Oud & nieuw

Het is weer bijna zover, het jaar zit er weer op. Wat is er allemaal in 2008 gebeurd? Ik denk dat 2008 voor mij een jaar van verandering geweest, grote verandering. Allereerst heb ik de keuze gemaakt om een punt te zetten achter mijn relatie van toen 4,5 jaar. Beste keuze by far, ik werd mezelf! Voor het eerst in mijn leven was ik dus volledig zelfstandig en moest ik mijn eigen boontjes maar zien te doppen. Ik vind persoonlijk dat ik daar in geslaagd ben. 3 maand later leerde ik Mr Oohlala kennen, 2 juni 2008 sprak ik hem voor de eerste keer aan op Netlog. Hij had een foto staan van hem in bloot bovenlijf, met jeansbroek waarboven je zijn boxer kunt zien. Meer heb ik dus niet nodig om een conversatie te beginnen. 4 Minuten later had ik al reactie en dat was de start voor onze dagelijkse gesprekken. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, over vanalles en nog wat. Exact één week na onze kennismaking hebben we afgesproken en de rest is history. Nu zijn Mr Oohlala en ik volgens Netlog al 119 dagen samen, gelukkig samen.

Verder is 2008 het jaar waarin ik eindelijk begonnen ben om mijn rijbewijs te halen, resultaat is mijn voorlopig rijbewijs. Ik kan haast niet wachten tot we onze eigen auto hebben en ik mijn vast rijbewijs. 2008 is ook het jaar geweest waarin ik voor de eerste keer dat ik zonder familie naar het buitenland ben geweest. Al mijn spaargeld is er wel aan op gegaan, maar het was het waard. Samen met een vriendin op reis en doen en laten wat we willen, het was een geslaagde ervaring.
2008 is het jaar waarin ik moeder ben geworden...van 5 kleine katjes.

Kort samengevat was 2008 wel een heel schitterend jaar voor mij. Nu op naar 2009, op naar onze nieuwe thuis en op naar een lange toekomst met Mr Oohlala en onze vier katten!

Prettige feesten iedereen!

The greatest gift!

Mr Oohlala en ik zijn op vlak van generositeit twee dezelfde. Geld kan ons niet veel schelen en geven het dan ook bij het minste uit, als we maar iemand gelukkig kunnen maken. Mr Oohlala ging vrijdag na het werk nog even het stad intrekken zei hij me. Ik wist maar al te goed dat hij iets zou gaan kopen, hij had namelijk net zijn eindejaarspremie gehad. Ik weet niet vanwaar ik het haalde maar zat al te denken aan een ketting die hij zou kopen. Even later kreeg ik een bericht dat hij een verrassing mee had voor mij en dat hij op weg was naar huis. Natuurlijk was ik op van de zenuwen! Hij kwam thuis en gaf mij een flesje cola 'voilà, de verrassing!' Geloof het of niet, maar ik was content. Ik had echt zin in cola maar de voorraad in onze frigo was weer op. Ik ging mij verder klaarmaken in de badkamer want we zouden 's avond nog naar de kerstmarkt gaan en mijn moeder kwam ons halen om frietjes te gaan eten.

Even later kwam hij naast mij staan en legde een oranje zakje voor mijn neus. 'Dat is de verrassing.' Mijn ogen moeten geblonken hebben op die moment denk ik. Ik keek naar het zakje en zag er een stickertje op van een juwelier. 'Damn, ken ik hem echt zo goed?' ging er door mijn hoofd. Vol spanning maakte ik het pakje open en er verschenen twee zwarte ringen. Met tranen in mijn ogen sprong ik in zijn armen. Één ring was voor hem en de andere was voor mij. Aan zijn ringvinger aan zijn linkerhand zal al een ring, eentje die hij gekregen had van zijn beste vriendin. Hij heeft altijd gezegd dat hij die nooit zou afdoen, tenzij van hand veranderen. Vrijdag haalde hij de ring van zijn vinger, veranderde hem door de onze en de andere ring hing hij aan zijn sleutels. Dat gebaar betekende voor mij veel meer dan de ring op zich. De ringen zijn zo prachtig, ik ben er zot van! Mr Oohlala heeft smaak, dat is duidelijk!

Overal waar ik nu kom laat ik trots mijn ring zien, sommigen vragen zich zelf al af of ze kledij moeten zoeken voor de trouw. Maar zover is het nog niet. Hoewel ik al vaak de neiging gehad heb om het te vragen, doe ik het toch niet. We zijn nog jong en er is tijd genoeg, ik ga nergens heen en Mr Oohlala ook niet.

Dipje

Ken je dat, zo van die dagen waar je eigenlijk nergens zin in hebt? Wel, ik denk dat ik er vandaag eentje heb. Zoiets merk ik meestal al van zodra ik een voet uit bed zet. Het was vannacht weer veel te laat geworden, één uur voor we echt gingen slapen. Tot een uur of half één was ik redelijk wakker, ik had zelf zin in een stevige vrijpartij. Maar het werd later en later en mijn zin voor initiatief verdween met de minuut. Mss is dat net de oorzaak van mijn dipje, maar dat kan ik dus niet met zekerheid zeggen. In bed ben ik iemand die graag subtiliteit gebruikt, als ik zin heb zal ik het niet gewoon zeggen maar het zo goed mogelijk laten blijken. Het heeft alleen niet altijd het gewenste effect, ofwel ben ik gewoon niet duidelijk genoeg. Maar wat moet je anders doen, je partner gewoon bespringen? Volgens mij is mijn libido gewoon te groot, een geluk dat ik geen man ben want je zou het meerdere keren per dag merken denk ik. Misschien komt het ook door Mr Oohlala, hij ziet er gewoon zo goed uit! Als hij thuiskomt verandert hij altijd van broek zodat hij comfortabeler zit en van zodra de jeans uitgaat zijn mijn gedachten alweer in de slaapkamer.

Zelf nu dwalen mijn gedachten af naar de slaapkamer...Maar ik was dus begonnen over mijn baaldagje! Nergens heb ik zin in, het liefst zou ik gewoon thuis in de zetel zitten kijkend naar de één of andere bleitfilm. Heb geen zin om veel te babbelen, heb geen zin om veel te werken, heb geen zin om al te vriendelijk te zijn...noem maar op. Ik heb wel vaker zo van die dagen, maar als single kan je dit makkelijker verbergen, nu moet ik zien dat ik dit niet afreageer op Mr Oohlala. Hij merkt het meestal heel rap als ik zo één van die dagen heb, ik ben enorm kritisch en kraak alles en iedereen af dat ik tegen kom. Het enige wat je op zo'n dagen kan doen is mij gerust laten denk ik. Hoewel mij negeren natuurlijk ook niet helpt... Ja zeg, ik ben een vrouw, ik weet zelf niet wat ik wil!

Mr Oohlala weet ondertussen al hoe hij op mijn dipjes moet reageren. Sinds hij in mijn leven is gaan ze ook veel rapper voorbij. Maar bon, nu zitten we op het werk en mijn baaldagje is nog niet voorbij. Denk dat het pas voorbij zal zijn als ik Mr Oohlala straks in mijn armen kan nemen!

Gezinsuitbreiding

Gisterenmorgen zijn we gewekt door zachte piepende geluiden, dat kon maar één ding betekenen: Martini was bevallen. In enkel mijn onderbroek liep ik naar de living om algauw twee piepende jongskes op de grond te vinden. Martini had ondertussen veiliger oorden opgezocht om verder te bevallen. Ik riep Mr Oohlala uit bed die dan snel de verloren kleintjes bij de mama legde. Daar zagen we er nog twee met een derde op komst. Al vijf kittens dus! Mr Oohlala en ik deden niets anders dan verwonderlijk kijken naar hoe de mama het allemaal deed. Voorbeeldig lekte ze de jongskes helemaal proper en verzorgde ze allemaal. Indien we hadden gemogen waren Mr Oohlala en ik zeker thuis gebleven om naar dit wonder te blijven kijken, maar we moesten gaan werken. De kersverse moeder en kroost hebben we naar de badkamer verhuisd, weg van de katers in een lekkere warme kamer.

Na een hele dag werken was het crossen naar huis om te kunnen kijken hoe de moeder het stelt. Duidelijk blij van iemand te zien liet Martini merken dat ze ook wel gestreeld wou worden. Met veel 'miauw' erbij kroop ze even uit het nest om wat te kunnen eten en drinken. Één van de volhouders wou moeder maar niet loslaten en viel dus uit het nest, met gejank tot gevolg. Op momenten zoals deze zou ik dus niets liever doen dan gewoon naar die kleine pluizebollekes kijken. We denken al een naam te hebben voor de kitten die wij gaan houden, nu moeten we enkel nog de kitten vinden die bij de naam past. Het moeilijkste zal waarschijnlijk het moment zijn waarop we van vier van de kittens afscheid moeten nemen. Maar Fuzzball zal blijven! Wie Fuzzball is weten we nog niet, maar Fuzzball zal het zijn. Uiteraard gaan we lekker egoïstisch doen en de mooiste eruit halen, een meisje. Die dag zal er wss rapper zijn dan we zelf willen, maar 8 katten is echt te veel!

But for now, we enjoy every little one of them. But how can we not?

Smile

De droom van iedere vrouw is volgens mij toch om een man te vinden die haar kan doen lachen. En liefst zo veel mogelijk. Natuurlijk moet deze dan serieus zijn op de gepaste moment, maar toch moet hij de truc hebben om die glimlach weer op je gezicht te laten verschijnen. Ik ben gisteren tot de conclusie gekomen dat Mr_Oohlala mij elke dag doet lachen. Van glimlachen tot buikpijn hebben van het lachen. Ondertussen zijn we (min of meer) drie maanden samen ofwel 92 dagen.

Gisteren hebben we beiden een halve dag genomen en hebben we het appartement opgeruimd. De kleine ergernissen werden opgeruimd en de stofzuiger werd bovengehaald. We hebben elk onze kleine foutjes, zeg maar. Ik bv ben een krak in het laten rondslingeren van wat ik juist in mijn handen gehad heb. Mr Oohlala is dan weer een kei in het laten staan van drank en eten dat eigenlijk in de frigo hoort te staan. Deze morgen weer een bijne volle cola fles in de living gevonden. Maar afgezien van die foutjes zijn we perfect voor elkaar! Onze humor is helemaal dezelfde en we verstaan elkaar zonder al te veel woorden te moeten gebruiken. Zo kunnen we op een treinrit van hooguit tien minuten met de tranen in onze ogen zitten van het lachen.

