hebben dat ze in een relatie zit die eigenlijk geen relatie is. Maar het is te laat, hij heeft gekozen en hij blijft erbij. En hij heeft er helemaal geen spijt van. Wat hij voor mij voelt heeft hij nog nooit meegemaakt zei hij. Die gedachte heb ik ook. Het gevoel dat ik krijg bij Mr_Oohlala is een gevoel dat ik nog nooit gehad heb. Hij is de eerste die me op korte tijd zo goed heeft leren kennen, hij kent me bijna perfect. Hij kent me op sommige vlakken al veel beter dan Stijn.

Ik zie hem graag en hij ziet mij graag. Alles wat er voordien gebeurd is doet er eigenlijk niet meer toe. Laat de mensen maar zeggen en doen, maar wat wij hebben is speciaal.

Mr_Oohlala, ik zie je graag! Daar zal niets of niemand ooit iets aan veranderen!

Ontgoocheling

Het gevoel dat ik nu heb kan ik het best omschrijven met een kind dat uitkijkt naar Sinterklaas, met op het verlanglijstje een prachtige fiets. Dagen kijkt hij uit naar de dag dat hij zijn schoentje mag klaarzetten en wat lekkers voor het paard. De volgende ochtend uit bed rennen en net niet vallen om dan beneden te komen en te zien dat er geen fiets staat. Dat gevoel heb ik nu...

Het zal allemaal wel heel stom klinken, maar ergens had ik het gevoel dat ik misschien zwanger kon zijn. En ja hoor, ik weet wat dat allemaal teweegbrengt, dus kom aub niet met af met 'je bent nog veel te jong' en al zo'n uitspraken. Vorige maand waren mijn regels wat abnormaal, wist zelf niet of ik ze nu gehad had of niet. Gisteren zou het de eerste dag geweest zijn van mijn regels. Meestal krijg ik ze in de nacht van dinsdag op woensdag, maar een hele dag niets...

Mijn hoofd begint al te spelen met het idee. Ik ben ook wat verdikt dus was mijn hoop (laat ik het zo noemen) al wat groter. Langs de ene kant wou ik doodgraag dat ik zwanger was. Ik wil echt graag kinderen en Mr Oohlala zit ook al drie jaar met een kinderwens en wat we hebben voelt gewoon zo goed aan. Maar ik had geen gelukt, of misschien wel geluk, daar ben ik nog niet aan uit. Tegen de tijd dat ik in bed kroop had ik mijn regels..

Mr Oohlala zat in de douche en kroop erna in bed, dicht tegen me aan. Hij wist al dat ik met het idee zat dat ik zwanger zou zijn en begon het zelf ook al te denken. Ik ging het hem dus moeten vertellen om hem al dan niet gerust te stellen.

"Proficiat, je bent nog geen papa." zei ik zonder waarschuwing. Nu was het afwachten wat zijn reactie was.

"Oh, damn..." Meende hij dat nu, vond hij het echt spijtig of was het eerder om mij wat troost te geven? Ik draaide hem om en keek hem in het donker aan.

"Was die reactie nu oprecht?"

"Goh, ergens wel ja. Het is misschien financieel het moment niet, maar moest je effectief zwanger geweest zijn zou ik daar niets op tegen gehad hebben." Wauw, hij is echt perfect, hij denkt net als ik. Ik kruip nog dichter tegen hem aan en hij geeft me een kus op mijn voorhoofd.

"Ik zie u graag meisje."

"Ik u ook!"

Routine

Of we het nu willen of niet, ons leven bestaat uit routine. De eerste routine is er al niet lang na je geboorte. De routine van je moeder een hele dag niet te zien doordat ze moet gaan werken. Daarna komt de school, vroeg opstaan, een hele dag spelen en leren en daarna alles in geuren en kleuren vertellen aan de mama en de papa. Elke dag opnieuw, behalve het weekend! Het weekend is er om naar het park te gaan, of boodschappen te doen, kortom: veel bij je ouders zijn. Die routine gaat eigenlijk nog lang door, alleen de quality time met de ouders wordt naarmate de leeftijd stijgt, kleiner en kleiner.

