Routine

Of we het nu willen of niet, ons leven bestaat uit routine. De eerste routine is er al niet lang na je geboorte. De routine van je moeder een hele dag niet te zien doordat ze moet gaan werken. Daarna komt de school, vroeg opstaan, een hele dag spelen en leren en daarna alles in geuren en kleuren vertellen aan de mama en de papa. Elke dag opnieuw, behalve het weekend! Het weekend is er om naar het park te gaan, of boodschappen te doen, kortom: veel bij je ouders zijn. Die routine gaat eigenlijk nog lang door, alleen de quality time met de ouders wordt naarmate de leeftijd stijgt, kleiner en kleiner.

Eens de schoolperiode achter ons ligt beginnen we pas aan de echte routine! Elke dag opnieuw hetzelfde liedje. Wekker afduwen, nog een keer omdraaien in het warme bedje, wekker nog eens afduwen en opstaan. Met zen allen gezellig staan wachten op de trein, die negen op de tien keer te laat komt en waar er plaats te weinig is. Van zodra de trein stil staat is het drummen om erop te geraken. Op dat moment is het iedereen voor zich. Oma's maken gebruik van hun zwakheden om eerst te gaan, mannen lappen de beleefdheidsregels aan hun laars en tieners duwen je gewoon opzij. Ze moesten eens weten dat ik zelf geen zitplaats wil hebben, al dat duwen en trekken hoeft voor mij niet.

"Dames en heren, we komen aan in Brussel..." Ja, tijd om af te stappen. Een teken voor de mensen om recht te staan en vijf minuten op voorhand aan die deuren te gaan staan, je moest maar eens niet eerstes van de trein kunnen stappen, dan ben je toch wel de volle halve minuut later!! Allemaal staan drummen op de roltrappen, sommigen hebben het systeem echt nog niet door. Wil je rap beneden zijn, sta dan links! Ben je niet van plan je luie kont te verplaatsen, sta dan rechts. Laat de mensen die een aansluiting hebben die ten minste halen. "Pardon.", "excuseer..." Nee, het heeft geen zin, de dame voor je weigert je door te laten. Waarom? Goeie vraag, mischien is er aan de rechtse kant niet genoeg plaats voor haar en haar ego.

Tijd om de metro te nemen. Allemaal zoals koeien die naar een trein kijken staan we te wachten aan het perron. Per minuut komt er meer en meer volk bij. Daar is de metro al en de mensen beginnen al dichter te komen. Ze gaan van links naar rechts om toch maar niet te ver van een deur te eindigen. Vlug de deuren zijn open, wring jezelf naar binnen en eis je plaats op! Hier geldt voor mij weer dat ze echt niet hoeven te drummen, ik wil niet gaan zitten, laat mij maar rechtstaan. Nog even in Brussel de menigte volgen en daarna kunnen we onze routine verder zetten op het werk.

Zo, denk dat ik even achter een chocomelk ga.