Vroeger was ik jaloers op wat mijn zus en haar vriend hebben. Elke dag kan hij haar doen lachen en die twee zijn nog altijd dolverliefd! Maar niet meer, ik heb net hetzelfde gevonden! Iemand die mij begrijpt zonder woorden, iemand die mij kan doen lachen wanneer het nodig is, iemand waarbij ik in mijn droomwereldje mag leven, iemand die mij door en door kent (en dat na 'amper' 3 maanden). Het klikt op alle vlakken en dat is echt uitzonderlijk! Dat het dan in de slaapkamer ook klikt is meer dan normaal denk ik. Mr Oohlala slaagt erin om mij tot nieuwe hoogtes te brengen en blijkbaar slaag ik daar ook in. Ik heb dus helemaal niets te klagen. Ik denk dat ik er zelfs vrij zeker van kan zijn dat ik het dekseltje op mijn potje gevonden heb.

2008 zal blijkbaar toch nog een mooi einde hebben!

We love the army, we do

Al enkele dagen liep Mr Oohlala te klagen dat zijn haar te lang geworden was. 's Morgens stond het recht en was het niet meer plat te krijgen...pet opzetten was de boodschap.
"Je zou mijn haar anders eens mogen afscheren." Oh please laat ik dat verkeerd verstaan hebben. Maar even later werd het duidelijk dat dit niet het geval was, ik zou zijn mooie haren moeten afscheren. Ik keek er helemaal niet naar uit! Wat als het te kort zou zijn? Wat als ik hem per ongeluk een kale plek geef?

Gisteren was het dan zo ver, ineens stond hij daar met de tondeuze in zijn handen. Ik zou het nu echt moeten doen. Rap nog even door zijn lange haren gaan voor ik afscheid moet nemen. Het toestel werd aan gezet en daar gingen de eerste lokken al, die had hij zelf gedaan. Met geschokte ogen stond ik toe te kijken hoe alles op de grond viel voor mijn voeten. Het werd algauw te onhandig voor Mr Oohlala om het zelf te doen dus nam ik over. Wat eerst een absurde creatie was begon steeds meer vorm te krijgen. Het grove werk was al gauw achter de rug met hier en daar wat onderbrekingen door het tegenpruttelen van het scheerapparaat.

Nu was het dus tijd voor het meest gevreesde werk! De kam eraf halen de haartjes rond oren en nek afwerken. Als ik hier zou falen zou iedereen het zien. Uiteraard deed ik het verkeerd en algauw smeekte ik aan Mr Oohlala om het zelf te doen. Ik vertrouw mezelf niet met zo'n dingen. Het grote keukenmes van Mr Oohlala is daar een mooi voorbeeld van, nog nooit heb ik iets met zoveel voorzichtigheid afgewassen. Mijn vloer was ondertussen omgetoverd tot een bruin graspleintje waar de katen rustig door liepen, rap de borstel nemen en kijken hoeveel lokken van Mr Oohlala er liggen. Hmmm, net niet genoeg om een kussen te vullen.

Details werden bijgewerkt en lange haren werden verwijderd. En als ik heel erlijk ben moet ik zeggen dat het resultaat mij wel aanstaat. Ik zal de lange lokken wel missen want nu kan ik niet meer aan zijn haren trekken tijdens...je weet wel.

Terwijl Mr Oohlala rap een douche nam plaatste ik de foto's op internet...het resultaat mag er zijn.

Mr Oohlala met zijn nieuwe coupe-army

Geld, geld en nog eens geld

Het enige wat de laatste tijd nog in de gedachten van Mr Oohlala en mij zit is ons huisje. Schoonzus in spe heeft onze opzegbrief opgesteld volgens de regels en die hebben we dan zo rap mogelijk verzonden. Na even wat rekenwerk gedaan te hebben kwamen we woensdag tot een verschrikkelijke constatie. We moeten voor het appartement in Denderleeuw nog 3 maand huur betalen en daarna nog twee maand als 'schadevergoeding' omdat we het contract vroegtijdig beëindigen. Kortom 2500 euro om uit het appartement te willen waar ze u buiten pesten... Daarenboven kwam nog eens het feit dat het huisje vrij was vanaf 1 januari, maar dat dus wou zeggen dat we dubbele huur moeten betalen. Daarbij kwam dan ook nog eens dat Mr Oohlala nog tot in februari huur moet betalen in Oostende. Daar moest iets aan gedaan worden want we zouden 'ons broek scheuren'. Vorige donderdag gingen we normaal gezien het contract gaan tekenen. Hoe zouden we hier een oplossing voor vinden? We willen alletwee het huis echt niet opgeven.

Met een klein hartje belden we aan onze hopelijk toekomstige voordeur aan. Na wat formaliteiten gingen we het contract bekijken. Hier kwam Mr Oohlala met al zijn charme in actie. Hij vertelde dat er iets misgelopen was met het verzenden van de opzegbrief waardoor de opzegtermijn opgeschoven was en we dus pas in maart onze intrek zouden kunnen nemen in het huis. Bang wachtte ik haar antwoord af maar niet veel later zei ze dat dat eigenlijk geen probleem zou zijn. Ik sprong denkbeeldig een gat in de lucht en heel wat zorgen vielen van mijn schouders.

Het enige wat we nu nog moeten doen is de reactie van de huisbaas afwachten en aan die 1000 euro schadevergoeding geraken. Sponsers mogen mij altijd mailen :-D

Huisje, tuintje, boompje...

Gisteren zijn Mr Oohlala en ik gaan kijken naar een huis dat te huur staat in Aalst. We zijn het leven op dat rotappartement gewoon beu, met zo'n buren KAN je gewoon niet leven.

Om 19u hadden we een afspraak, we hebben de auto van ons mama geleend en zijn er naartoe gereden. Na eerst de weg te hebben opgezocht en die in mijn hoofd te hebben afgelegd wist ik het zijn. Eens daar aangekomen viel mij direct de mooie houten deur op met bovenaan een glasraam in met roosjes op. Ik was meteen al verkocht. Binnengekomen kom je in een lange hoge gang met rechts een kamer, de kinderkamer van de vorige eigenaars. Tweede deur is de deur naar boven, naar de leefruimtes. Derde deur is de badkamer, die dus beneden is. Loop je door dan kom je in een ruimte dat perfect kan dienen als berging aangezien het daar lekker fris is. Door die ruimte kan je dan doorgaan naar de tuin. Enfin, echt tuin is het niet, het is een koerke met in de hoek vanachter een beetje groen met een kleine vijver én 1 goudvis in. Omringd door gele muren en klimop is het een klein stukje paradijs in Aalst.

Op de eerste verdieping vind je links de keuken en rechts de living, die niet groot is maar wel mega gezellig! De keuken heeft een deel roos behangpapier en een roze plafond en is dus perfect voor mij. Door de keuken kan je nog een verdiep naar boven gaan waar de grootste slaapkamer is. Helemaal afgewerkt met hout en een grote kast met drie staven om je kleren omhoog te hangen. Ohja, voor ik het vergeet, het huis heeft ook een kelder, maar daar zal ik waarschijnlijk niet vaak komen.

Mr Oohlala en ik zijn helemaal verkocht! Vanavond gaan we terugbellen om te zeggen dat we het graag zouden willen huren. Ik hoop met heel mijn hart dat we binnenkort in dit gezellige huisje kunnen intrekken en geen last meer hebben van onze buren.

Naastenliefde

Naastenliefde is gewoon een té grappig woord. Niemand kent het nog, naastenliefde. Als ik kijk naar mijn appartementsgebouw, daar wonen in totaal 10 mensen verdeeld over vier appartementen, maar je moet niet denken die ze dat woord kennen hoor. Nee, kuis 10 dagen de trappenhal niet en er hangt een briefje op je deur. Mr Oohlala, die nu al bijna twee maand bij mij woont was het allemaal een beetje beu en wou de buren een confronteren. Resultaat: "wij praten niet tegen u, gij woont hier niet, gij hebt hier niets te zeggen." Enneuh...hoe oud zijn jullie? Het enige wat wij vragen is dat die domme briefjes ophouden, beetje volwassenheid, is dat zoveel gevraagd?

Nog geen uur later staan de bovenburen aan mijn deur. Weer was het Mr Oohlala die open deed en bijgevolg oog in oog stond mr de flik. Wat rustig begon escaleerde al rap tot een heuse scheldpartij. Mr en Mvr de flik stonden in de gang, Mr Oohlala in de deuropening, met mezelf mooi tussen de twee kemphanen in. Ik die dacht dat een flik altijd een voorbeeldfunctie had heb me duidelijk vergist. Het ging er persoonlijk aan toe, heel persoonlijk. Verwijten werden naar mijn hoofd gesmeten en oude koeien werden uit de gracht gehaald. Alles wat mijn ex ooit misdaan had kreeg ik nu voorgeschoteld. Woorden zoals 'puber' waar ze niet schuw van 'gij zijt niet proper' kwam er ook uit, 'uwen bovenkamer wilt precies niet volgen' waren ook mooie wijze woorden. Geen idee waar ze het lef vandaag haalden maar dit kreeg ik allemaal te horen. Sinds kort deden ze de deur van het gebouw op slot, wat eigenlijk de enige ingang en dus ook nooduitgang is. Dit is dus compleet tegen de regels in, maar daar had mr de flik geen oren naar. Alsof het hier zou branden, Mr is duidelijk waarzegger.

Na een halfuur (denk ik, maar het duurde in ieder geval lang) van roepen en schelden had ik de deur eindelijk dicht gekregen. Voor mij was het genoeg geweest, ze hadden mij gekraakt. In de zetel ben ik ingestort en dat was voor Mr Oohlala de druppel. Hij ging naar boven in de hoop van een punt te zetten achter deze idiote burenruzie en om tot een volwassen punt te komen. Opnieuw werd er geroepen, maar dan zonder mij, mijn tranen mochten ze niet zien, dat gunde ik hen niet. Onderbuurvrouw is na een tijd naar boven gekomen, afgaand op het lawaai. Zij is de enige waar ik geen problemen mee heb en ook de enige die onpartijdig is. Uiteindelijk bleken ze het tot een compromis gebracht te hebben, de deur beneden zou niet meer op slot gaan en er zou een deftige regeling komen voor de gang te kuisen. Beginnen met een propere lei!