Eens de schoolperiode achter ons ligt beginnen we pas aan de echte routine! Elke dag opnieuw hetzelfde liedje. Wekker afduwen, nog een keer omdraaien in het warme bedje, wekker nog eens afduwen en opstaan. Met zen allen gezellig staan wachten op de trein, die negen op de tien keer te laat komt en waar er plaats te weinig is. Van zodra de trein stil staat is het drummen om erop te geraken. Op dat moment is het iedereen voor zich. Oma's maken gebruik van hun zwakheden om eerst te gaan, mannen lappen de beleefdheidsregels aan hun laars en tieners duwen je gewoon opzij. Ze moesten eens weten dat ik zelf geen zitplaats wil hebben, al dat duwen en trekken hoeft voor mij niet.

"Dames en heren, we komen aan in Brussel..." Ja, tijd om af te stappen. Een teken voor de mensen om recht te staan en vijf minuten op voorhand aan die deuren te gaan staan, je moest maar eens niet eerstes van de trein kunnen stappen, dan ben je toch wel de volle halve minuut later!! Allemaal staan drummen op de roltrappen, sommigen hebben het systeem echt nog niet door. Wil je rap beneden zijn, sta dan links! Ben je niet van plan je luie kont te verplaatsen, sta dan rechts. Laat de mensen die een aansluiting hebben die ten minste halen. "Pardon.", "excuseer..." Nee, het heeft geen zin, de dame voor je weigert je door te laten. Waarom? Goeie vraag, mischien is er aan de rechtse kant niet genoeg plaats voor haar en haar ego.

Tijd om de metro te nemen. Allemaal zoals koeien die naar een trein kijken staan we te wachten aan het perron. Per minuut komt er meer en meer volk bij. Daar is de metro al en de mensen beginnen al dichter te komen. Ze gaan van links naar rechts om toch maar niet te ver van een deur te eindigen. Vlug de deuren zijn open, wring jezelf naar binnen en eis je plaats op! Hier geldt voor mij weer dat ze echt niet hoeven te drummen, ik wil niet gaan zitten, laat mij maar rechtstaan. Nog even in Brussel de menigte volgen en daarna kunnen we onze routine verder zetten op het werk.

Zo, denk dat ik even achter een chocomelk ga.

Solliciteren

Ik werk al bijna twee jaar bij Smals nu, als directiesecretaresse. Ik heb mijn middelbaar diploma behaald in de richting secretariaat-talen en dus past deze job perfect. Gisteren heb ik echter wel 'slecht' nieuws gekregen. De grote baas van bij ons is op zoek naar een directiesecretaresse voor een directeur van zijn ander bedrijf. Na verschillende sollicitaties hebben ze nog niemand gevonden en dus beslist van die te pikken bij andere directeurs. Dit resulteert er in dat ik en nog een ander meisje deze middag, ongewild, mogen gaan solliciteren voor een job die we alletwee niet willen.

We gaan beiden dezelfde strategie gebruiken dat we graag kinderen willen omdat we nog jong zijn. Naar iemand die kindere wilt, en dus meer kans maar om ziek te zijn of veel verlof te nemen zijn ze niet naar op zoek. Ik ga ook nog vermelden dat ik 80% zou willlen gaan werken, daar zijn ze namelijk ook niet happig naar. En zo weinig mogelijk Frans praten kan ook helpen aangezien de baas Franstalig is.

Het andere meisjes heeft nog een nadeel dat alleen maar in mijn voordeel kan spelen, ze zit nog in haar proefperiode. Dat wil zeggen dat de job afwijzen voor haar geen goede beslissing zou zijn. De grote baas zou wel eens heel lelijk kunnen doen op haar evaluatie.

Hoe het ook zij, gelieve allemaal te duimen voor mij, maar dan in negatieve zin. Duimen dat ik de job niet heb! Wens mij geen succes, ik heb het echt niet nodig, tenzij ook om de job niet te hebben.