Met goede moed beginnen aan de volgende dag, een feestdag, ironisch is het niet. Om mijn goede wil te tonen had ik mijn moeder een nieuwe lijst laten afdrukken voor de kuisbeurt, Een lijst zonder opmerkingen. Daarna vertrekken naar een optreden van mijn broertje voor de Wushu. Benden gekomen stond toevallig de huisbaas daar met een ladder in zijn handen.
'Wanneer gaan we eens praten over wat er hier gisteren gebeurd is'. Ah! Wanneer wij hem bellen krijgen we antwoordapparaat, maar blijkbaar kan één van de buren hem wel bereiken. Zouden we hier te maken hebben met een partijtrekkende huisbaas?

Als even later mr de flik beneden staat zijn we er wel zeker van. Daar gaat ons moment om eens rustig met de huisbaas te spreken. Nog geen minuut staat hij er of ik sta weer met tranen in mijn ogen. 'Wa staat gij daar nu weer te bleiten!' Dat zijn de momenten waarop ik mijn kalmte verlies, behalve deze keer, aan hem maak ik mijn handen niet vuil. Of mijn moeder er nu bij staat of niet, dat maakt hem niet uit, zijn machtsspelletje is weer begonnen. Even later staan de seuten van naast ons ook beneden, met de nieuwe lijst in hun handen. 'Dit kan niet, zomaar de lijst wegnemen en een nieuwe hangen.' Ik krijg zelf geen tijd om mij te verantwoorden of om een menselijke uitleg te geven. Ons schooljuffrouw staat meteen met haar vinger te wijzen alsof ik een kleuter ben dat niet wil luisteren.

De heksenjacht was weer open. Nog nooit in mijn leven heb ik zo tegen mensen geroepen die ik eigenlijk amper ken. Na een paar minuten was het voor mij al duidelijk dat ik nooit zou winnen. Wij waren de jongsten dus hadden het automatisch gedaan! Iemand die de deur beneden dichtslaat om half zeven...dat moeten Maïté en haar vriend wel geweest zijn! WTF mensen, wij vertrekken altijd na kwart voor zeven. Maar nee, geen mogelijkheid tot verdediging. In tranen, over mijn toeren, met een aangeslagen moeder en een nog op zijn benen trillend vriendje hebben we het uiteindelijk opgegeven en zijn we naar het optreden van mijn broertje vertrokken.

Vanaf nu kunnen ze niet meer rekenen op vriendelijkheid, gedaan ermee! Vanaf nu zijn ze stront voor mij en de gang kunnen ze zelf kuisen! Wij gaan op zoek naar een nieuw appartement/huisje en voor we vertrekken geven we een groot afscheidsfeest en maken we de trap vuil bij het vertrek. En als er nog één iemand met zijn/haar vinger wijst dan draai ik die persoon zijn pols om en de eerste die Mr Oohala nog één keer verwijt valt mysterieus van de trappen. En dat is, zoals ik het altijd zeg, geen dreigement maar een belofte.

IK HAAT MIJN BUREN!

Obama vs McCain...

Eindelijk is het zover, de verkiezingen in Amerika. Al maanden krijgen we elke dag nieuws over het verloop hiervan, of we dat nu willen of niet. Wie zal het worden? McCain en dom wicht Palin of gaan we voor Obama en Biden. Meer van hetzelfde of verandering? Voor ons lijkt die keuze evident: Verandering! Maar we hebben het hier over de domme Amerikanen.

Spijtig genoeg is mijn vader nu ook één van die domme Amerikanen, maar stilletjes hoop ik toch dat er nog ergens een belg schuilt in hem en dat hij voor Obama stemt. Waarschijnlijk zal ik zijn keuze nooit te weten komen, maar dat is misschien maar beter zo. Mijn beeld over hem is toch al om zeep, waarom het nog erger maken.



Laat ik het nog een keer zeggen! Go Obama!! Obama for president!!



Het is hem gelukt! Hij is de nieuwe bewonder van het Witte Huis (toch in januari). Veel geluk Obama want ik heb het gevoel dat je het nodig zal hebben!

Blog

24 pagina's met blogberichten, zoveel heeft Mr_Oohlala er staan op zijn netlog. Ik denk dat ik er niet ver naast zal zitten als ik zeg dat meer dan de helft over haar gaat, zijn beste vriendin. Er is een periode geweest dat hij heel diep zat en zij was diegene die hem erboven op heeft geholpen. In vele blogberichten verklaard hij zowaar zijn liefde aan haar. En ik weet dat het nu allemaal veranderd is, dat het allemaal zo lang geleden is maar het doet raar om het te lezen. Hij beschreef haar als de liefde van zijn leven en dat niemand ooit in de buurt zal komen dan wat hij voor haar voelt.

Andere blogberichten geven mij dan weer de indruk dat hij op mij aan het wachten was. Zo was er een blogbericht waarin hij beschreef wat zijn zijn vriendin zou moeten hebben. En ik moet zeggen dat ik aan alle eisen voldoe. In een ander blogbericht vroeg hij wie er tegen zou kunnen om door hem 'schetse loetse bolleke zoetse' genoemd te worden. Die bijnaam heb ik hem ooit al eens gegeven in een bericht. Misschien zit het allemaal in mijn hoofd, maar ik zie dat als tekens. This is meant to be.

Ja zij is zoveel mooier dan mij en ze kent hem al langer, maar wat ik en Mr_Oohlala hebben zal zij nooit hebben. Vandaag heeft ze toegegeven dat ze misschien toch nog gevoelens heeft voor hem, nu begint ze door te hebben dat ze in een relatie zit die eigenlijk geen relatie is. Maar het is te laat, hij heeft gekozen en hij blijft erbij. En hij heeft er helemaal geen spijt van. Wat hij voor mij voelt heeft hij nog nooit meegemaakt zei hij. Die gedachte heb ik ook. Het gevoel dat ik krijg bij Mr_Oohlala is een gevoel dat ik nog nooit gehad heb. Hij is de eerste die me op korte tijd zo goed heeft leren kennen, hij kent me bijna perfect. Hij kent me op sommige vlakken al veel beter dan Stijn.

Ik zie hem graag en hij ziet mij graag. Alles wat er voordien gebeurd is doet er eigenlijk niet meer toe. Laat de mensen maar zeggen en doen, maar wat wij hebben is speciaal.

Mr_Oohlala, ik zie je graag! Daar zal niets of niemand ooit iets aan veranderen!

Ontgoocheling

Het gevoel dat ik nu heb kan ik het best omschrijven met een kind dat uitkijkt naar Sinterklaas, met op het verlanglijstje een prachtige fiets. Dagen kijkt hij uit naar de dag dat hij zijn schoentje mag klaarzetten en wat lekkers voor het paard. De volgende ochtend uit bed rennen en net niet vallen om dan beneden te komen en te zien dat er geen fiets staat. Dat gevoel heb ik nu...

Het zal allemaal wel heel stom klinken, maar ergens had ik het gevoel dat ik misschien zwanger kon zijn. En ja hoor, ik weet wat dat allemaal teweegbrengt, dus kom aub niet met af met 'je bent nog veel te jong' en al zo'n uitspraken. Vorige maand waren mijn regels wat abnormaal, wist zelf niet of ik ze nu gehad had of niet. Gisteren zou het de eerste dag geweest zijn van mijn regels. Meestal krijg ik ze in de nacht van dinsdag op woensdag, maar een hele dag niets...

Mijn hoofd begint al te spelen met het idee. Ik ben ook wat verdikt dus was mijn hoop (laat ik het zo noemen) al wat groter. Langs de ene kant wou ik doodgraag dat ik zwanger was. Ik wil echt graag kinderen en Mr Oohlala zit ook al drie jaar met een kinderwens en wat we hebben voelt gewoon zo goed aan. Maar ik had geen gelukt, of misschien wel geluk, daar ben ik nog niet aan uit. Tegen de tijd dat ik in bed kroop had ik mijn regels..

Mr Oohlala zat in de douche en kroop erna in bed, dicht tegen me aan. Hij wist al dat ik met het idee zat dat ik zwanger zou zijn en begon het zelf ook al te denken. Ik ging het hem dus moeten vertellen om hem al dan niet gerust te stellen.

"Proficiat, je bent nog geen papa." zei ik zonder waarschuwing. Nu was het afwachten wat zijn reactie was.

"Oh, damn..." Meende hij dat nu, vond hij het echt spijtig of was het eerder om mij wat troost te geven? Ik draaide hem om en keek hem in het donker aan.

"Was die reactie nu oprecht?"

"Goh, ergens wel ja. Het is misschien financieel het moment niet, maar moest je effectief zwanger geweest zijn zou ik daar niets op tegen gehad hebben." Wauw, hij is echt perfect, hij denkt net als ik. Ik kruip nog dichter tegen hem aan en hij geeft me een kus op mijn voorhoofd.

"Ik zie u graag meisje."

"Ik u ook!"

Routine

Of we het nu willen of niet, ons leven bestaat uit routine. De eerste routine is er al niet lang na je geboorte. De routine van je moeder een hele dag niet te zien doordat ze moet gaan werken. Daarna komt de school, vroeg opstaan, een hele dag spelen en leren en daarna alles in geuren en kleuren vertellen aan de mama en de papa. Elke dag opnieuw, behalve het weekend! Het weekend is er om naar het park te gaan, of boodschappen te doen, kortom: veel bij je ouders zijn. Die routine gaat eigenlijk nog lang door, alleen de quality time met de ouders wordt naarmate de leeftijd stijgt, kleiner en kleiner.

Eens de schoolperiode achter ons ligt beginnen we pas aan de echte routine! Elke dag opnieuw hetzelfde liedje. Wekker afduwen, nog een keer omdraaien in het warme bedje, wekker nog eens afduwen en opstaan. Met zen allen gezellig staan wachten op de trein, die negen op de tien keer te laat komt en waar er plaats te weinig is. Van zodra de trein stil staat is het drummen om erop te geraken. Op dat moment is het iedereen voor zich. Oma's maken gebruik van hun zwakheden om eerst te gaan, mannen lappen de beleefdheidsregels aan hun laars en tieners duwen je gewoon opzij. Ze moesten eens weten dat ik zelf geen zitplaats wil hebben, al dat duwen en trekken hoeft voor mij niet.

"Dames en heren, we komen aan in Brussel..." Ja, tijd om af te stappen. Een teken voor de mensen om recht te staan en vijf minuten op voorhand aan die deuren te gaan staan, je moest maar eens niet eerstes van de trein kunnen stappen, dan ben je toch wel de volle halve minuut later!! Allemaal staan drummen op de roltrappen, sommigen hebben het systeem echt nog niet door. Wil je rap beneden zijn, sta dan links! Ben je niet van plan je luie kont te verplaatsen, sta dan rechts. Laat de mensen die een aansluiting hebben die ten minste halen. "Pardon.", "excuseer..." Nee, het heeft geen zin, de dame voor je weigert je door te laten. Waarom? Goeie vraag, mischien is er aan de rechtse kant niet genoeg plaats voor haar en haar ego.

Tijd om de metro te nemen. Allemaal zoals koeien die naar een trein kijken staan we te wachten aan het perron. Per minuut komt er meer en meer volk bij. Daar is de metro al en de mensen beginnen al dichter te komen. Ze gaan van links naar rechts om toch maar niet te ver van een deur te eindigen. Vlug de deuren zijn open, wring jezelf naar binnen en eis je plaats op! Hier geldt voor mij weer dat ze echt niet hoeven te drummen, ik wil niet gaan zitten, laat mij maar rechtstaan. Nog even in Brussel de menigte volgen en daarna kunnen we onze routine verder zetten op het werk.

Zo, denk dat ik even achter een chocomelk ga.

Solliciteren

Ik werk al bijna twee jaar bij Smals nu, als directiesecretaresse. Ik heb mijn middelbaar diploma behaald in de richting secretariaat-talen en dus past deze job perfect. Gisteren heb ik echter wel 'slecht' nieuws gekregen. De grote baas van bij ons is op zoek naar een directiesecretaresse voor een directeur van zijn ander bedrijf. Na verschillende sollicitaties hebben ze nog niemand gevonden en dus beslist van die te pikken bij andere directeurs. Dit resulteert er in dat ik en nog een ander meisje deze middag, ongewild, mogen gaan solliciteren voor een job die we alletwee niet willen.

We gaan beiden dezelfde strategie gebruiken dat we graag kinderen willen omdat we nog jong zijn. Naar iemand die kindere wilt, en dus meer kans maar om ziek te zijn of veel verlof te nemen zijn ze niet naar op zoek. Ik ga ook nog vermelden dat ik 80% zou willlen gaan werken, daar zijn ze namelijk ook niet happig naar. En zo weinig mogelijk Frans praten kan ook helpen aangezien de baas Franstalig is.

Het andere meisjes heeft nog een nadeel dat alleen maar in mijn voordeel kan spelen, ze zit nog in haar proefperiode. Dat wil zeggen dat de job afwijzen voor haar geen goede beslissing zou zijn. De grote baas zou wel eens heel lelijk kunnen doen op haar evaluatie.

Hoe het ook zij, gelieve allemaal te duimen voor mij, maar dan in negatieve zin. Duimen dat ik de job niet heb! Wens mij geen succes, ik heb het echt niet nodig, tenzij ook om de job niet te hebben.

Strange effect on me

Na zes maanden lagen er nog spullen van Stijn bij mij op het appartement. Ik moest daar dringend eens van af geraken. Ik stuurde hem een sms om te vragen of hij ze deze week nog kon komen halen, hij kreeg tijd tot en met donderdag. Woensdag had ik nog altijd geen nieuws. Ik stuurde hem dus nog een bericht zeggende dat ik hem dus donderdag verwachtte aangezien hij woensdag niets heeft laten weten. Maar weer geen teken van leven.

Gisteren (donderdag dus) zat ik echt met een rot gevoel vanbinnen, geen zin om happy te doen. Mr Oohlala had het blijkbaar al in de gaten want hij vroeg me of het ging. The Simpsons begonnen net op tv, misschien konnen die mij wat doen lachen.
*ding dong*
Mijn hart sprong in mijn keel! Dat MOEST Stijn zijn! Paniek overmeesterde me. Hier was ik niet op voorbereid. Ik liet hem naar boven komen en merkte dat ik stond te trillen op mijn benen. Eenmaal boven vroeg ik "Waarom laat je niet iets weten dat je komt?"
"Ela! Rustig hé!" was zijn antwoord. De blik in zijn ogen en de toon waarop hij dit zei brachten echt geen goede herinneringen mee. Ik liet hem verder binnen waar hij Mr Oohlala zag staan.

Ik legde Stijn zijn gerief klaar terwijl hij zijn telenet acount van de mijne loskoppelde. Ik liep rond als een kip zonder kop. Ik wist niet waar kruipen en kon niet ophouden met trillen. Ik had gewoon schrik van hem!
Mr Oohlala merkte dat blijkbaar op want in het passeren nam hij mijn hand vast, hield me in zijn armen en plantte een kusje op mijn hoofd. Ik was zo blij dat hij er was!

10 minuten later was Stijn buiten en kon ik mij in de armen van Mr Oohlala smijten. Hij zag dat het niet zo goed met me ging en nam me nogmaals stevig in zijn armen. Ik haat het echt maar als Stijn geweest is ben ik een wrak. Een geluk dat Mr Oohlala het begreep omdat hij al hetzelfde meegemaakt heeft. Volgens hem komt dat omdat je tijdens de relatie niet jezelf hebt kunnen zijn dat je nu niet weet hoe je je moet gedragen.

Maar ondertussen ben ik wel zeker van mijn zaak. Stijn is volledig afgeschreven en Mr Oohlala is de nieuwe man in mijn leven! En volgens mij gaat dit veel langer duren!

The end

Wat is dat toch met al het geweld in de wereld? Nu zijn er weer doden gevallen door een schietpartij in Finland. Wat ik mij dan altijd als eerste afvraag is hoe die in godsnaam allemaal aan een geweer geraken. Kunnen ze daar niets aan doen? Geen wapens voor gewone mensen?!

In Finland mag je blijkbaar op 15-jarige leeftijd al een geweer hebben. Ik blijf die zin herlezen en het is gewoon belachelijk! 15 jaar!
Vorig jaar hebben ze een gelijkaardig geval gehad in Finland en toch is er niets veranderd aan de wapenwet. Hoe vaak moet een ezel zich aan dezelfde steen stoten voor ze het doorhebben?

De 22-jarige die deze keer de moorden heeft gepleegd had zelf een filmpje op Youtube geplaatst de dag voordien... Wat doet de politie? Hem ondervragen en weer laten gaan. Wat hadden ze moeten doen? Geweer afnemen! Ben ik de enige die zo denkt? Is het dan echt zo raar om logisch te denken... Die jongen heeft helemaal geen geweer nodig! Zeker niet na zo'n filmpje. En het erge is dat hij er nog verdomd makkelijk van af is gekomen, hij is dood. De lafste mensen plegen moorden en plegen daarna zelfmoord. Te laf om de gevolgen te dragen...

Something is seriously wrong in this world...

Birthday party

Vrijdag was het dus mijn 22ste verjaardag! Eerst gevierd door samen met Dia en Katey iets te gaan eten en drinken in den Irish in Gent. Het was alweer lang geleden dat ik ze gezien had dus ik het was heel leuk om ze terug te zien. Daarna met de trein richting Oostende! Voor ik het wist was ik aan het station en kwam Mr Oohlala mij halen. Ik was echt zo blij van hem te zien!

Eerst nog even naar zijn appartement waar hij snel een douche ging nemen voor we naar onze afspraak zouden gaan met Cosmopolitan, een vriendin uit Oostende. We gingen naar Tao, een plek waar je blijkbaar deftig genoeg gekleed moet zijn voor ze je binnen laten, vooral mannen dan. Mr Oohlala was bezig aan zijn metamorfose terwijl ik even met Cosmopolitan ging bellen om verder af te spreken. Ze ging tot het appartement komen van Mr Oohlala en dan zouden we samen vertrekken. Mr Oohlala kwam even uit de badkamer, daar stond hij dan met een zwarte jeansbroek en een zwart hemd waar zijn mouwen van opgerold waren. Hij zag er overheerlijk uit!!!

Cosmopolitan was aangekomen en Mr Oohlala speelde nog snel iets naar binnen voor we zouden vertrekken naar de Tao.
Eenmaal daar aangekomen merkten we dat het iets kalmer was in Oostende dan normaal, blijkbaar was er een festival in Oostende waar veel jeugd naartoe ging. Een paar vriendinnen van Cosmopolitan waren er ook bij en het is een heerlijk feestje geworden, met Mr Oohlala die er overheerlijk uit zag én een brede armband droeg, waar ik zot van ben!

Hij zag er uit om op te eten!

De rest van het weekend was lekker rustig, voor ene keer het appartement voor ons alleen. Zondag zijn we even bij zijn moeder langs geweest om haar problemen met haar laptop op te lossen. Het is een fijne vrouw en het klikt wel, dit komt goed, ik voel het gewoon.

Daarna is Mr Oohlala beginnen inpakken om een week bij mij te kunnen zijn. Vandaag begon hij namelijk aan zijn nieuwe job in Leuven en blijft hij heel de week bij mij. Benieuwd hoe zijn eerste dag geweest is, ik zit vol spanning te wachten!

Bday

This is it! Happy birthday to me!

22 jaar jong :-) Let's see what this year will bring me!

De mobiele wereld

Tegenwoordig bereik je de leeftijd van 18 en hupla, daar gaan ze voor hun rijbewijs. Ze kunnen amper links van rechts onderscheiden maar toch gaan ze ervoor. Zelf heb ik maar van midden dit jaar bezig met mijn rijbewijs, aan 21 dus! Wat ik eigenlijk maar normaal vindt want zo heb je meer 'ervaring' in verschillende verkeerssituaties, al is het maar door in de auto te zitten. Ondertussen heb ik al met 5 wagens gereden terwijl ik nog maar mijn voorlopig rijbewijs heb. De eerste was de Opel Corsa van mijn ex. Heel goed auto'tje, ik zou het mezelf later nog durven aanschaffen. De tweede was de auto van mijn moeder waarmee ik beginnen oefenen ben voor mijn rijbewijs. Een Fiat Brava S die meer lawaai maakte dat de auto van een echte Johnnie. Daarna eens mogen rijden met de nieuwe auto van mijn ex, een Ford Fiesta ST! Zalig om mee te rijden, mits je de juiste ervaring hebt want die auto staat nu blijkbaar in de garage voor herstellingen. De volgende auto van mijn moeder, ook een Fiat, maar het type ontgaat me even. Een oud en versleten ding zonder stuurbekrachtiging! Probeer daar maar eens je manoeuvres mee te doen!

Maar lang leve de mama, ze heeft een nieuwe auto gekocht! Normaal gezien zou ze hem vanavond moeten hebben, ik hoop het toch! Een Fiat Grande Punto, heel schoon auto'tje met de look van een Ford Focus. Ik kijk er alvast naar uit! Gisteren heeft ze een auto moeten huren voor enkele dagen uit noodzaak aangezien de vorige het begeven heeft. Een Toyota Yaris, heel mooie auto en hij rijd goed!

Dus voor iemand zonder vast rijbewijs denk ik dat ik toch wel al wat ervaring heb in het rijden met auto's! Gisteren bleek dat mijn moeder beslist had van haar auto's niet meer uit te lenen aan haar kinderen, met name ik en mijn zus dus. Ik geloofde mijn oren niet! Eindelijk kan ik met een auto rijden die de naam auto waardig is en ik zou hem niet mogen gebruiken?! Terwijl mijn zus al die jaren de andere auto's heeft mogen gebruiken! En mijn zus is dan op de koop toe nog een veel gevaarlijkere chauffeur dan mij! Nee, deze strijd geef ik nog niet op! Ik zal die auto lenen en nee ik ben niet egoïstisch. Ik moet toch kunnen oefenen voor mijn rijbewijs zeker! Ik heb al zoveel gereden en nog nooit ergens tegen gereden, terwijl mijn zus dit wel al gedaan heeft, ze heeft het alleen niet verteld. Dit pik ik niet!

Dus nu is het hopen dat ons moeder vanavond de nieuwe auto heeft en dat ik mijn argumenten eens goed kan boven halen! Ik vind van mezelf dat ik een goede chauffeur ben en dat zal ik haar bewijzen ook!

Dit is het auto'tje waar ik hoop mee te kunnen rijden!

Image of perfection

Heb er net een zalig weekendje opzitten! Het was de eerste keer dat Mr Oohlala bij mij zou komen voor het weekend. Vrijdag had ik verlof genomen en heb eigenlijk heel de dag gekuist, niet alleen omdat Mr Oohlala kwam maar gewoon omdat het nodig was. Het was heel gezellig! De eerste avond heeft hij gekookt en dan gewoon wat tv gekeken terwijl we in elkaars armen lagen en dan gaan slapen. Zaterdag heerlijk uitgeslapen en dan samen met mijn mama en broertje naar een beurs gegaan. Hij heeft mijn moeder en broer dus al ontmoet, zonder problemen. 'S avonds nog even gezelschap gehad van mijn broertje zodat mijn moeder kon gaan eten met een vriend. Daarna moesten we naar een fuif van één van mijn beste vriendinnen, Silke. Ik had het haar beloofd en ik ben niet iemand die mijn beloftes breekt, zeker niet tov Silke.

Mr Oohlala en mijn broertje aan het socialisen

Normaal gezien komt Silke haar papa ons altijd halen en afzetten, maar aangezien Silke op de fuif moest werken ging dat dus niet. Dan maar te voet! Uiteindelijk hebben we er een uur over gedaan om er te geraken, maar het was heerlijk! Gezellig met twee onder de sterrenhemel en de volle maan, pratend over van alles en nog wat.
Eindelijk aangekomen was Silke enorm blij van mij te zien en natuurlijk keurde ze Mr Oohlala metteen goed! Veel knapper dan op foto zei ze me. Voor mij was het dus de eerste keer om samen met Mr Oohlala uit te gaan. Hij had mij al verteld dat hij geen danser was dat hij liever aan de kant stond, terwijl ik altijd op de dansvloer te vinden ben.

Our first night out! Heerlijk gewoon!

Ik had er dus in het begin wat schrik voor, dat het niet zou klikken bij het uitgaan, maar het was geweldig! Ik heb mij kostelijk geamuseerd en het was zalig om Mr Oohlala stukje bij beetje helemaal los te zien komen. Hij en Silke komen ook goed evereen, het was gewoon een fantastische avond! De weg terug heb ik een kortere weg gevonden die ons zeker 20min bespaard heeft. Het was zalig om alletwee een beejte in de wind te zijn en te praten over dekleinste dingen eerst. Het klinkt ongelooflijk tussen ons, echt niet normaal.

Zondag is veel te rap voorbij gegaan, voor ik het wist stond ik aan het station om Mr Oohlala met een droevig gezicht op de trein te zien stappen. Nu is het nog een weekje wachten en dan zijn Mr Oohlala en ik samen van vrijdagavond tot vrijdag daarop. Ik kijk er al enorm naar uit!

Oh ja, kan het toeval zijn dat onze eerste slow uitgerekend op een liedje van Robbie Williams is, mijn favo zanger en dan nog op 'She's the one'. Ik dacht het niet! This is meant to be!

Alles aan een sneltempo

Tussen mij en Mr Oohlala gaat alles super! Elke dag verlang ik meer en meer naar hem en hij ook naar mij!

Gisteren heeft hij een solicitatie gedaan in Haasrode voor een salesfunctie en het ziet ernaar uit dat hij de job gaat nemen. Maar er is een 'probleempje', het traject Oostende-Haasrode is niet gemakkelijk en ook heel lang. Maar het traject Denderleeuw-Haasrode is makkelijker....Je hoort het waarschijlijk al, de kans is groot dat Mr Oohlala bij mij komt wonen! Vrijdagavond komt hij voor de eerste keer bij mij en indien hij maandag kan beginnen in Haasrode blijft hij de hele week. Fantastisch gewoon. Zolang hij zijn huurcontract nog loopt in Oostende moet hij daar nog betalen natuurlijk, maar de kans is nog groter dat van zodra dat afgelopen is dat hij en zijn kat Poeke permanent naar Denderleeuw komen!

Sommigen zullen zeggen dat het veel te snel gaat, maar het voelt gewoon goed. We verstaan elkaar, we vullen elkaar ongelooflijk aan, we zijn eerlijk, hebben dezelfde vizie,... Het klikt gewoon ongelooflijk en zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Dus voor mij kan het eigenlijk niet rap genoeg gaan...

Mag ik even jullie aandacht...

Ik ben geen vrijgezel meer!!!!

Edit: dit was even een berichtje om mijn geluk uit te roepen, nu vertellen hoe het 'officieel' geworden is.
Daarnet vroeg een vriend aan me op msn of we nu samen waren of niet. Aangezien ik het zelf nog niet goed wist heb ik de vraag gekopieerd naar het chatvenster van Mr Oohlala. Zijn antwoord hierop: "You do the honor *kus*"
Ik was zo gelukkig toen ik dat las! Nu nog een manier vinden om elkaar meer te zien zonder er telkens 12euro tegenaan te moeten smijten..

Another addiction

Vrijdagnamiddag zag ik zwaar op tegen het weekend. Ik wist namelijk niet of ik Mr Oohlala zou zien of niet. Ik moest zaterdagavond naar een 'housewarmingparty' van een ex klasgenoot dus kon ik geen heel weekend bij hem zijn. Dus ging ik ofwel van vrijdagavond tot zaterdagnamiddag ofwel enkel zondag, want het zou zaterdag wss laat worden. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de eerste optie. Vrijdagavond de trein genomen en een uur en een half later stond ik in Oostende. Heerlijk om hem weer in mijn armen te kunnen nemen...hoewel het eerder omgekeerd is want hij is zowaar 20 cm groter! Bij hem op het appartement gekomen zaten zijn vrienden daar natuurlijk, weer fullhouse, maar best wel gezellig.

Rond een uur of één zijn we dan verhuisd naar de slaapkamer om daar nog een filmpje te zien, Wall-e. Maar zoals meestal hebben we het einde niet gezien, dat zal voor de ochtend zijn.

Het alleen slapen is nu wel wat lastiger moet ik zeggen. Het is gewoon veel leuker om dat andere lichaam tegen je te voelen en die arm rond je te hebben. Het occasioneel kusje op je schouderblad of wang...Heerlijk! De ochtend was er weer veel te rap, want dat wou zeggen dat het ook rap middag zou worden en ook rapper tijd om te vertrekken. De middag vloog voorbij en voor ik wist stond ik aan het perron in innige omhelzing met Mr Oohlala. Damn die uren vliegen voorbij als ik bij hem ben. Hij wou dat ik afzegde voor het 'feestje', dat ik bij hem zou kunnen blijven. Ergens wou ik dat ook wel doen, maar ergens ook weer niet. Ik wil weer niet de fout maken van te rap te gaan en mijn leven laten vallen voor een jongen. Dus ben ik maar gegaan.

Het appartement van N & S (ex klasgenoot en haar vriend) is wel groter dan dat van mij. Zij zijn dan ook met twee en hebben het gekocht. Het was leuk om nog eens een paar vriendinnen terug te zien. Nathalie T had weer een verrassing toen ze toekwam met een stevig rond buikje! Weer zwanger, dit keer een meisje! Ik ben zo blij voor haar en kan haast niet wachten tot de kleine er is! Ik wil zelf ook doodgraag kinderen en dan liefst zo rap mogelijk! Buiten de vier andere meisjes van mijn klas waren er niet veel mensen die we kenden en de meesten waren ook al ouder dan ons. Na een uur en een half zijn we allemaal vertrokken. Ik ben naar huis gecrost, trein opgezocht en weer richting Oostende vertrokken. Ik kón hem gewoon niet missen.

Ik ben een grote fan van het internet, tot ze de verkeerde info doorgeven! Trein nemen richting Kortrijk en daar overstappen om richting Oostende te gaan. Right! Tot je aankomt in Kortrijk en het daar blijkt dat dat de laatste trein was en er geen enkele trein meer komt voor vijf uur. Daar stond ik dan. Mr Oohlala opgebeld en hij heeft uiteindelijk één van zijn maten kunnen overtuigen om mij te gaan halen. Oostende - Kortrijk 45min. Dus zolang heb ik op een trapje gezeten aant station tot ik een auto herkende. Dan weer 45min in de auto, met een gevaarlijke chauffeur eigenlijk, maar we hadden geen keus. Blij was ik toen ik me naast Mr Oohlala in de zetel kon zetten.

Ons teruggetrokken in de slaapkamer, nog een filmpje bekijken, maar het was al zo laat dat we na vijf minuten alletwee in slaap lagen. Tot we plots gewekt werden door de laptop die van het bed viel. Geen nieuwe poging om de film terug op te zetten, maar gewoon slapen, met die lieve arm rond mij. Zondag is spijtig genoeg net als zaterdag voorbij gevlogen. De trein van kwart na negen genomen maar eerst nog een uitgebreid afscheid. Heerlijk hoe groot hij is en hoe veilig en goed ik me bij hem voel. Met zijn 1m89 zie ik er extra schattig uit naast hem denk ik. Afscheid was deze keer wel zwaarder, ik zou hem echt missen...

De jeugd van tegenwoordig

1 September! Een datum waar toch heel wat mensen naar uit kijken. Alle tieners zitten weer veilig achter die grote poorten en ouders kunnen weer hun normale werkleven hervatten. Voor vele tieners is de eerste schooldag de belangrijkste dag van dat jaar. Wat ze die dag zullen dragen bepaald wss in welk groepje ze terecht zullen komen en of ze al dan niet gepest kunnen worden. Ik bedoel, kijk eens rond op straat. Ik kan een meisje van 16 alvast niet meer onderscheiden van iemand van 20 hoor. Naaldhakken, diepe décolletées, tonnen make-up, designer kledij, noem maar op! Heb je het niet dan hoor je er niet bij.

Waar is de tijd dat je aan 16 jaar net je eerste liefje had, net je eerste pintje had gedronken en mss ook je eerste fuif had meegemaakt. De jeugd van tegenwoordig groeit zo vlug op dat ik mij afvraag of ze eigenlijk nog kunnen genieten van hun jeugd? Ik word deze maand 22 maar als ik kijk naar hoe ik erbij loop en hoe de tieners eruit zien, dan heb ik eigenlijk medelijden met hen. Ik draag zelden make-up en ook zelden hakken, toch niet om te gaan werken. Maar zij dragen dit elke dag! Ik wil hun huid binnen een aantal jaar wel eens zien. Wat is trouwens het nut van zoveel make-up? De mensen zien je één keer zonder en verschieten zich wss een ongeluk. Geef mij maar puur natuur!

Nog een groot verschil met vroeger en nu is hoe materialistisch iedereen geworden is. De nieuwste gsm, de nieuwste mp3, je moet het allemaal hebben. Mijn vraag is dan: hoe betalen ze dat? Ik kreeg thuis nooit zakgeld en alle luxe producten die ik wou moest ik zelf kopen. Nu krijgt de jeugd zakgeld, worden de gsm-kaarten betaald en de kledij en make-up zullen ze ook wel geregeld krijgen. Allemaal goed en wel voor de jeugd, maar wat als ze later op hun eigen benen komen te staan? Wat als ze ineens beseffen dat ze die handtas niet kunnen kopen omdat ze anders geen eten hebben. Daarom zeg ik: lang leve mijn opvoeding! Van kleins af aan kenden we de waarde van het geld, we moesten zelf werken voor ons geld en een deel van ons vakantiegeld was voor ons moeder. Voor mijn geen merkkleren of make-up maar harde realiteit, als je iets wil moet je er zelf voor werken.

Daarom zeg ik nog dit: danku mama voor mijn opvoeding!

En nog veel succes aan de jeugd.

The beating of my heart

Spijtig genoeg is het weekend weer veel te rap voorbij gegaan! Een heerlijk weekendje was het! Zaterdag eerst wat thuis werken, 's middags naar de kapper en daarna zou ik vertrekken naar Mr Oohlala. Met mijn nieuwe stijle kapsel en mijn nieuwe jeans zette ik koers naar Oostende! De zon in mijn haar, mijn hart in mijn keel en mijn glimlach op de mond...wat een prachtige dag. En nog even geduld en ik kon weer in de zetel kruipen naast Mr Oohlala. Had toch wel wat zenuwen voor wat zou komen want ik had het gevoel dat we de laatste tijd enorm naar elkaar toe gaan groeien waren. Zeker toen hij me vertelde dat hij langer hij er over nadacht, hoe meer hij ervan overtuigd was dat we perfect zouden zijn...samen! Tijdens mijn drie daagjes Disneyland heb ik ook elke dag berichtjes gekregen. Hij was aan het aftellen naar zaterdag, zo lief! En hij vertelde me dat hij bij het horen van het liedje 'linger' van 'the cranberries' dat hij aan mij moest denken! Aan mij! En niet aan zijn beste vriendin!

Daar stond hij dan, in zijn deuropening te wachten tot ik met de lift boven kwam. Ik met mijn nieuw kapsel en jeans, hij met zijn nieuw kapsel en polo. Wat zag hij er goed uit! Lief een kus op de wang...maar volgens mij was hij veel dichter bij mijn lippen dan anders! Dat beloofd voor de rest van het weekend! Aangezien het bijna zes uur was ging hij beginnen aan het eten: gevulde tomaten met gehakt en zelfgemaakte patattenblokjes. Heb ik dit al gezegd? Hij kan fantastisch koken! Een man die voor mij kookt, wat wil ik nog meer. Het smaakte heerlijk, hij was heerlijk, dit was echt geen slecht begin!

Samen met de roommate nog wat tv gezien, maar algauw vonden we het tijd om te verhuizen naar de slaapkamer, mét waterbed. Deze keer geen filmpje meer opzetten, we zouden toch in slaap vallen. Ik leg mij op mijn zij en hij komt tegen mij liggen met zijn armen rond mij. Heerlijk dat gevoel, en heerlijkhoe dicht hij ligt. Ik krijg zelf een kusje op mijn schouderbladen, dit heb ik nog nooit gekregen van hem. Algauw lagen we niet meer op onze zij en genoten we gewoon van elkaars lichaamswarmte en affectie. Meer details moet ik waarschijnlijk niet geven, het was zalig!!

Al die tijd ervoor waren we meer 'fuckbuddies', maar deze keer voelde het anders. Dit was oprecht. De kussen die wa gaven gingen veel dieper dan anders! Als ik er aan denk geniet ik nog. Erna vielen we zalig in slaap, hij met zijn armen rond mij en mij regelmatig een kusje gevend. Wat een heerlijk gevoel!

De 'morgen' erna was ook heerlijk, genieten van het bij elkaar zijn, nog even naknuffelen enzo. Filmpje opzetten, nog wat knuffelen, weer wat lieve kusjes geven en van het één komt het ander natuurlijk. Heerlijk tot we beseften dat het uiteindelijk al kwart na zes was en we nog moesten eten. Erna zou ik natuurlijk bijna direct moeten vertrekken, wat een kort weekendje zeg... Wat staat er nu op het menu: steak met zelfgemaakte frietjes, champingnonsaus en lookboter. Zelfgemaakte lookboter wel te verstaan. Zo'n heerlijke vent ik de keuken, daar kan ik wel aan wennen!!

Kwart na acht, tijd om naar het station te gaan en de trein naar huis te nemen...

Mr Oohlala vergezelt me naar het station en hij houdt zelf even mijn hand vast! Damn wat een verschil met alle andere weekendjes! Als ik op de trein stapt geeft hij mij nog rap even een kusje voor de deuren sluiten. *zucht* Zou het eindelijk meer kunnen worden? Zou hij eindelijk zijn hart hebben open gezet? Ik durf het te hopen...

Een anonieme foto van Mr Oohlala. Verlang alweer naar hem...

Disneyland, where the magic happens!

Het zit er alweer op, drie heerlijke dagen in het land waar je weer even kind mag zijn: Disneyland! Samen met mijn zus, haar vriend en ons kleine broertje zijn we er drie dagen op uit getrokken. Auto van de mama geleend en hop naar Frankrijk!! Alles verliep heel vlotjes, totaal geen klagen totdat....de auto het begaf... Je moet weten dat ons moeder een grote fan is van kosten sparen, dat zie je dus ook aan haar auto's! Wat we ook deden, van zodra de auto in lage toeren ging viel hij dood, dus ook van zodra we aan de rem kwamen. We waren op zoek naar het hotel, al uuuuuuuuren. Niemand bleek het te kennen en toen de auto nog eens stilviel waren we de wanhoop al nabij.

Zelf een paar keer geprobeerd om de auto te doen starten, dat lukte, zolang hij in hoge toeren kon blijven. Ik heb dan het stuur even over genomen omdat mijn zus rap freakt achter het stuur. Maar ik heb nog maar mijn voorlopig rijbewijs dus was ik al zwaar in fout. De enige oplossing was om de auto achter te laten op een betaalparking en een taxi te nemen naar het hotel. Dus so be it. Ik de auto in drie keer herstarten eindelijk geparkeerd gekregen en nu bagage er uit en op zoek naar een taxi! Resultaat van de taxi-rit: 15 euro.

Eindelijk aangekomen in het hotel was het dus nog een kwestie van eindelijk tot in Disneyland te geraken, de reden van onze trip. Half vier in de namiddag en we waren eindelijk op weg naar Disneyland, nu wel met het openbaar vervoer. Op weg naar het station krijgen we allemaal een lach/huilbui als we merken dat we de parking passeren waar de auto stond. We waren zó dichtbij!! Nuja, vergeten die stomme auto en hop naar Disneyland!!

Lee Roy zijn eerste keer in Disneyland, wat een ervaring! Heerlijk voor hem en leuk voor ons om eindelijk onze vreugde van deze magie te kunnen delen met anderen. Welke leeftijd ik ook zal hebben Disney zal altijd zo'n kinds effect op me hebben... 

Drie heerlijke dagen in het magische land, hoe meer ik de foto's bekijk hoe meer zin ik heb om terug te gaan. Geen enkele plaats ter wereld waar ik me zo thuis voel. Heerlijke attracties, heerlijke uitzichten, heerlijke Disney-muziek...Helemaal mijn ding. En de kers op de taart was toen ik bij het verlaten van het park in mijn ooghoek Donald Duck had zien staan. Het enige wat er nog uit me kwam was 'whiiiiiiiiiiii' en weg was ik, zonder waarschuwing of uitleg aan mijn zus en de rest. Al snel hadden ze door wat me ineens bezielde! Mijn meest favoriete Disneyfiguur stond op enkele meters van mij!!! Dit vroeg om een foto, alleen spijtig dat mijn kleine broertje er ook wou staan, want dit was echt wel míjn moment!

Deze foto doet mij alle miserie met de auto gewoon vergeten, deze 2 minuten van glorie, mijn trip kon niet meer stuk! Donald Duck, mijn meest favoriet 'persoontje'. Heerlijk hoe hij net als ik van extreem happy naar extreem kwaad kan gaan. En als hij begint te razen begrijpt niemand hem, net als ik.

Nu nog alle foto's van mijn zus krijgen en ik kan mijn vreugde met iedereen delen. Wie wil zal de foto's kunnen bekijken op netlog en facebook!

Could this be love...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb over Mr Oohlala. Wel, ik hoor hem nog elke dag, ofwel op msn ofwel per sms. In totaal ben ik er nu al 3 keer geweest. Één keer zelf voor heel het weekend, van vrijdagavond tot zondagavond. Nu begin ik hem toch wel wat te kennen mag ik zeggen.
Er zijn eigenlijk twee versie van Mr Oohlala, de man in de leefruimte waar zijn flatgenoot en andere vrienden rondhangen. En dan de man in de slaapkamer. Eens we deur van de kamer achter ons sluiten is het alsof hij eindelijk zichzelf kan zijn. Lekker dicht tegen elkaar aan kruipen en gezellig een filmpje zien, hoewel we zelden het einde al gezien hebben...

Tot nu toe is Mr Oohlala niet meer geweest dan een sexbuddy. Zijn beste vriendin staat volgens mij in de weg. Hij heeft haar ook via netlog leren kennen, net zoals bij mij. Hij kent ze wel al iets langer, belt er bijna dagelijks mee en ze zijn elkaars BFFL (Best Friend For Life). Ze heeft een vriendje, maar wel een rotzak waardoor Mr Oohlala met haar inzit en dus veel met haar bezig is. Nuja, genoeg over haar, back to 'us'. Elke keer als ik daar ben is het alsof hij (bij wijze van spreken) dichter en dichter komt.

Vandaag heeft hij mij iets geweldig gezegd op msn:
Heb alles zo eens 'berekend' en ik kom tot de ontdekking wa gij al weken zegt...
En dat is?
Dat we perfect zijn.

Die kleine conversatie heeft mijn hart sneller doen slaan. Zou hij eindelijk gevoelens beginnen krijgen voor mij? We denken wel vaak hetzelfde over bepaalde onderwerpen en hebben dezelfde rare humor. En alletwee zouden we doodgraag kinderen hebben. Nu vergeet ik nog het belangrijkste stuk: hij kan koken! Op zich is dat waarschijnlijk niets raar, behalve dan dat ik geen keukenprinses ben.

Ik weet dat ik niet te hard van stapel mag lopen maar ik heb hem echt graag. Hij is zo ... volwassen. In vergelijking met mijn ex is hij een echte man. Een man met een mooi figuur, zoals dat van een man er moet uitzien. En niet zoals een gespierde stilo, zoals ze bij ons zeggen.
Volgend weekend ga ik waarschijnlijk weer naar Oostende, eens zien hoe hij zich zal gedragen naar mij toe. Hopelijk wordt het het beste weekend ooit!

Het leven zoals het is...

Je familie kan je niet kiezen, spijtig genoeg. Gisteren nog een reünie gehouden met mijn meter. Samen met mijn zus en diens vriend, mijn broer en diens vriendin en de kleinste. Het was voor mijn broertje de eerste keer in 12 jaar dat hij zijn grootouders (langs vaders kant) zag, voor hem waren het dus eigenlijk meer vreemden.

Zoals elk familiefeestje tegenwoordig gaat, eerst thuis aperitieven en daarna op restaurant met zen allen. Vroeger keek ik nog naar de menukaart en besloot ik om niet het duurste te nemen. Nu veeg ik er mijn voeten aan, als zij willen betalen voor 8 man moeten ze de gevolgen maar dragen. De menukaart bestond uit het 'weekendmenu', niets meer niets minder. Dus geen mogelijkheid voor mijn broertje om iets simpel te eten. Voor het eerst in zijn leven werd hij geconfronteerd met kikkerbilletjes en parelhoen. Maar ik moet zeggen dat hij zich schitterend gedragen heeft! Een pluim voor mijn kleine broertje waar ik nu toch wel heel trots op ben!


Volgende (verplichte) afspraak zal ergens volgende maand zijn, mijn verjaardag! Tijd om het profiteren tot een nieuwe hoogte te brengen!

Time goes by so fast

Het is ondertussen weer een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Echt veel is er nog niet veranderd in mijn leven, ben nog altijd single en ga nog altijd doodgraag uit. Het enige verschil is dat mijn ex mij nog altijd niet gerust laat en dat de man waar ik gevoelens voor had volgende week trouwt. 's morgens de plechtigheid op het gemeentehuis en 's avonds het feest. Ik en mijn vriendin kunnen alleen maar naar het feest gaan. En eigenlijk had ik er graag willen bij zijn tijdens de 'plechtigheid'. Waarom? Om zijn geloften te horen en de manier waarop hij ze zou zeggen. Ik weet het niet, maar ik vind nog altijd niet dat hij zou mogen trouwen. Klinkt mss enorm egoïstisch, maar zo voel ik het wel aan. Er zal altijd 'chemistry' tussen ons zijn en hij zegt dat hij mij graag ziet...Ik snap het allemaal niet meer.

Ondertussen heb ik nog altijd contact met Mr_Oohlala. Volgende week vrijdag ga ik mss naar Oostende en blijf daar dan slapen. Die zaterdag is het dan X zijn trouw...ik zal op zijn van de zenuwen, maar wel blij dat ik bij Mr_Oohlala ben op dat moment. Hij kan mij mss nog op andere gedachten brengen. Ik hoop het alvast. Ik heb hem eigenlijk wel graag, maar volgens mij ligt zijn hart bij iemand anders. Maar ondertss ga ik hem toch beter leren kennen en meer afspreken hoor :-) Wie weet wordt het ooit meer, dan zal ik het niet in de weg staan. Maar voorlopig neem ik het leven dag per dag. We zien wel wat er komt...

what's done is done

Het weekend is nu al eventjes voorbij en ja hoor, ik praat nog altijd met mr Oohlala. Zaterdagmiddag ben ik naar Oostende vertrokken en zondagavond ben ik terug richting huis gegaan. Hij is echt knap en enorm lief. Zijn donkere haren, zijn donkere ogen, zijn tongpiercing...Leuk extraatje by the way, zo'n piercing biedt heel wat meer voordelen dan je zou denken.

Eerst dacht ik dat het een ongemakkelijk weekend zou worden maar eigenlijk is het allemaal wel meegevallen. Het enige dat ik spijtig vond is dat we nooit echt alleen waren. Ofwel waren zijn vrienden er ofwel zijn kat. 's Avonds hebben we mijn laptop genomen en zijn we naar de kamer vertrokken om naar een filmpje te kijken, terwijl zijn vrienden poker aan het spelen waren. Het einde van de film hebben we niet meer gezien.... Vrijen op een waterbed, iedereen moet het eens gedaan hebben vind ik. Als het van mij af hangt volgen er nog veel weekendjes in Oostende. Enkel opletten dat ik niet verliefd wordt...

fatal attraction

Verliefd worden...volgens mij zijn er verschillende vormen van. Maar echt verliefd ben je volgens mij pas op diegene die de vlinders in je buik doet opleven. Maar kan je dat hebben bij iemand die je via internet hebt leren kennen?

Al vier dagen chat ik non-stop met hem, van zodra ik op het werk toekom tot ik ga slapen. Ben ik niet online dan stuurt hij een bericht. Foto's zijn er ook al uitgewisseld en mijn god wat is hij knap. Hoe meer we met elkaar spreken hoe meer we gemeenschappelijke punten ontdekken. We eten graag Chinees, hetzelfde gerecht nota bene; kijken naar dezelfde tv programma's; gebruiken dezelfde zinnetjes om ons uit te drukken;... Allemaal kleine dingen maar het klikt ongelooflijk.

Dit weekend hebben we afgesproken, ik ga naar Oostende bij hem en blijf daar waarschijnlijk slapen. Het is een grote stap en er kan inderdaad vanalles gebeuren, maar ik heb een vriendin die daar in de buurt woont en bij wie ik terecht kan. Ik kijk er echt al enorm naar uit! En ja, het is maar om één reden dat we afspreken: casual sex.

Ben benieuwd hoe dat gaat aflopen. God I love my new life!

It's in her eyes

Zaterdagavond, was er een fuif niet ver van bij mij. Niet helemaal mijn ding maar ik had zin in een feestje. Daar toegekomen en eens goed rondgekeken viel me op dat de gemiddelde leeftijd 40 was. Ach ja, geef mij drank en het feestje zal wel beginnen! Stilletjesaan wat dichter naar de dansvloer schuiven, terwijl ik er anders normaal al lang op sta.

Oh nee, een slow...hopelijk wilt niemand dansen. Uiteraard had ik pech, daar was de eerste kandidaat, Youri, 18 jaar. Helemaal niet mijn type jongen, maar het is maar dansen hé. "Zwier jij graag tijdens het slowen?" Zwieren? Wat was deze jongen van plan? Enkele noten later wist ik wel wat hij bedoelde. Maar in plaats van het gracieus te doen was het veel te wild en voelt mijn knie het nog altijd. Pfff hoe zou ik in godsnaam van deze jongen af geraken. Weer een slow...en hopla, daar is Youri!

Wat ben ik opgelucht als ze weer wat gewone muziek spelen. De zaal begint al wat leger te lopen, terwijl ik er nog moet in komen. Oh, maar wat komt er daar binnen? Damn zeg, spannende jeansbroek, wit t-shirt, zwart jasje erboven, donker haar met wat gel in, stoppelbaardje....kortom: WAUW!!! Helemaal mijn type. Laat ik even mijn trukendoos eens bovenhalen en zien hoe lang het duurt.

Ja, hij heeft me al gezien. Niet moeilijk ook, ben bijna de enige die nog op de dansvloer staat. Stilletjesaan komt hij dichter naar de dansvloer. Zou hij tot bij mij komen? Nu moet ik natuurlijk zien dat Youri geen roet in het eten komt gooien. Oh, iemand anders is me voor. Een oudere vrouw neemt de knapperd vast en begint ermee te dansen. Allé, toch een poging tot want ze kan hem niet volgen. Even een speelse glimlach om het ijs te breken en daar is hij dan.

Van dicht ziet hij er nog beter uit! Beetje stijldansen...en deze keer heb ik geen probleem om te volgen. Ik verdwaal in zijn donkere ogen en hij in die van mij. Telkens als ik hem aankijk lacht hij speels en laat duidelijk merken dat mijn blik dodelijk is. Dat heb ik nog al gehoord. Heerlijk om zo dicht bij iemand te dansen die dan ook helemaal je type is. Hij ruikt overheerlijk. Ik sta nu met mijn rug tegen hem met zijn armen om me heen nog wat te dansen. Ik kijk over mijn schouder...zou ik hem kussen. *kiss* hij is me voor. Heerlijk, het voelt heel even aan alsof ik zweef.

Het liedje stopt. Hij vraagt wat ik wil drinken en verlaat mij om ons te voorzien van drank. Ondertussen begint een andere slow te spelen. Oh nee, daar is Youri weer. "Nee ik wil nu even niet dansen." Maakt niet uit, hij neemt mijn drank, zet die aan de kant en begint weer op zijn irritante manier te slowen. Ik kijk constant naar de mystery guy. Waar blijft hij nu in godsnaam?! Slow is eindelijk gedaan, mystery guy staat nog altijd vanachter. Het lijkt alsof hij afscheid aan het nemen is van bekenden. Ja, daar gaat hij dan, richting uitgang. Tijd om al mijn moed bijeen te rapen en hem achterna te gaan, iets wat ik anders nooit zou doen.

Ik heb geluk, hij staat nog op de parking. Ik hoop dat hij mij ziet voor hij weg is. "Wat sta je hier zo alleen te doen?" Lap, één van Youri's vrienden is me achterna gekomen. "Genieten van het uitzicht." en ik wijs in de richting van mijn mystery man. Deze draait zich om en loopt naar zijn auto waar ik blijkbaar pal naast sta. Youri's vriend druipt ondertussen af, de boodschap was duidelijk.

"Dat is niet lief hé, weg gaan zonder afscheid te nemen." Hij lacht en komt naar me toe. Ik kijk naar hem op en plant nog een kus op zijn mond. Dat was duidelijk het startschot. Ik leg mijn armen rond zijn nek en ga door zijn haar terwijl hij me innig verder kust. Damn hij is lekker. We staan recht voor de uitgang en elk moment kan iemand ons zien, maar dat maakt niet veel uit. Zijn handen verdwijnen onder mijn t-shirt en ik zet speels mijn nagels in zijn rug.

Oei, er komt volk naar buiten, even t-shirt deftig trekken en gewoon wat knuffelen. Ik sta/lig tegen de capot van zijn auto, precies als in een film. Alles verloopt zoals in een droom. Hij is echt knap, helemaal mijn ding. Ik ga van elk moment genieten. We verzetten ons en gaan achter een muurtje gaan staan. De passie laait er weer hoog op. Maar hij wil geen gebruik van me maken, zo is hij niet. Hoe graag ik het ook wil, veel meer zal er niet gebeuren. Hij vertrekt eind deze week naar het buitenland en waarschijnlijk ga ik hem nooit terug zien.

Ik zal hem alleen herinneren vanuit mijn geheugen. Hij was knap en lief en heb er toch even van kunnen genieten...*zucht*

Please wait

Geduld...soms heeft men het, soms helemaal niet. Dit is zo'n moment waarop ik het niet heb. Ik verwacht hopelijk goed nieuws. Een vriend van mij en zijn vriendin zijn zwanger. Of dat hopen we toch. De zwangerschapstest zei ja, bloedtest zei ja. Vandaag eerste echo... Al van vijf uur ben ik hopeloos aant wachten op nieuws.
'Zwanger zijn, daar is toch niets raar aan' hoor ik jullie al denken. Nee daar is niets raars aan, tenzij ze al jaren proberen om zwanger te geraken en al een miskraam gehad hebben. En nu zit ik hier te wachten op nieuws, goed nieuws.

Zou ik een bericht sturen? Nee dat komt mss raar over. Ik geef hem tijd, hij zal wel iets laten weten. Verdorie wachten is nog nooit zo moeilijk geweest.

Verraad

Meer dan een jaar zit ik nu elke dag actief op die site. Elke dag!!! Ik liet er soms mijn werk voor staan. Elke dag artikels zoeken en die posten, het forum levende houden, veel foto's trekken op meets,...

Zaterdag was het zover, nog eens een kleine meet. Afgesproken bij één van de leden thuis om te apperitieven. Daar aangekomen heeft de hoofdadmin een rode t-shirt aan met een andere website op. Ok, niet verder bij nagedacht, eerst naar binnen en de rest begroeten. Oké, bijna iedereen heeft zo'n t-shirt aan...What's going on... Laptop staat op tafel en iedereen er rond. "Dit is onze nieuwe site waar we al drie maanden aan aan het werken zijn."

What???!!!! Are they kidding me?! Ze starten een nieuwe site op, laten de andere doodbloeden in ik weet van niets?! Mijn beste vriend zit in de crew en hij heeft niets gezegd... Kunnen ze mij nog een groter mes in de rug steken?! Ik wil al een jaar admin worden van de site, of gewoon moderator, maar nooit hadden ze iemand nodig. Nu snap ik wel waarom.

"Uw XS ligt al klaar." Excuse me?! Mij niet op de hoogte houden en mij nu een t-shirt in mijn handen duwen?! Ik had instant geen zin meer om te feesten. Ik ben in de martini geschoten en heb me min of meer nog geamuseerd. Van het einde herinner ik mij niet meer, maar das mss maar beter :-D

Wat moet ik nu doen om mijn dagen te vullen? Op die site kom ik niet meer...ze hebben me te veel pijn gedaan. En de nieuwe trekt nog op niet veel. Wat is zo'n site nu zonder forum?! Ik kan het nog niet geloven dat ze alles zomaar gaan weggooien...

Oppervlakkig

Net via Netlog een conversatie met een vreemde gehouden. Zijn netlog bestond uit drie foto's, foto's van een model wel te verstaan. Hoe kan iemand toch zo weinig zelfvertrouwen hebben dat hij foto's van iemand anders plaatst? Dat is toch gewoon liegen? Wat als je dan afspreekt met iemand, die zal het niet appreciëren. En nee, niet omdat je misschien lelijk bent, maar omdat je gelogen hebt.

"Mensen zijn oppervlakkig, ik geef ze wat ze willen zien." Ik ben het helemaal niet eens met die stelling. Mensen kijken naar het uiterlijk, dat is waar, maar ze kunnen ook niet anders. Je kan moeilijk iemand zien lopen en denken "hmm, wat een mooi innerlijk.." Hoe kan je een relatie hebben met iemand die je niet opwindt, of die je vlammetje niet kan doen werken? Dan heb je toch gewoon vrienden? En er moet toch een verschil zijn tussen vriendschap en liefde. Vriendschap en liefde hebben dezelfde grondbeginselen, maar bij liefde komt er nog een belangrijk punt... Aantrekkingskracht!

En volgens die jongen van netlog is iedereen zijn ware liefde al voorbij gelopen gewoon door naar het uiterlijk te kijken. Wat is ware liefde als je de persoon in kwestie niet aantrekkelijk vindt? Duidelijk een meningsverschil dus. Wat denken jullie? Bestaat ware liefde nu echt? En zijn mensen oppervlakkig?

babysteps

Tegenwoordig heeft iedereen een blog, je bent zelf 'out' als je er geen hebt. Dus voilà, aanschouw mijn blog. Een nickname heb ik al, de blog is gemaakt, nu nog een onderwerp. Moet ik mezelf hier voorstellen? Lijkt me zo stom, wat moet je meer weten dan dat ik single meid ben van bijna 22 die eindelijk begonnen is aan haar eigen leven.

'Hoezo?' hoor ik je denken...Wel sinds een maand ben ik nu vrijgezel, na een relatie van 4,5 jaar. Wat dus heel lang is voor iemand van 21. Mijn eerste grote relatie en meteen de relatie die mijn persoonlijkheid heeft bepaald. 'Vrouwen aan de haard', een van de meest hatelijke leuzes die een vrouw kent....en toch was ik dat. De was en de plas werd door mij gedaan, zonder mopperen. Toch raar hoe rap iemand een gewoonte aanleerd, of deze nu verkeerd is of niet.

Maar ik ga niet meer achteruit kijken, vanaf nu alleen maar vooruit. Of toch poging tot want mijn ex wilt mij nog altijd terug. Dat brengt natuurlijk veel twijfels mee, vier jaar smijt je niet zomaar weg. Hoe dan ook, hij moet eerst grondig veranderen voor ik ooit nog overweeg om terug te keren. Hem kennende is dit een verhaal van lange duur, dus ik zit nog even safe.

Genieten is nu mijn leuze! Weggaan met nieuwe vrienden en terug contact nemen met oude vrienden. I love it! Elk weekend ben ik weg, wat ik daarvoor nooit heb gedaan, zeker niet alleen. Maar nu, nu geniet ik, zowel van het feesten als van de aandacht. Hoe komt het toch dat verleiden en verleid worden zo leuk is? Je oog op iemand laten vallen en beslissen om ervoor te gaan. En telkens opnieuw lukt het! Heerlijk gewoon. Hoe ik het doe, ik weet het niet. Maar ik ga er toch nog even van genieten...